მიყვარს, როდესაც დეველოპერი ხელახლა ცდილობს ისეთი იდეის განხორციელებას, რომელსაც პირველ ჯერზე ვერ გაართვა თავი. The Legend of Zelda: Skyward Sword-ს ჰქონდა ცარიელი და მოსაწყენი ცა შესასწავლად, სავარაუდოდ იმიტომ, რომ ის მოკრძალებული, ძველი Wii-სთვის იყო შექმნილი. თორმეტი წლისა და რამდენიმე აპარატურული განახლების შემდეგ, Nintendo-მ იგივე იდეა ბრწყინვალედ განახორციელა Tears of the Kingdom-ში. ეს მიგვიყვანს Resident Evil Requiem-თან, ძირითად გაგრძელებასთან, რომელშიც რამდენიმე პროტაგონისტი თამაშობს საკუთარ მისიებს სხვადასხვა საშინელებათა სტილში. ეს მაცდური იდეაა, გარდა იმ ფაქტისა, რომ ბოლოს, როდესაც Resi-ის გაგრძელებას მსგავსი წინაპირობა ჰქონდა, ეს იყო ქაოსი სახელად Resident Evil 6. თუ არასოდეს გქონიათ მისი ნახვის სიამოვნება, Resident Evil 6 არის უზარმაზარი ამბიციური სათავგადასავლო ეპოსი survival horror-ის ელემენტებით. თამაში მრავალი კამპანიითა და პროტაგონისტების მთელი შემადგენლობით, და ფაქტობრივად ყველა, ვინც იმ დროს Capcom-ში მუშაობდა, ტიტრებში იყო მოხსენიებული. მასში ასევე მონაწილეობს საკულტო „ცუდი ბიჭი“ ჯეიკ მიულერი (Jake Muller), ახალი პერსონაჟი, რომელიც ახალგაზრდებისთვის მიმზიდველი იყო. მრავალი პროტაგონისტის ყოლის ძირითადი იდეა Resident Evil-ის მუდმივი მახასიათებელი იყო თავიდანვე, როდესაც ორიგინალი საშუალებას გაძლევდათ ეთამაშათ ჯილ ვალენტაინის (Jill Valentine) ან კრის რედფილდის (Chris Redfield) როლში. ჯილს ჰქონდა ორი მეტი ინვენტარის სლოტი და საკეტის გასაღები, ხოლო კრისს, ეჰ, არ ჰქონდა. (Resident Evil იმდენად უსწრებდა თავის დროს, რომ მან შემაცბუნებელი ახალი გენდერული სტერეოტიპებიც კი გამოიგონა.) მრავალპერსონაჟიანმა იდეამ თავისი პოტენციალის რეალიზება ნამდვილად Resident Evil 2-ში დაიწყო, სადაც სრულ ისტორიას ვერ მიიღებდით, თუ არ გაივლიდით როგორც კლერის (Claire), ისე ლეონის (Leon) კამპანიებს. თქვენ კი შეგეძლოთ ნივთებისა და იარაღის დატოვება ერთმანეთისთვის, რაც თქვენს საწყის თამაშს უფრო სტრესულს ხდიდა, რათა მეორე თამაშისთვის ბიძგი მიეცათ. Resident Evil 6-მა ეს იდეა გაცილებით შორს წაიყვანა, თუმცა, არა მხოლოდ სხვადასხვა სათამაშო პერსონაჟისთვის კამპანიაში განსხვავებების შემოღებით, არამედ მათ ცალკეული სიუჟეტური ხაზებით გაგზავნით, რომლებიც საშინელებისადმი სრულიად განსხვავებულ მიდგომებს იკვლევდნენ. ქაღალდზე ეს მშვენივრად ჟღერს. ჯეიკის ისტორია არსებითად ერთი გრძელი დევნაა, რადგან მას Nemesis-ის მსგავსი მონსტრი მისდევს. კრისი უფრო ბომბასტურ შუტერში მონაწილეობს Resident Evil 5-ის სტილში, ლეონის კამპანია კი ერთადერთი იყო, რომელიც თავსაც კი აძლევდა უფლებას, ვითომდა ჯერ კიდევ survival horror თამაშს ვთამაშობდით. მაგრამ ამის ძალიან მცირე ნაწილი მუშაობს. ჯეიკის კამპანია კომიკურად გადაჭარბებულია, უსასრულოდ გესვრით უკვდავებს, სწრაფი მოქმედების ივენთებსა და აფეთქებებს. მიჭირს გავიხსენო მასში ერთი მანქანაც კი, რომელიც არ ფეთქდება. როდესაც არაფერი ფეთქდება, თქვენ იღებთ Uncharted-ის სტილის დევნის სცენებს. გარდა იმისა, რომ – ოჰ, ღმერთო – მათ არასწორი Naughty Dog-ის თამაში მოიპარეს. ასე რომ, თქვენ უნდა გაუძლოთ საშინელ სირბილს კამერისკენ, პირდაპირ Crash Bandicoot-დან. კრის რედფილდის კამპანია, სამწუხაროდ, კიდევ უფრო უარესია. აქ თქვენ ხელმძღვანელობთ უსარგებლო ჯარისკაცების რაზმს Gears of War-ისადმი უღიმღამო პატივისცემის ნიშნად. თქვენი რაზმი უსარგებლოა ყველაფერში, გარდა კარების ბლოკირებისა, რომლებშიც გავლა მინდა, და ერთად თქვენ მიათრევთ თავს საშინელ Call of Duty-ის ფან-ფიქციაში. ეს ნამდვილად თამაშის ყველაზე დაბალი წერტილია. ლეონის კამპანია უკეთესია, ის თამაშდება როგორც Resident Evil 2-ის Racoon City-ის გახსნის თავისუფალი რემიქსი (ამჯერად იარაღის მაღაზიის მეპატრონე ცოტა ხანს გადარჩება!). ეს ასევე ყველაზე ახლოსაა თამაშთან, რომლის დროსაც შეიძლება ამოისუნთქო ან შეეცადო დაძაბულობის შექმნას. მიუხედავად იმისა, რომ არასოდეს არის ისეთი საშიში, როგორიც გინდათ იყოს, ის ხშირად სისულელის სწორ მხარეს აღმოჩნდება. ლეონი „ზვიგენზე არ ხტება“, მაგრამ ზომბირებულ ზვიგენზე ზის.