„ჯოჯოხეთი სხვა ადამიანები არ არიან. ჯოჯოხეთი შენ თვითონ ხარ.“ – ლუდვიგ ვიტგენშტაინი ყველაფერი იწყება იმით, რომ ბავშვების ჯგუფი ხვრელში იყურება. კაპიუშონიანი ბიჭი, რომელსაც კისერზე ჯალათის მარყუჟის ნარჩენები აქვს შემორჩენილი, ნავით ზღვაში მიცურავს. არ ვიცი, საიდან მოვიდა ან სად მიდის, ან იყო თუ არა ერთ-ერთი მათგანი, ვინც იმ ჭაბურღილის უფსკრულში იყურებოდა. მხოლოდ წინსვლის გზა ვიცი. წითელი შუქები მოჩანს სიბნელესა და ნისლში. ისინი ჩემი კომპასია და მე მათ მივყვები. ბუიები. არ ვიცი, სად მიმყავთ, მაგრამ სხვა გზა არ არის. ოკეანე ისეთი უსაზღვროა და ჩემი ნავი ისეთი პატარა. გარკვეული ხანი მარტო ვარ. მეოთხე ბუისთან ბიჭი აჩერებს ნავს და გოგონას ბორტზე აჰყავს. როცა ბიჭი მის სახეზე დაფარულ კურდღლის ნიღაბს ეხება, გოგონა მას პატარა მოტორიანი ნავის ხის ფსკერზე აჭერს, ხელებით ნიღაბს აგლეჯს, სანამ ბიჭი მას ფეხით არ მოიგერიებს. ისინი ერთმანეთს ნავის მოპირდაპირე ბოლოებიდან უყურებენ. ეს შეიძლება უფსკრულიც იყოს. „მეგონა, მკვდარი იყავი,“ – ამბობს ბიჭი. „სხვები სად არიან?“ – ეკითხება გოგონა. ბიჭმა არ იცის. გოგონა ფარანს იღებს და ჩვენი ნავის ცხვირთან დგება. ბუიები კვლავ ჩვენი მეგზურია, მაგრამ გოგონა ანათებს წინსვლის გზას. სანამ Reanimal-ის დასასრულს მივაღწევ, Tarsier-ის, Little Nightmares-ის დეველოპერების, უახლესი საშინელებათა თავსატეხი-პლატფორმერისა, ეს ყველაფერი უკვე დამავიწყდა და ვეღარ ვიხსენებ, რა ნაწილებია ამ გახსნითი სცენიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი. ძალიან დაკავებული ვარ იმის გაგებით, თუ რას ნიშნავს ის, რაც ვნახე, ზედმეტად კონცენტრირებული Reanimal-ის თავსატეხის ნაწილების დაკავშირებაზე, რათა მივხვდე, როგორ მოვხვდით აქ. მაგრამ ისტორიები, ყოველ შემთხვევაში კარგი ისტორიები, ისეთები, რომლებმაც იციან რას აკეთებენ, დასაწყისიდანვე გეუბნებიან, რის შესახებაა. და Reanimal ძალიან კარგი ისტორიაა. დაიმახსოვრე ეს, გეუბნება თამაში. დაიმახსოვრე ეს ყველაფერი. ერთად – მე ბიჭს ვთამაშობ, ჩემი კოოპერატიული პარტნიორი კი გოგონას. არ არსებობს არჩევანის გაკეთების საშუალება, ვინ ვის თამაშობს; უბრალოდ ასე გამოდის – ჩვენ ვცურავთ დაკბილულ კლდეებს შორის, ჩვენს ნავზე დიდ ნაღმებს გვერდს ვუვლით, ვკვეთთ დაკბილული, უნაყოფო ხეების ტყეს. შემდეგ მდინარის ნაპირები, რომელსაც მივყვებოდით, ქრება და ჩვენს წინ ნისლიდან დიდი სამრეწველო შენობა მოჩანს. ეს შესანიშნავი გამოსახულებაა შესანიშნავი გამოსახულებების თამაშში. Reanimal-მა ნამდვილად იცის, როგორ შექმნას სცენა. ძალიან ცოტაა ღია ახსნა-განმარტება. ბიჭი და გოგონა და-ძმა არიან, მაგრამ ეს ფაქტი არასოდეს გეუბნებათ. ამას იმით იგებთ, თუ როგორ ეხმარებიან ერთმანეთს წამოდგომაში, ანუგეშებენ ერთმანეთს, როცა რაღაც არასწორად მიდის. მათი ურთიერთობა არის ის, რასაც განიცდით, კითხვები კი დიდწილად თქვენთვის რჩება საპასუხოდ. რატომ ესხმის თავს ის ბიჭს მას შემდეგ, რაც ბიჭი მას ზღვიდან ამოიყვანს? რა