რეჟისორ პოლ უ. ს. ანდერსონს ვიდეოთამაშების ეკრანიზაცია არ შეუქმნია, მაგრამ ძველ, ცუდ დროში ის იყო ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანთაგან, ვინც ღირსეული (და კომერციულად წარმატებული) ფილმები შექმნა ჩვენი მედიუმის ადაპტირებით. არ ვიტყვი, რომ Mortal Kombat (1995) ან Resident Evil (2002) მაღალი ხელოვნებაა, და მის მოგვიანო Resident Evil-ის გაგრძელებებში აბსოლუტურად საშინელი მომენტებიცაა, მაგრამ ანდერსონის ადაპტაციები ყოველთვის ისე იგრძნობოდა, თითქოს მათ ესმოდათ წყარო მასალა, განსაკუთრებით კინემატოგრაფიისა და დეკორაციების დიზაინის კუთხით, და არც ისე კარგი ფილმებიც კი სრულყოფილად საყურებელია. ვიცი, რომ ეს დიდი შექებაა. მაგრამ ეს ყველაფერი უნდა შეფასდეს იმ კონტექსტში, თუ რამდენად ცუდი იყო ვიდეოთამაშების ფილმები 90-იან წლებში: ანდერსონმა, ამის საპირისპიროდ, სახელი მოიხვეჭა მოულოდნელად გასართობი Mortal Kombat-ით, ხოლო Resident Evil-ის ფილმების სერიამ, რომლის წამოწყებაშიც მან უმნიშვნელოვანესი როლი ითამაშა, ჯამში მილიარდ დოლარზე მეტი შემოსავალი მოიტანა. კრის პლანტეს (შესანიშნავი) პოდკასტის Post Games უახლესი ეპიზოდი მოიცავს ვრცელ ინტერვიუს რეჟისორთან ვიდეოთამაშების ფილმებში მისი გზის შესახებ, და დიდწილად 2002 წლის Resident Evil-ის ადაპტაციას ეხება. „მე ვცხოვრობდი ჰოლივუდში“, ამბობს ანდერსონი. „მე ვცხოვრობდი Colonial House-ის პირველ სართულზე, პენტჰაუსში კი ტიმ ბარტონი ცხოვრობდა. მას ვნახავდი ხოლმე ავტოსადგომზე, რაც ჩემთვის დიდი სიამოვნება იყო, ტიმ ბარტონის ხილვა. ის ძალიან ტიმ ბარტონულიც იყო. ყოველთვის დიდ ყუთებს ან რაღაც მსგავსს ატარებდა. იმ დროს მას არ გადაუღია „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“, მაგრამ ამაში რაღაც ძალიან „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“-ს ელემენტები იყო. „ამიტომ მიყვარდა ჰოლივუდში ყოფნა და ჩემი პირველი PS2 კონსოლი მქონდა, მას ჰქონდა ვიბრაციული კონტროლერი იმ დროს, როცა ეს დიდი ამბავი იყო, და მე Resident Evil 1 და 2 ერთმანეთის მიყოლებით ვითამაშე. სრულად შემიყვარდა თამაში. მე ნელი მოთამაშე ვარ. ალბათ ორი კვირა დამჭირდა ორივე თამაშის სათამაშოდ, მაგრამ ისე ჩავეფლე, რომ გარეთ აღარ გავდიოდი. „ორი კვირის შემდეგ, ჩემი მეგობრები ყველა ძალიან შეშინებულები და შეშფოთებულები იყვნენ ჩემზე, რადგან არავის ვუნახავდი, და მე გამოვედი და მათი უარესი შიშები დავუდასტურე იმის შესახებ, თუ რა ხდებოდა, რადგან თვალები წითელი მქონდა, არ მეძინა, ორკვირიანი წვერი მქონდა, და მე ვამბობ, ‘ღმერთო ჩემო, ეს ვიდეოთამაში! ეს ფილმად უნდა ვაქციო! ეს საოცარია!‘“ Resident Evil შეიძლება შინჯი მიკამის შედევრი იყოს, ხოლო Resident Evil 2-ში მისმა პროტეჟემ, ჰიდეკი კამიამ, სადავეები აიღო და შთამბეჭდავი შედეგი დადო. ორივე თავისი ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე ბრწყინვალე თამაშია, მაგრამ რაც განსაკუთრებით მიიზიდა ანდერსონი მათი ადაპტაციის კუთხით, იყო ის, რომ თავად თამაშებმა უკვე მოახდინეს გარკვეული ფილმებისა და რეჟისორების ასპექტების ადაპტირება. „რაც მიყვარდა Resident Evil-ში, გარდა იმისა, რომ შესანიშნავი თამაში იყო, ის იყო, რომ ის მკაფიოდ იყო შექმნილი ფილმების სერიის მიხედვით, რომელიც მე ბავშვობიდან მიყვარდა“, ამბობს ანდერსონი. „ის ძალიან ეყრდნობოდა რომეროს ზომბი ფილმებს. და შემდეგ Resident Evil 2-ში, ხედავდით, რომ ჯონ კარპენტერის დიდი გავლენა იყო იქაც. Resident Evil 2-ის პოლიციის განყოფილება ძალიან ჰგავდა Assault On Precinct 13-ს. და თამაშების შემქმნელებმა, როდესაც მათ შევხვდი, მითხრეს, დიახ, რა თქმა უნდა, ესენი ჩვენთვისაც დიდი გავლენა იყო. „ვიფიქრე, ‘აბა, ეს მარტივ ადაპტაციას შექმნიდა!‘ ან უმეტესობაზე მარტივს, რადგან ნათელია, რა არის გავლენები, და ისინი ძალიან კინემატოგრაფიულია. ამას დაემატა, რომ მე მიყვარდა...