დღეს პოკემონის ფრანშიზის 30 წლის იუბილეა. ათასზე მეტი ჯიბის მონსტრით, რომელთა შეგროვება, ბრძოლა და გაცვლა შეიძლება, ათობით ძირითადი და სპინოფ თამაშით, მომგებიანი სავაჭრო ბარათების თამაშით, სხვადასხვა ანიმაციური შოუებითა და ფილმებით, ასევე უამრავი სუვენირებით, პოკემონი მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მომგებიანი ფრანშიზაა. ის ასევე ჩემი ფავორიტია. უსაზღვროდ ბევრი მითქვამს იმაზე, თუ როგორ მიყვარს პოკემონი. მე შევაგროვე ყველა ძირითადი თამაში ერთის გარდა, ჩემი ოთახი მორთულია ჩემი საყვარელი მონსტრების ქანდაკებებით, პოსტერებითა და რბილი სათამაშოებით, ხოლო ჩემი სოციალური მედიის პროფილები მორთულია პოკემონის პერსონალური ნამუშევრებით. ეს ფრანშიზა ჩემთვის ნებისმიერ სხვას აღემატება. და ამ სტატიისთვის, პოკემონის 30 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, მინდა განვიხილო, თუ როგორ ჩამომაყალიბა მისმა შედარებით თანმიმდევრულმა ხელმისაწვდომობამ, არა მხოლოდ როგორც შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე მოთამაშე, არამედ როგორც შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე რეპორტიორი. სერიასთან ჩემი პირველი შეხება ვიდეოთამაში არ ყოფილა. ეს იყო ერთი სავაჭრო ბარათი: მაჩოპი, რომელსაც ძალდაუტანებლად ეჭირა უზარმაზარი ლოდი თავის თავზე. ჩემს უფროს ძმას უხალისოდ გაუზიარებია ის ჩემთვის. და იმ მომენტიდან მოყოლებული, მხოლოდ მეტის შეგროვება მინდოდა. ვუყურებდი, როგორ ვაჭრობდა ჩემი ძმა მეგობრებთან ერთად, ნელ-ნელა შორიდან ვარჩევდი ჩემს ფავორიტებს. მხოლოდ ხუთი წლის ასაკში, როცა დედამ საბავშვო ბაღიდან გამომიყვანა Pokémon: Blue Version-ის ასლთან ერთად, განვიცადე ჩემი პირველი შეღწევა პოკემონის ციფრულ სამყაროში. 1999 წელს, ჩემი შეზღუდული შესაძლებლობა ჯერ კიდევ არ იყო ისე პროგრესირებული, როგორც ახლაა. დიახ, სუსტი ვიყავი და ეტლი მჭირდებოდა, მაგრამ ჩემი ხელები ჯერ კიდევ არ იყო ატროფირებული თავის ამჟამინდელ ფორმამდე, ამიტომ ბევრად ადვილი იყო ხელის კონსოლების, როგორიცაა Game Boy, გამოყენება. და რადგან ადრეულ პოკემონის თამაშებს ჰქონდათ მარტივი მოძრაობა და საკუთარი ტემპით მოთამაშე რიგრიგობითი ბრძოლა, შემეძლო საათობით შემეძლო დაჭერა და ბრძოლა ფიზიკური დაღლილობის ან დაძაბულობის გარეშე. წლების განმავლობაში, პოკემონის მესამე თაობის სიღრმეშიც კი, ისეთ თამაშებთან ერთად, როგორებიცაა Ruby, Sapphire, Fire Red და Leaf Green, ეს კლასიკური, ხელმისაწვდომი გეიმპლეის დიზაინი იგივე რჩებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ Game Boy-ის სხვადასხვა ვერსიები იცვლიდნენ ფორმებსა და ზომებს, პოკემონის საერთო თამაშის სტილი ჩემს სათამაშო ცხოვრებაში ერთადერთი ხელმისაწვდომობის მუდმივა იყო. სკოლის შემდეგ დასვენებისას თუ ინტენსიური თერაპიის პალატაში, ჩემს სხეულზე მიმაგრებული ვენური კათეტერებითა და მილებით, ყოველთვის შემეძლო პოკემონის თამაში. პოკემონის ინკლუზიური გეიმპლეის დიზაინი მისი საერთო ხელმისაწვდომობის განუყოფელი ნაწილია. თამაშები განკუთვნილია ყველასთვის, სირთულე