„საქონლის ფეტიშიზმი“ მარქსისტული ტერმინია იმ პროცესისთვის, რომლის მიხედვითაც ადამიანებს შორის ურთიერთობები საქონელს შორის ურთიერთობებად იქცევა. ეს ნიშნავს, რომ მარცვლეულის ყუთის, ფეხსაცმლის წყვილის, ან სმარტფონის გრძელი ნარატივი, რომელსაც მაღაზიის თაროდან იღებთ, იდუმალი ხდება კაპიტალიზმის მასშტაბისა და სირთულის გამო. თქვენ ვერ ხედავთ ოფლიან სამხრეთ ამერიკელ ფერმერს, ბანგლადეშელ ტექსტილის მუშაკს, რომელიც ხელებს კლანჭებად იქცევს, ან ექსპლუატირებულ აფრიკელ კობალტის მაღაროელს. თქვენ ხედავთ ახალ, მბზინავ და კაშკაშად შეფუთულ პროდუქტს, რომლის ინტერპრეტაცია მხოლოდ სხვა პროდუქტებთან მისი ურთიერთობითაა შესაძლებელი: ტელეფონი ღირს X მარცვლეულის ყუთი, რაც Y წყვილ ფეხსაცმელს უდრის. ადამიანები ქრებიან, თითქოს ჯადოსნურად. „Zero Parades: For Dead Spies“-ში არსებობს ის, რაც საქონლის ფეტიშიზმის საპირისპიროა. შეუძლებელია, ZA/UM-ის (სტუდია, რომელმაც „Disco Elysium“ შექმნა) მეორე თამაშის დემო ითამაშო და მის ირგვლივ მოლივლივე აჩრდილები არ დაინახო. თქვენ ხედავთ ადამიანებს, ვინც ის შექმნა: კოლექტივის ნარჩენებს, რომელიც სანახაობრივად დაიშალა მისი პირველი, წარმოუდგენლად წარმატებული თამაშის შემდეგ. თქვენ ხედავთ ადამიანებს, ვინც ის არ შექმნა: დამფუძნებლებს, რომლებიც არასასიამოვნო გარემოებებში წავიდნენ, აცხადებდნენ რა ფინანსურ დარღვევებზე ფულის მფლობელების მხრიდან, რომლებიც, მათი თქმით, უსამართლო გზებს იყენებდნენ სტუდიის მათთვის ჩამოსართმევად. მაგრამ მოდით, წამით ვცადოთ „Zero Parades“-ის განხილვა, რომლის რამდენიმე საათი დემო ვერსიაში ვითამაშე, ვაკუუმში. კარგია? დიახ, ვფიქრობ, ასეა, მაგრამ ჯერჯერობით „დისკოს“ ჩრდილში ზედმეტად არის მოქცეული, რომ შესანიშნავი იყოს. თქვენ ხართ ჰერშელ უილკსი, იგივე CASCADE, კომუნისტური „სუპერბლოკის“ სახალხო რესპუბლიკების ჯაშუში, რომელიც მისი ხელმძღვანელების მიერ ისეთ მისიაზეა გაგზავნილი, რომლის შესახებაც არაფერი იცის. ის ასევე „ხელმოცარულია“. ხუთი წლის წინ, მის მიერ დაშვებულმა ჯერ კიდევ აღუწერელმა შეცდომამ გამოიწვია მისი ჯაშუში ამხანაგების მთელი რაზმის სიკვდილი. მას შემდეგ ის „საყინულეში“ (იფიქრეთ „Slow Horses“-ის სლოუ-ჰაუსზე) იყო, იმ ადგილას, სადაც „სუპერბლოკი“ წარუმატებელ აგენტებს უგზავნის, რათა უსახელოდ გაქრნენ. ეს კარგი ჯაშუშური ფიქციაა და ტექსტის დიდი ნაწილი ეფექტურად ემსგავსება ჯონ ლე კარეს საუკეთესო ნამუშევრების განცალკევებულ, ნაცრისფერ, დისოციაციურ სტილს. მაგრამ თქვენ უკვე ხედავთ აჩრდილებს, არა? უიმედო დამარცხებული გაგზავნილია მისიაზე, რომელსაც ძლივს იგებს სამყაროში, რომელიც იდეოლოგიური უკიდურესობებით არის განსაზღვრული? ახლა შემეძლო „Disco Elysium“-ის აღწერა. კარგი, დიახ, ჰარიერ დიუბუა სინამდვილეში კარგი პოლიციელი იყო, როდესაც არ სვამდა და ნარკოტიკებს არ იღებდა სიკვდილამდე (და ზოგჯერ მაშინაც), მაგრამ ჩემი დრო ჰერშელ უილკსთან იმაზე მიუთითებს, რომ ის თავადაც არ არის ცუდი ჯაშუში, რასაც არ უნდა ფიქრობდნენ მისი უფროსები. გარდა ამისა, შედარებები აქ იწყება და არა მთავრდება. მექანიკურად, „Zero Parades“ ისე გამოიყურება, თითქოს ZA/UM-მა „Disco Elysium“-ის უნარებისა და შემოწმების სისტემა თავის სახლის სტილად მიიღო. თქვენი შესაძლებლობები გესაუბრებიან და თქვენი პროგრესი კვლავ თეთრი (განმეორებადი) და წითელი (განუმეორებელი) უნარების შემოწმების სახით ვლინდება, თუმცა სტუდიამ აქ გარკვეული ინოვაციები განახორციელა და ყველა სისტემა, რომელიც საბოლოო თამაშში იქნება – განსაკუთრებით მისი „აზრების კაბინეტის“ ვარიაცია – დემო ვერსიაში არ არის წარმოდგენილი. არსებობს უნარების სამი ჯგუფი – ფიზიკური უნარები, ინტერპერსონალური უნარები და ინტელექტუალური უნარები, დაახლოებით – თითოეულს თავისი ჯანმრთელობის ზოლი აქვს. სანამ კონკრეტული უნარების ჯგუფისთვის HP ძალიან დაბალი არ გაქვთ, შეგიძლიათ „გამოიყენოთ“ საკუთარი თავი შესაბამის უნარების შემოწმებებზე მცირე ზიანის ფასად, რაც ეფექტურად გაძლევთ D&D 5e-ის სტილის უპირატესობას ნებისმიერ გაგორებაზე, რომელსაც ცდილობთ. ეს DE-ის სისტემის ბუნებრივ ევოლუციას ჰგავს და მცირე აზარტის ელფერს მატებს თამაშის თითოეულ მოქმედებას.