Capcom-ი, სიმართლე რომ ვთქვათ, არასდროს უადვილებს მოთამაშეებს თავისი დიდი ფრანჩაიზების ისტორიების მიდევნებას. მართალია, ეს კომპანიას აძლევს საშუალებას, რომ გაგრძელებებში უფრო თამამი ნაბიჯები გადადგას და ნაკლებად იყოს დამოკიდებული ისეთ „წვრილმანებზე“, როგორიცაა ნარატიული თანმიმდევრულობა და დადგენილი წესები. თუმცა, მაინც აბსოლუტურ დაბნეულობას იწვევს, როდესაც Capcom-ი ისეთ რამეს აკეთებს, რასაც „Resident Evil Requiem“-ის შემთხვევაში ვხედავთ – ნაკლებად პოპულარული ონლაინ კოოპერატიული თამაშის, „Resident Evil Outbreak“-ის სიუჟეტს მთავარი სერიის გაგრძელების ძირითად „ლორში“ აქსოვს. ასეთი ნაბიჯი ლოგიკურ კითხვას ბადებს: რა არის ზუსტად „Resident Evil“ სერიის კანონიკური ისტორია ამ ეტაპზე? დამიჯერეთ, მეგობრებო: მე მსგავსი განმარტებები გამიკეთებია როგორც „Call of Duty: Black Ops“-ისთვის, ასევე „Death Stranding“-ისთვის. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში კი 30-წლიანი განვითარებადი ისტორიის კვლევა გახდა საჭირო. კარგი ამბავი ის არის, რომ რაც შეეხება „ლორს“, Capcom-ი, როგორც ჩანს, ბევრად უფრო დაინტერესებულია „Resident Evil“-ის ფართო მონახაზებით, ვიდრე ყოველი წვრილმანის თანმიმდევრულობის შენარჩუნებით. ეს შეიძლება ნერვებს მოუშალოს დეტალებზე გადამკვდარ პედანტებს, მაგრამ ჩვეულებრივი მოთამაშეებისთვის სერიის სიუჟეტის გაგებას ბევრად აადვილებს. არსებობს მკაფიო, სწორი ხაზი, რომელიც „Resident Evil“-ის ნარატივის ძირითად ფაქტებს აკავშირებს, მაშინაც კი, თუ Capcom-ი მოგვიანებით მცირე დეტალებს „გაამარტივებს“. სანამ ვნახავთ, სად მიდის ეს ხაზი ლეონ კენედისა და გრეის ეშკროფტის შემთხვევაში, ღირს, ჩვენი ისტორია სწორად დავიწყოთ. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი ისტორია ტექნიკურად ცნობილი, მაგრამ უსიამოვნო სპენსერის ოჯახით იწყება, მე ვიტყოდი, რომ ჩვენი ამბავი რეალურად XIX საუკუნეში, სხვა, ნაკლებად ნახსენები მდიდარი და უგულო პიროვნებით, ჰენრი ტრევისით იწყება. „მოხუცი ჰენკი“ მეცნიერი და მკვლევარი იყო, რომელმაც დაწერა წიგნი „Natural History Prospectus“ – დეტალური, მრავალტომიანი დღიური მისი 34-წლიანი მოგზაურობის შესახებ აფრიკის კონტინენტზე, სადაც აღწერა მცენარეები, ცხოველები და ტომები. როგორც ალბათ მიხვდებით იმ ფაქტიდან, რომ მდიდარმა თეთრკანიანმა მამაკაცმა დაწერა ეს ნაშრომი 1800-იან წლებში, მისი დიდი ნაწილი გამოგონილი სისულელე აღმოჩნდა. თუმცა, შეუძლებელია 35 წელი გაატარო ერთ ადგილას და აბსოლუტურად არაფერი ისწავლო. ფაქტობრივად, გავრცელებული ჭორის თანახმად, ტრევისის ზოგიერთმა ნათესავმა მისი წიგნის დისკრედიტაცია დაიწყო მხოლოდ იმისთვის, რომ ტრევისის მიერ აღწერილი ლეგიტიმური, უაღრესად ღირებული და ექსპლუატაციისთვის გამოსადეგი რესურსების შესახებ ინფორმაცია გასაიდუმლოებულიყო. და აქ კი წინა პლანზე მოდის... ამ რესურსებიდან ჩვენი ისტორიისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი კონკრეტული მცენარეა: ყვავილი Sonnentreppe, ანუ „კიბე მზისკენ“. ჰენრის მიხედვით, მიუხედავად იმისა, რომ გამოქვაბულში მობინადრე ეს მცენარე ძლიერ ტოქსიკურია, ტომი სახელად Ndipaya, კონტინენტის დასავლეთ ნაწილში, ამ ყვავილს პრეისტორიული ხანიდან რიტუალებისთვის იყენებდა. ის მცირერიცხოვანი ადამიანები, ვინც მცენარე შეჭამეს და გადარჩნენ, რიტუალის შემდეგ ზესახელმწიფოებრივ ძალით დაჯილდოვდნენ და, შესაბამისად, მაშინვე ტომის ახალ ლიდერებად იქცნენ. წარმოიდგინეთ „შავი პანტერის“ გულის ფორმის ბალახი, იმ განსხვავებით, რომ სამწუხაროდ, კოლონიზატორებმა ამის შესახებ გაიგეს და Ndipaya-ს არ ჰქონდა ვიბრანიუმის მაგარი იარაღი. და ეს მივყავართ ჩვენი ბინძური ისტორიის რეალურ საგანთან. ოზველ სპენსერი დაიბადა 1923 წელს, ბრიტანეთის ერთ-ერთი უმდიდრესი ოჯახის მემკვიდრე. ის მაღალგანათლებული იყო და ღრმად იყო დაინტერესებული ხელოვნებითა და ლიტერატურით. ის ასევე მკაცრი ევგენისტი იყო, და როგორც იცით, XX საუკუნის პირველი ნახევარში ევროპაში ევგენიკით დაინტერესება საკმაოდ „მოდაში“ იყო. როდესაც სპენსერი კოლეჯში დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად იღვწოდა, მან გაიჩინა რამდენიმე მეგობარი მსგავსი აღზრდითა და ინტერესებით: ედუარდ ეშფორდი და ჯეიმს მარკუსი. სამივე გაიზარდა და წარმატებას მიაღწია თავიანთ სფეროებში, ყველა მუშაობდა მსგავსი მიზნების მისაღწევად – გაერკვიათ, თუ როგორ აეყვანათ კაცობრიობა შემდეგ დონეზე. მაგრამ შემდეგ ოზის მოუწია გამოცდილება, რამაც აიძულა ის, რომ მთლიანად ჩართულიყო ევგენიკის საკითხში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, სპენსერი აღმოსავლეთ ევროპაში მთაში ლაშქრობის დროს უიმედოდ დაიკარგა და კინაღამ გაიყინა სიკვდილამდე, სანამ მას ქალმა, სახელად მირანდამ არ გადაარჩინა. და მირანდას ჯოჯოხეთური ცხოვრების ისტორია აქვს. მას შემდეგ, რაც მისი მთელი სოფელი, მათ შორის მისი 10 წლის ქალიშვილი, ესპანურმა გრიპმა გაანადგურა, მირანდამ, მწუხარებისგან, გადაწყვიტა სოფლიდან შორს მდებარე გამოქვაბულში დამალულიყო და თავი მოეკლა. თუმცა, აღმოჩნდა, რომ გამოქვაბული მუტაცირებული შავი ობის შტამის სამშობლო იყო, რომელიც ათასწლეულების განმავლობაში კლავდა ნებისმიერ უბედურ სოფლელს, ვინც მას შეეხებოდა, სანამ მირანდა იქ მივიდოდა. თუმცა, მირანდამ გადაურჩა მასთან კონტაქტს, განიკურნა ავადმყოფობისგან და, შოკისმომგვრელად, მყისიერი კავშირი დაამყარა სოკოვან კოლექტიურ გონებასთან, რომელმაც, როგორც ჩანს, შთანთქა რეგიონში დაღუპულთა მოგონებები, მათ შორის მისი გარდაცვლილი ქალიშვილის მოგონებებიც. მცენარის ერთგვარ „შავ ღმერთად“ მიჩნევით, მირანდამ მისი გამოყენება დაიწყო რეგიონში ავადმყოფთა სამკურნალოდ, სასწაული, რამაც მოსახლეობას აიძულა, მას დედა მირანდა ეწოდებინა. იმ რწმენით გატაცებული, რომ მას შეეძლო თავისი ახალი ძალების გამოყენება ქალიშვილის დასაბრუნებლად...