მოხდა მათ თავს ნავში ჩაჯდომამდე? Reanimal ნელ-ნელა ხსნის თავის ისტორიას და გთხოვთ, თქვენ თვითონ შეავსოთ ხარვეზები. დაიმახსოვროთ, რაც გინახავთ, შეკრიბოთ გამოსახულებები, სიმბოლოები, შეამჩნიოთ ნიმუშები მისი სამყაროს ფორმებში. არ ვარ დარწმუნებული, რას ეძებენ, სანამ არ ვიპოვით სხვა ბავშვს, რომელიც ჩვენგან ფოლადის გისოსებით არის გამოყოფილი, რომლებიც სანიაღვრე მილს ბლოკავს. „დაბრუნდი“, – ჩურჩულებს ის. „ვიცოდი, რომ დაბრუნდებოდი. უნდა წახვიდე... სანამ ჯერ კიდევ შეგიძლია.“ მაგრამ ჩვენ არ მივდივართ. გოგონას ადრინდელი შეკითხვა ჩემი კითხვების პასუხია. ჩვენ აქ ვართ სხვების გადასარჩენად. ჩვენი მეგობრების. ჩვენ ვმოძრაობთ დანგრეულ შენობებში, გავდივართ ბნელ ტყეებში, ვხტებით ნაპრალებზე, ვიპარებით ისეთ ადგილებში, სადაც მხოლოდ ბავშვს შეუძლია შესვლა. ხშირად ერთად მუშაობა გვჭირდება. სამყარო ისეთი დიდია, ჩვენ კი ისეთი პატარები ვართ. ორნი ვჭირდებით ლითონის საიდუმლო კარის ასაწევად. მე ბერკეტს ვიჭერ, რათა მბრუნავი ლითონის ლილვი გავაჩერო, რომ ჩემმა პარტნიორმა გოგონა გადაიყვანოს. მეორე მხარეს ის ხის ნაჭერს აგდებს, რომ მე შევძლო უფსკრულის გადაკვეთა. Reanimal მარტივია, ელეგანტური. თქვენ დადიხართ, დარბიხართ, ხტებით, ურთიერთქმედებთ და ატარებთ საგნებს, ეხმარებით ერთმანეთს ისეთ რაფებზე ასვლაში, სადაც მარტო ვერ მიაღწევთ და ზოგჯერ მტრებს ებრძვით ბავშვისთვის დამახასიათებელი მოუხერხებელი მანერით. ბიჭსა და გოგონას შორის მცირეა განსხვავება, გარდა იმისა, რომ მას შეუძლია ფარანი თეძოზე მიამაგროს სხვა ნივთის ტარებისას. ბიჭის სანთებელა კი, პირიქით, მხოლოდ მაშინ გამოიყენება, თუ მისი ხელები თავისუფალია. ეს დახვეწილი, მაგრამ მნიშვნელოვანი განსხვავებაა, და მე და ჩემი პარტნიორი ხშირად ვაკეთებდით მნიშვნელოვან არჩევანს, ვინ რას გააკეთებდა იმის მიხედვით, თუ რამდენი შუქი დაგვიჯდებოდა ეს და შეგვეძლო თუ არა მისი შეწირვა. Reanimal-ის თამაში მარტოც შეიძლება, მაგრამ მე უფრო აზრიანად მივიჩნიე ამ მოგზაურობის სხვა ადამიანთან ერთად გავლა, კოორდინაცია და ერთობლივი მუშაობა, წარმატებების მილოცვა და წარუმატებლობების განხილვა ხელახლა მცდელობამდე. ეკრანზე გამოსახული ბიჭისა და გოგონას მსგავსად, ჩვენც ერთად განვიცდით ამას. მათ მსგავსად, ჩვენც მარტონი არ ვართ. ეს დახვეწილი განსხვავება – ცოცხალ, სუნთქვად ადამიანთან მუშაობა – მას ბევრად უკეთესს ხდიდა, ვიდრე იქნებოდა, თუ მთელ გამოცდილებას კომპიუტერით კონტროლირებად გოგონასთან გავატარებდი, რომელიც ყოველთვის ზუსტად იმას აკეთებდა, რაც უნდა გაეკეთებინა. ეს არ არის ის, რის შესახებაც ეს ამბავია, და ღრმად მადლობელი ვარ, რომ იმ ეპოქაში, რომელმაც დიდწილად მიატოვა ლოკალური კოოპერატიული თამაში, Reanimal მას გვთავაზობს. Reanimal-ის გეიმპლეი და მის მიერ შემოთავაზებული არჩევანი დამაკმაყოფილებელია, მაგრამ მარტივი. ეს ნაკლებად თამაშია, რომელსაც თამაშობ, და უფრო მეტად სამყაროა, რომელშიც მოძრაობ და რომელსაც განიცდი აშკარა ხელოვნების გარეშე