წითურო, მანდ ხარ? მრავალი საშუალო კლასის მილენიალის ოჯახის მსგავსად, ჩვენი თებერვლის სასკოლო არდადეგები ზოგჯერ დისნეის სამყაროში რეგულარული პილიგრიმობებით ტარდებოდა. 90-იანი წლების ბოლოს, ყოველ ოჯახურ მოგზაურობას ასევე თან ახლდა ჩემს Game Boy-თან გატარებული უზომო დრო. (დღემდე, ყოველთვის ვგრძნობ საჭიროებას, რომ ჩემი Nintendo Switch ყოველ მოგზაურობაში ჩავალაგო, მიუხედავად იმისა, რომ ორი პატარა ქალიშვილის ყოლა ნიშნავს, რომ თამაშისთვის ძალიან ცოტა დრო მრჩება.) პოკემონი ჩემთვის უბრალოდ ვიდეოთამაში, მულტფილმი ან კარტის თამაში არ იყო. ეს იყო ცხოვრების წესი. მისი მოახლოებული 30 წლის იუბილეს შესახებ გაგონება მაგრძნობინებს თავს ისე, როგორც Saving Private Ryan-ის ის მიმი, სადაც მეტ დეიმონი თვალის დახამხამებაში სუსტ მოხუცად იქცევა. ეს მაბრუნებს პოკემონის სიგიჟის ადრეულ დღეებში, როდესაც თანამემამულე IRL ტრენერთან შემთხვევითმა შეხვედრამ ეპიკური ბრძოლა გამოიწვია, რომელმაც Mew მომაპოვებინა. ზუსტად არ მახსოვს, როდის ჩავერთე ფრანშიზაში პირველად, მაგრამ ანიმეს ჩვენება აშშ-ში 1998 წლის სექტემბრის დასაწყისში დაიწყო, როცა მე ცხრა წლის ვიყავი. სახლში ყველა ტელევიზორზე გვქონდა VCR (ზოგჯერ ორიც კი!) და მამაჩემის მოუხერხებელი ვიდეოკამერით სახლის ვიდეოების გადაღება გვიყვარდა, ამიტომ უამრავი ცარიელი VHS კასეტა გვქონდა. ერთ მომენტში, დავიწყე პოკემონის ანიმეს ყველა ეპიზოდის ჩაწერა, თითქოს ამ კულტურული ეტაპის დოკუმენტირება ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო, რისი გაკეთებაც შემეძლო თავისუფალ დროს. ვუყურებდი თუ არა ეპიზოდებს ხელახლა? ალბათ არა. მძულს ნივთების ხელახლა ყურება. ის კასეტები ასევე სრული არეულობაა, ეპიზოდები სწორი თანმიმდევრობით არ არის ჩაწერილი. Pokémon Red და Blue ანიმეს გამოსვლიდან სულ რამდენიმე კვირაში გამოვიდა და ვიცი, რომ ჩემს მეგობრებში ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვინც მას გაეცნო. ალბათ იმ წელს შობამდე მივიღე. მახსოვს, როგორ მაწუხებდა ჩემი პირველი „სტარტერის“ არჩევის რთული ტვირთი. Pokémon Red ვითხოვე, რადგან მას ჰყავდა მაგარი დრაკონი. ის მარაგში არ იყო, ამიტომ Pokémon Blue-ზე მომიწია შეჩერება. ჩემი არჩევანის პარალიზის სამკურნალოდ, Squirtle ავირჩიე, რადგან მისი საბოლოო ევოლუცია, Blastoise, ყუთის ხელოვნებაზე იყო გამოსახული. 1999 წლის იანვარში კარტის თამაშის გამოშვებიდან რაღაც პერიოდის შემდეგ, სკოლაში პატარა ბავშვების ბანდას ჩავუდექი სათავეში, რომლებიც Game Boy-ებს და ჯიბეებით სავსე კარტებს შესვენებაზე გარეთ იპარებოდნენ. სკოლამ პოკემონზე საუბარიც კი აკრძალა, რადგან ის ასეთი ყურადღების გადამტანი იყო. ჩვენ ავჯანყდით. ბუჩქებში ვიმალებოდით, ჩვენს ფოილებს აღფრთოვანებული ვუყურებდით და თამაშში ვბრძოლობდით. კარტებით თითქმის არასდროს ვვაჭრობდი, მეშინოდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღების, მიუხედავად იმისა, რომ კარტის თამაში მძულდა. მაგრამ მე განვივითარე რეპუტაცია, როგორც