ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც ადამიანებს ასე ძალიან უყვართ The Elder Scrolls-ის სერია, არის უამრავი დაუვიწყარი თავგადასავალი, რომელსაც იქ განიცდი, და რომელიც შესანიშნავ ისტორიებად იქცევა შენი მეგობრებისთვისაც კი. ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ სერიიდან ყველას ერთი და იგივე საყვარელი მოგონება გვაქვს? მოდით, გავარკვიოთ. სანამ სერიას მივიღებდით, რომელიც ცნობილია მოთამაშეების ყველაზე წარმოუდგენელ სიკვდილში ჩათრევით, ჩვენ გვქონდა Morrowind. ამ თამაშში მოთამაშეებს ევალებოდათ გმირები გამხდარიყვნენ უცხო მიწაზე, სადაც ხანდახან ისე სასაცილოდ იღუპებოდნენ, რომ გაბრაზებაც კი შეუძლებელი იყო. მომენტი, რამაც მე ამ თამაშის ხაფანგებში მომაქცია, იყო „იკარიული ფრენის გრაგნილთან“ (Scroll of Icarian Flight) შეხვედრა. სინამდვილეში, ჩვენ გრაგნილის მფლობელს ვხვდებით, თუმცა ის ციდან ეცემა და ჩვენს თვალწინ კვდება ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე, რაც გვაიძულებს მისი გვამი გავძარცვოთ – საგამოძიებო მიზნებისთვის, რა თქმა უნდა. ამ ადამიანზე ვიპოვეთ გრაგნილი, რომელიც მოთამაშის ნახტომის უნარს საგრძნობლად ზრდის, მაგრამ არა დაცემისგან მიღებული ზიანის გაძლების უნარს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ გრაგნილის გამოყენება მოთამაშეებს სწორედ იმ გვამის მსგავსად მოკლავს, რომელიც მათ გაძარცვეს. ეს არ არის ერთადერთი სასაცილო ხუმრობა ამ სამყაროში, მაგრამ ის იმდენად გამაღიზიანებლად მხიარულია, რომ მაშინვე წარუშლელ კვალს ტოვებს მოთამაშეების სულში. მიუხედავად თვალწარმტაცი გრაფიკისა და ეპიკური მასშტაბისა, ვფიქრობ, რომ ფანების სურვილს TES 6 ითამაშონ, უფრო მეტად ის მცირე მომენტები აღვივებს, რომელთა შექმნაში დეველოპერებმა დიდი გული ჩადეს, მიუხედავად იმისა, შეამჩნევენ თუ არა მოთამაშეები მათ. ზოგიერთ ამ მომენტს დიალოგიც კი არ აქვს, რადგან ისინი სცენარით არ არის გათვალისწინებული. Bethesda-მ შექმნა ეს მშვენიერი სამყაროები ისე, რომ არ იცოდა, როდის წააწყდებოდნენ მოთამაშეები მათ ყველაზე მაგარ ნაწილებს, მაგრამ მაინც შექმნეს ისინი, იმ იმედით, რომ მოთამაშეების თავგადასავლების წყურვილი მათ იქ მიიყვანდა. არ იცი, როდის მოხდება ისინი, მაგრამ თუ საკმარისად გაბედავთ და ისიამოვნებთ ამ მოგზაურობით, ისინი აუცილებლად გამოჩნდებიან. ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავად ლამაზი მომენტი გასაოცრად მარტივი იყო. ეს მოხდა მალევე მას შემდეგ, რაც Morrowind-ის თამაში დავიწყე და გადავწყვიტე გადამეხვია ჩემი მოსალოდნელი გზიდან, რათა შემესრულებინა ჩემ მიერ შექმნილი გვერდითი ქვესტი. დღე ღამით შეიცვალა და რატომღაც ზევით ავიხედე – და იქ იყო, უზარმაზარი და საშიშად ლამაზი, სისხლისფერი წითელი მთვარე. ეს იყო დიდი ხნით ადრე, სანამ თამაშებს ფოტო რეჟიმები ექნებოდა და სოციალური მედია აქტუალური გახდებოდა, მაგრამ მე მაინც მომიწია საუკეთესო კუთხის პოვნა იშვიათი სკრინშოტისთვის. რამდენი