კი ინდივიდუალურია. თუ გინდათ, რომ თამაში მხოლოდ თქვენი სტარტერით და ლეგენდარული პოკემონით მარტივად გაიაროთ? წინ! თუ გსურთ, რომ დეტალურად კონკურენტუნარიანი გუნდი შექმნათ სტატისტიკის სწორი განაწილებით და ტიპების შეთავსებით? არაფერი გიშლით ხელს. პოკემონის თამაშების მიერ შეთავაზებული თავისუფლების დონე, ჩემთვის, შეუდარებელია ხელმისაწვდომი დიზაინის თვალსაზრისით. მაშინაც კი, როდესაც Nintendo განვითარდა, ახალი პორტატული კონსოლებით, რომლებიც ახალ ამბიციებს მისდევდნენ, პოკემონის ძირითადი გეიმპლეის ციკლი იგივე დარჩა. მიუხედავად იმისა, რომ DS და 3DS თამაშები სენსორულ ეკრანს მინითამაშებისთვის იყენებდნენ, მაინც შემეძლო ამ კონსოლებზე გამოსული პოკემონის ყოველი თამაშის სრულად თამაში. ეს უწყვეტი სერია დასრულდა, თუმცა, Nintendo Switch-ისთვის პირველი პოკემონის თამაშის გამოშვებით. Pokémon: Let's Go, Pikachu და Pokémon: Let's Go, Eevee გამოვიდა 2018 წელს. ორივე ორიგინალური თაობის Yellow Version-ის რიმეიქებია, თუმცა რამდენიმე მნიშვნელოვანი განსხვავებით. ყველა პოკემონი ჩანს მსოფლიო რუკაზე (overworld-ზე), რაც აადვილებს თქვენი ფავორიტების პოვნას და იშვიათი „შაინი“ პოკემონებზე ნადირობასაც კი. საერთო სირთულე მნიშვნელოვნად შემცირდა, აქცენტი გაკეთდა პოკემონის ფანების ახალი თაობის მოზიდვაზე. ორივე ეს ცვლილება მისასალმებელი იყო. მაგრამ ყველაზე საკამათო განსხვავება იყო იძულებითი მოძრაობის კონტროლის (motion controls) ჩართვა. პოკემონების დაჭერა ნიშნავდა ჯოიკონის ქნევას, პოკებოლის სროლის იმიტაციას კონტროლერის მოძრაობის სისტემების გასააქტიურებლად. არ არსებობდა ამ მექანიკის ალტერნატივა, არ იყო შესაძლებლობა დაჭერა ტრადიციული კონტროლის გამოყენებით. პირველად ძირითადი სერიის ისტორიაში, პოკემონმა შეცვალა მისი ძირითადი გეიმპლეის პრინციპები, რის შედეგადაც თამაში ნაკლებად ხელმისაწვდომი გახდა. ჩემს ცხოვრებაში პირველად, ვერ შევძელი პოკემონის თამაში მისი საერთო ხელმიუწვდომლობის გამო. და მიუხედავად იმისა, რომ არ გამწარებია კიდევ ერთი პირველი თაობის რიმეიქის გამოტოვება, მეშინოდა, რომ ეს სიახლე სამომავლო თამაშებისთვის პრეცედენტს შექმნიდა. 2018 წელს დავწერე ჩემი პირველი სტატია, სადაც განვიხილავდი Let’s Go თამაშების უარყოფით გავლენას ხელმისაწვდომობაზე. უნიკალურად ლამაზ, სრულ წრედ ქცევად მომენტში, სერიამ, რომელიც ჩემთვის ხელმისაწვდომობის მუდმივა იყო, ხელი შეუწყო ჩემი კარიერის დაწყებას, როგორც შეზღუდული შესაძლებლობისა და ხელმისაწვდომობის რეპორტიორი. ამ სფეროში სათამაშო ჟურნალისტიკის ჯერ კიდევ ჩანასახოვან მდგომარეობაში, გამამხნევებელი იყო იმის დანახვა, რომ გამოცემა რისკავდა ახალ ავტორთან, რათა არსებითად გაეკრიტიკებინა მსოფლიოში ერთ-ერთი უდიდესი ფრანშიზა. ჩემი სტატია ღრმად პირადი იყო, მაგრამ ასევე ეხებოდა ხელმისაწვდომობის უფრო დიდ პრობლემებს მთლიანობაში – შეიძლება თუ არა ინოვაცია საშიში იყოს ხელმისაწვდომობის კუთხით? საბედნიეროდ, Let’s Go იყო ერთადერთი თამაში, რომელმაც ასეთი მნიშვნელოვანი ხელმისაწვდომობის ბარიერი შემოიღო.