Talha & Jack Co — ინდი დეველოპერული დუეტი ჯეკ კინგ-სპუნერი და ტალჰა კაია — რაღაც განსაკუთრებულს ქმნიან. წყვილი ამჟამად მუშაობს „Abide“-ზე, მათ მესამე თამაშზე ბოლო სამი წლის განმავლობაში, თუმცა მათ მიერ შექმნილ არცერთ ნამუშევარს არ აქვს ის არამყარი, „game jam“-ის შეგრძნება, რასაც შესაძლოა ელოდეთ სწრაფი შესრულებისგან. ისინი ქმნიან ექსპერიმენტულ, დასამახსოვრებელ, მასშტაბურ თამაშებს, რომლებიც კინგ-სპუნერის ექსცენტრიული, სტუპ-მოუშენ ანიმაციის ხელოვნებითაა გამყარებული. დღესდღეობით გამორჩევა იმაზე რთულია, ვიდრე ოდესმე, მაგრამ მათ ეს მაინც გამოსდით და მე მინდოდა გამერკვია, როგორ ახერხებენ ამას, როდესაც ცოტა ხნის წინ ინტერვიუზე შევხვდით. „თამაშის დიზაინის ექსპერიმენტები დღესდღეობით კომერციულ მასშტაბზე ხორციელდება, რეალური ბიუჯეტებითა და დროით, რაც პროექტებში უნდა ჩადო, რათა იპოვო ადამიანები, რომლებიც ამას დააფასებენ“, — მითხრა კაიამ, როდესაც ვკითხე, როგორ შეიცვალა ინდუსტრია მათ დაწყებიდან. „მაგრამ ბიუჯეტები და დრო, როგორც წესი, მოითხოვს დაფინანსებას, გამომცემლებს, და ამ ფულის მქონე ადამიანებს სჭირდებათ ციფრები, რათა დარწმუნდნენ, რომ მათ ინვესტიცია უკან დაუბრუნდებათ, რაც გარკვეულწილად ეწინააღმდეგება ექსპერიმენტების ბუნებას და მედიუმის საზღვრების გაფართოების მცდელობას.“ როდესაც წყვილი Game Jolt-ის საიტის მეშვეობით შეხვდა ერთმანეთს, ინდუსტრია სრულიად განსხვავებული იყო: ინდი სცენა უფრო ახალი იყო, ინდივიდუალურ პროექტს შეეძლო „ესუნთქა“ და ჰქონოდა უკეთესი შანსი, გამორჩეულიყო ნაკლებად ხალხმრავალ სფეროში. ისინი, კაიას ციტატით, „უბრალოდ უცნაურ რაღაცებს აკეთებდნენ და ერთობოდნენ.“ კაიამ და კინგ-სპუნერმა საბოლოოდ გადაწყვიტეს ერთად შეექმნათ თამაში და მიღებული დრუიდული თავგადასავალი, „Judero“, 2024 წლის ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტი იყო. კაიამ გაიხსენა, რომ ჟანრული მოლოდინები ნაკლებად მკაცრი იყო ინდი პროექტებისთვის და შესაძლებელი იყო ხალხისა და პრესის ყურადღების მიქცევა სწრაფი, ექსპერიმენტული პროტოტიპებისთვის. „დღესდღეობით ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, თუ რას წარმოადგენთ მოკლე ვიდეო ფორმით, TikTok-ზე და Instagram-ზე“, — ამტკიცებდა კაია. „კომპანიებმა გაარკვიეს, რომ მათ შეუძლიათ A/B ტესტირება გასართობზე, თამაშების გაყიდვა ადამიანებისთვის 5-წამიან კლიპებში, ნაცვლად 10+ წუთიანი გააზრებული მიმოხილვებისა. და ეს ნიშნავს, რომ უფრო რთულია გაყიდო თამაში, რომელსაც ნამდვილად უნდა დაუთმო დრო, რათა დააფასო. ნუანსებისთვის ნაკლები სივრცეა.“ რაც შეეხება წყვილის დეველოპმენტის სიჩქარეს, კაიამ მიუთითა კოდისა და ანიმაციის სისტემებზე, რომელთა გამოყენებაც მათ მინიმალური დამატებითი ძალისხმევით შეუძლიათ. კრეატიულად, კინგ-სპუნერმა ეს იმას მიაწერა, რომ ისინი არ არიან ზედმეტად ძვირფასები ან პერფექციონისტები თავიანთი იდეების მიმართ, მიუხედავად იმისა, რომ ამ იდეებით დიდ რისკზე მიდიან. მათი მჭიდრო ბიუჯეტი ასევე არ ტოვებს დიდ ადგილს გაურკვევლობისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე თანახმა იქნებოდა მეტ დროზე და რესურსებზე თავიანთი პროდუქციისთვის, კინგ-სპუნერი ამტკიცებდა, რომ „მაღალი საპროდუქციო ღირებულებები სულაც არ ნიშნავს მნიშვნელობის უკეთესად გადმოცემას.“ მისი მაგალითი? Netflix-ის „One Piece“-ის ადაპტაცია, რომლის თითო ეპიზოდი 18 მილიონი დოლარი ღირს, Eiichiro Oda-ს მანგასთან შედარებით, რომლის შექმნას ალბათ მხოლოდ ყავა და სიგარეტი დასჭირდა. მე არ შემეძლო არ მეკითხა კინგ-სპუნერის საფირმო ვიზუალური სტილის შესახებ: თიხის არსებები, ზოგჯერ დამოუკიდებელი, ზოგჯერ G.I. Joe-ს ან მსგავსი სათამაშოების მოდიფიკაციები, რომლებიც ციფრულ აქტივებად გარდაიქმნება დუეტის თამაშებისთვის. „მართალი გითხრათ, ეს ჩემთვის უბრალოდ ყველაზე მარტივი გზაა“, იყო მისი მარტივი პასუხი. „მე უბრალოდ მომწონს ნივთების კეთება.“ მიუხედავად იმისა, რომ ფორმალური განათლება გვიან მიიღო, კინგ-სპუნერი ყოველთვის იყო ხელოვანი, „მედიუმი, რომელიც მხოლოდ მნიშვნელობითაა დაინტერესებული“, როგორც თავად თქვა და დაამტკიცა: „ხელოვნება, მეცნიერება და გამრავლება – ეს არის ყველაფერი, რისთვისაც სიცოცხლე ვარგა.“ „მე იძულებით ვაკეთებდი ნივთებს,“ თქვა კინგ-სპუ