თამაში გაიძულებთ დღეს გაჩერდეთ და უბრალოდ შეჰყუროთ მათ სილამაზეს გარკვეული ხნით, დროებით გათავისუფლებულნი ძირითადი ქვესტების ღმერთების, ან PlayStation-ის ტროფეების მიმართ თქვენი მოვალეობებისგან? მიუხედავად იმისა, რომ ტექსტში ეს შესაძლოა არაფრად მოგეჩვენოთ, მოთამაშეების უმეტესობას, რომლებსაც გაუმართლათ და წააწყდნენ სისხლიან მთვარეს, ალბათ, დღემდე ახსოვთ ეს მოგონება. ალბათ, ერთი დიდებული მომენტის განხილვის მიღმა უნდა გავიდეთ და დიდებულ ქვესტლაინზე ვისაუბროთ. შეიძლება ვცდები, მაგრამ თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ არასდროს მომისმენია, ვინმეს სერიის რომელიმე ქვესტზე იმდენი ელაპარაკოს, რამდენიც Oblivion-ში Dark Brotherhood-ის ქვესტლაინზე. და მე ვეთანხმები ამას. მე არ გავაფუჭებ ამბავს, არა იმიტომ, რომ ფარულად ვარ წევრი, რომელმაც იცის რა ხდება საიდუმლოებების გამჟღავნებისას, არამედ იმიტომ, რომ ის შეიცავს რამდენიმე საკმაოდ მაგარ სიუჟეტურ მოულოდნელობას, რომელიც თავად უნდა განიცადოთ. ეს არის ამ თამაშების ხარისხის ერთგვარი დადასტურება, რომ ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მისია ისეთი რამ არის, რაც მარტივად შეიძლება გამოტოვო თამაშის (მნიშვნელოვნად ნაკლებად ამაღელვებელი) ძირითადი ქვესტლაინის დასრულებისას. მემახსოვრება, ერთხელ წავიკითხე, რომ Morrowind-ის სამყაროსა და სიუჟეტის შესაქმნელად, მწერალმა მაიკლ კირკბრაიდმა დიდი დრო გაატარა სკოომას, მთვარის შაქრისა და „მძინარე ხის წვენის“ რეალური სამყაროს ეკვივალენტების ზემოქმედების ქვეშ, თუ ხვდებით, რასაც ვგულისხმობ. გავრცელდა კირკბრაიდის ძალიან დამაჯერებელი, სასაცილოდ უადგილო ფოტოც კი ამის დასამტკიცებლად. აქ არ გავაზიარებ, რადგან ის არ იმსახურებს ასეთ უპატივცემულობას, მაგრამ გპირდებით, რომ ერთი Google ძიებაც საკმარისია მის საპოვნელად. მიუხედავად იმისა, რომ ფოტო რეალურია, ამბავი – ოფიციალურად, ყოველ შემთხვევაში – არ არის. თუმცა, ნებისმიერისთვის, ვინც ოდესმე შესულა Morrowind-ის მისტიკურ სამყაროში, ეს ველური დეველოპერული ამბავი ყოველთვის „head canon“-ად დარჩება, იმდენად ძლიერი, რომ იმსახურებს შენარჩუნებას რეალური „Elder Scroll“-ის მეშვეობით. ეს არის Morrowind-ის მსგავსი თამაშის თვისება: ის იმდენად ბევრ ჯადოსნურ ახირებას შეიცავს, რომ იფრქვევა და ქმნის მეტა-ლორს, რომელიც ვირუსულად ვრცელდება საზოგადოებაში იქამდე, რომ არავინ არის დარწმუნებული, რეალურია თუ არა. მე ამას ვამჯობინებ ისრებსა და მუხლებზე განმეორებად მემებს ნებისმიერ დროს. და თქვენ რას იტყვით, თქვენი აზრით, რომელია ყველაზე დიდი Elder Scrolls-ის მომენტი, ან ყველაზე დაუფასებელი, ისეთი, რომლის გარეშეც ვერ იჯერებთ, რომ სხვებს ისე არ შეეხო, როგორც თქვენ შეგეხოთ? ტიაგო არის ფრილანსერი, რომელიც წერდა ვიდეო თამაშებზე, კულტებსა და ვიდეო თამაშების კულტებზე. ახლა ის Destructoid-ისთვის წერს იმ მიზნით, რომ რობოტების აჯანყების დროს გამარჯვებულ მხარეს აღმოჩნდეს.