ორიგინალსა და რიმეიქს ერთდროულად ვთამაშობდი, რადგან დედამიწაზე დარჩენილ ჩემს შეზღუდულ დროს პატივს არ ვცემ. „Yakuza“-ს თამაშები ძალიან მიყვარს. თქვენ იკვლევთ ტოკიოს მცირე ნაწილს, მუდმივად მონაწილეობთ გაზვიადებულ ხელჩართულ ჩხუბებში და ეხმარებით უცნაურ პერსონაჟებს მოულოდნელი პრობლემების გადაჭრაში. მაგალითად, ბავშვების ყურადღების გადატანაში, რათა ცოცხალმა ქანდაკებამ შეძლოს განმარტოება ისე, რომ ბავშვები არ დატრავმანდნენ. 2009 წლის „Yakuza 3“-ში მთავარი გმირი კაზუმა კირიუ ტოვებს იაკუძას რიგებს და პატარა ზღვისპირა ქალაქში ობოლთა თავშესაფარს მართავს. ეს ახალი წონასწორობა დიდხანს არ გრძელდება და მალე კირიუ მორიგ აბსურდულ შეთქმულებაში ებმება, სადაც მრავალი გაბრაზებული მამაკაცი ერთმანეთს ურტყამს, კლავს და ველოსიპედებით სცემს. ბოდიში, „მალე“ ვთქვი? ეს გულისხმობს ისეთ ტემპს, რომელიც „Yakuza 3“-ს სასტიკად აკლია. თამაში დატვირთულია გაუთავებელი, ზედმეტად დეტალური კატსცენებით და ზედმეტად კარგად ახდენს მოსაწყენი ზღვისპირა ქალაქის სიმულაციას. დაუმატეთ ამას მოუქნელი, განმეორებადი ბრძოლა და მიიღებთ თამაშს, რომელიც ხშირად ისეთივე „სახალისოა“, როგორც იმის ნახვა, თუ რა მოხდება, თუკი ნამდვილ იაკუძას შეურაცხყოფას მიაყენებთ. ზედმეტად უხეშია? მაშინ შესაძლოა, რიმეიქი „Yakuza Kiwami 3“ არ მოგეწონოთ, რადგან იქ მსგავსი რამ ახლა უკვე ხდება. „Kiwami 3“ მხოლოდ ვიზუალური გაუმჯობესება არ არის. ის მასიურად აფართოებს ორიგინალს და შედარებით ცარიელ თამაშს ავსებს თანამედროვე „Yakuza“-სთვის დამახასიათებელი ყოველგვარი სიგიჟით. კირიუს ახლა აქვს განახლებული მობილური ტელეფონი, რომელიც მას საშუალებას აძლევს, ვარდისფერი ლაზერები ისროლოს და უცხო ადამიანებთან „ლალალა მეგობრები“ გახდეს. დამატებულია უამრავი ახალი გვერდითი მისია, ასე რომ, ბურგერების დახლთან ისე ვერ ჩაივლით, რომ სიყვარულით შეპყრობილმა პერსონაჟმა არ გთხოვოთ, მოლარე გოგონას გულის მოგებაში დაეხმაროთ. წყნარი ზღვისპირა კურორტის ნაცვლად, ოკინავაში ახლა მეტოქე გოგონა-ბაიკერების ბანდებია და გამოიცანით, ვინ აღმოჩნდება ერთ-ერთის არაფორმალური ლიდერი? გარდა ამისა, ტექნიკურად ეს ახლა 2008 წლის პერიოდის ამბავია, რომლითაც სცენარისტები ბევრს ხალისობენ. ერთ-ერთი ტექნოლოგიური ენთუზიასტი ამაყად აცხადებს, რომ მუშაობს 3D ტელევიზიის საინტერესო სფეროში, რაც აშკარად მომავალია. უჰ. თამაშში გაცილებით მეტი ბრძოლაა ჩართული, რომლებიც ორიგინალთან შედარებით დაახლოებით ხუთი მილიონჯერ უფრო სახალისოა. არის ჩვეულებრივი დარტყმები, წიხლები და ველოსიპედის თავში ჩარტყმა, ასევე მხიარულად უაზრო ახალი საბრძოლო სტილი. განსაკუთრებით მომწონს კირიუს მასობრივი შეტევა, სადაც ის მტრებს გიგანტური ნიჩბით ურტყამს, რომელსაც არსაიდან იღებს. თამაში ბევრად მარტივია, ვიდრე ორიგინალი, თუმცა ორიგინალის სირთულე ხშირად ხელოვნური და გამაღიზიანებელი იყო. მას უყვარდა ბოსების გამოგზავნა გრძელი კომბო შეტევებით, რომლებიც სიცოცხლის ზოლს ანადგურებდა, ან გამაღიზიანებელი მოწინააღმდეგეები, რომლებიც განუწყვეტლივ სკამებით გირტყამდნენ. „Kiwami 3“ ნაკლებად მკაცრია — ფაქტობრივად, უფრო „უმწეო“ — მაგრამ, ყოველ შემთხვევაში, მე აღარ მიწევს PS3 კონტროლერის გაბრაზებული სროლა ეკრანზე. ობოლთა თავშესაფარი ორიგინალი თამაშის გული იყო, მაგრამ ამავე დროს წარმოუდგენლად დამღლელი. ზედმეტად ბევრი „მოიტანე“ ტიპის მისია ან „იპოვე ბავშვი ქალაქში“ ქვესტი, სადაც არანაირი მინიშნება არ იყო, სად შეიძლებოდა ყოფილიყო ეს პატარა მოუსვენარი. მქონდა კარგი განცდა, რომ ამ ვერსიაში კირიუსა და ბავშვების ურთიერთობას უკეთ დაამუშავებდნენ. რადგან თავიდანვე, როდესაც კირიუ და მისი აყვანილი ქალიშვილი ჰარუკა ქალაქს იკვლევენ, ის ახლა მის ხელს უჭერს, როცა კი სიჩქარეს ანელებთ. ბავშვებთან დაკავშირებული ყველა „მოიტანე“ ტიპის მისია გაქრა. ამის ნაცვლად, თავშესაფარი ახლა ის ადგილია, სადაც მინი-თამაშების უმეტესობას იპოვით. შეგიძლიათ მოიყვანოთ მოსავალი, მოამზადოთ კერძები, შეკეროთ ტანსაცმელი, დაეხმაროთ საშინაო დავალების შესრულებაში და კირიუს ოთახში Game Gear-იც კი ითამაშოთ.