თამაშში დაუმარცხებელი მოთამაშე და რუტინულად ვთავაზობდი რჩევებს და ვცვლიდი პოკემონებს ჩემს კლასელებთან. მიყვარდა ეს. თავს Halliwell Memorial Elementary School-ის გიმის ლიდერად ვგრძნობდი. თამაშის თამაში ჩემი ყველაზე დიდი გატაცება დარჩა, როდესაც საქმე პოკემონს ეხებოდა. ჩემი ყველაზე სასიამოვნო მოგონება თამაშთან დაკავშირებით მოხდა დისნეის სამყაროში ოჯახური მოგზაურობის დროს, 1999 ან 2000 წლის თებერვალში. ვინაიდან ვცხოვრობდით North Smithfield, RI-ში, გავფრინდით T.F. Green-ის საერთაშორისო აეროპორტიდან. ის ბოსტონის Logan-ის აეროპორტიდან სამხრეთით მხოლოდ ერთი საათის სავალზეა და მნიშვნელოვნად მცირეა, მაგრამ ადგილობრივებისთვის, რომლებიც მოგზაურობენ მაღალი ტრაფიკის მიმართულებებზე, როგორიცაა ორლანდო, ის ყოველთვის უფრო იაფი და მარტივია. ჩვეულებრივ, ჩემი სახე Game Boy-ში მქონდა ჩამალული და მშობლებსა და ძმას აეროპორტებში უგონო ავტოპილოტზე მივყვებოდი. თუ ეს ნამდვილად 2000 წელი იყო, მაშინ ეს იქნებოდა ჩემი Special Edition Pokémon Game Boy Color. თუ ეს 1999 წელი იყო, მაშინ ეს იყო ჩემი ნათელი წითელი Game Boy Pocket. ამ ნივთებს ჩემს Game Link Cable-თან ერთად ვატარებდი, რომელსაც გაცვლისა და ბრძოლისთვის ვიყენებდი სპეციალურ პატარა ჩანთაში გრძელი სამაგრით, რომელშიც ასევე ეტეოდა რამდენიმე თამაშის კარტრიჯი და კონსოლი. (ყველა ეს ნივთი დღესაც მაქვს!) ამ მოგზაურობამდე Elite Four-ი უკვე დამარცხებული მქონდა, ჩემპიონის Venusaur-ს ძლივს ვუგებდი ჩემი Moltres-ით, მაშინ როცა ჩემი დანარჩენი გუნდი უკვე დამარცხებული იყო. ეპოქაში, სადაც დეტალური გიდები და ტიერ სიები არ არსებობდა, მე გაკვირვებით ვსწავლობდი ტიპების შეხამებებს და ვცდილობდი შემექმნა კარგად დაბალანსებული გუნდი, რომელსაც ნებისმიერ საფრთხესთან გამკლავება შეეძლო. ხშირად უპირატესობას ვანიჭებდი მაღალსიჩქარიან პოკემონებს და სვიპერებს მრავალფეროვანი შეტევითი სვლებით. ამის მიუხედავად, Elite Four-თან შედარებით ოდნავ დაბალი დონის ვიყავი, მაგრამ გამარჯვებას ძლივს მივაღწიე. და ეს პირველივე ცდაზე მოვახერხე! სანამ ეს ფლორიდის არდადეგები დადგებოდა, უკვე შეგროვებული მქონდა პირველი თაობის ყველა 150 პოკემონი და ძირითადად თამაში „პლატინუმზე“ დავხურე, დავასრულე მის მიერ შემოთავაზებული ყოველი ნაწილი. ყველაფერზე მეტად მინდოდა Mew, რათა ჩემი Pokédex დამესრულებინა, მაგრამ ოფიციალური გზით მის მოსაპოვებლად არცერთ ღონისძიებაზე დასწრების უფლება არ მქონდა. მრავალი თვალსაზრისით, ყოველთვის კომპულსიური წესების დამცველი ვიყავი. GameShark-ის გამოყენებაზე, რათა მოტყუებით Mew-ი დამეჭირა, არც კი ვფიქრობდი. ყველას მსგავსად, მეც მესმოდა ჭორი S.S. Anne-ის მახლობლად მდებარე იმ სულელური სატვირთოს შესახებ. ვცადე მასზე Strength სხვადასხვა დროს და სხვადასხვა კუთხიდან გამომეყენებინა, სასოწარკვეთილი იმის დასამტკიცებლად, რომ შეუძლებელი სიმართლე იყო, რათა ის მითიური პატარა ნიმფა მოეპოვებინა. Pokémon Blue-ში არაფერი მქონდა გასაკეთებელი, ამიტომ