„მნიშვნელოვანია, რომ აუდიტორია შეუძლებლის წინაშე აღმოჩნდეს“. სლაპსტიკურ სამეცნიერო ფანტასტიკურ სამოქმედო ფილმში „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“, სემ როკველის მიერ განსახიერებული დროში მოგზაური ლოს-ანჯელესის ერთ-ერთ კაფეში ჩნდება აპოკალიფსის თავიდან აცილების გეგმით. სამყარო განადგურების პირასაა, აცხადებს ის, თუ მოხალისეთა ჯგუფი არ დაეხმარება ბავშვ გენიოსს ბოროტი ხელოვნური ინტელექტის შექმნაში. რეჟისორი გორ ვერბინსკი („ზარი“, „კარიბის ზღვის მეკობრეების“ ფილმები) და სცენარისტი მეთიუ რობინსონი („სიყვარული და მონსტრები“) ამ გენიალურ იდეას ზღვრამდე მიიყვანენ, რადგან როკველის უსახელო გმირი და მისი გაუგონარი რეკრუტების ჯგუფი (მათ შორის ჯუნო ტემპლი, ზაზი ბითსი, მაიკლ პენია და ჰეილი ლუ რიჩარდსონი) ქალაქის მასშტაბით მოგზაურობენ, სანამ ისინი სულ უფრო საშიშ და სიურეალისტურ დაბრკოლებებს ებრძვიან. მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ქაოტური ფინალური აქტის წინარე მოვლენებია, რომელიც რეალობის დარღვევას ემუქრება. „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“-ს უდიდესი სიუჟეტური მოულოდნელობების გასაგებად, Polygon-ი ესაუბრა ვერბინსკის და რობინსონს, რომლებმაც ფილმის უცნაური, ღია დასასრულის საკუთარი ინტერპრეტაცია შესთავაზეს. [რედაქტორის შენიშვნა: წინ სპოილერებია ფილმის „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“ დასასრულის შესახებ.] „არსებობს გარკვეული მომენტი, როდესაც აუდიტორიას ეუბნებიან, რომ შესაძლოა, ზედმეტად ნუ დაეყრდნობით იმ აზრს, რომ ეს რეალობაა“, — ამბობს რობინსონი. გაურკვეველია, კონკრეტულად რომელ მომენტზე მიუთითებს სცენარისტი, მაგრამ ერთ-ერთი ძალიან კარგი კანდიდატია „Good Luck“-ის დასასრულს არსებული მომენტი, როდესაც ჩვენი გმირები ხვდებიან იმას, რასაც რობინსონი აღწერს, როგორც „გიგანტურ, მასიურ კენტავრ-კატას“. ეს საკმაოდ ზუსტი აღწერაა შენობის ზომის არსებისთვის, რომელიც მთლიანად კნავილი კატის სახეებისგან შედგება და გიგანტური, მოძრავი პენისიდან კონფეტს ასხურებს. ის ChatGPT-ის სიცხისეულ სიზმარს ჰგავს, რაც კარგად ჯდება ფილმის ხელოვნური ინტელექტის საწინააღმდეგო გზავნილში. ფილმის ამ ეტაპზე შეიძლება დაიწყოთ კითხვა, არის თუ არა რეალური ყველაფერი, რასაც გმირები ეკრანზე განიცდიან. რობინსონის თქმით, სწორედ ეს არის არსი. „სიმულაციის თეორია დიდ გავლენას ახდენდა ჩემზე ამ ფილმის კონტექსტში, იდეა იმის შესახებ, რომ ჩვენ ყველანი სიმულაციაში ვცხოვრობთ“, — ამბობს ის და „მატრიქსს“ აშკარა შთაგონებად ასახელებს. „მე ამით, როგორც თხრობის ხერხით, ვიყავი შეპყრობილი. მინდოდა დამეწერა ფილმი, რომელიც მიჰყვება ვიდეო თამაშის ლოგიკას, მაგრამ ჰყავს პერსონაჟები, რომლებსაც არ ჰგონიათ, რომ ვიდეო თამაშში არიან“. ვერბინსკის მიზანი არ იყო რეალობისგან მოწყვეტის ერთი აშკარა მომენტი. ამის ნაცვლად, მან ფილმი ისე შექმნა, რომ ნელ-ნელა ნაცნობიდან სიურეალისტურში გადასულიყო. „ჩვენ გვინდა დავიწყოთ რაღაცით, რაც ჩვენს სამყაროს ჰგავს“, — ეუბნება ვერბინსკი Polygon-ს. „ეს ნორმის კაფეა. ეს საშუალო სკოლაა. ეს დაბადების დღის წვეულებაა. შემდეგ კი ნელ-ნელა გადავიყვანოთ ანალოგურიდან ციფრულში – რაღაც ბგერითად მავნეში, რაღაც სინთეტიკურში. ფილმის მსვლელობისას ყველაფერი ცოტათი უცნაურდება, შემდეგ კი ბევრად უცნაური ხდება. ეს მნიშვნელოვანი იყო“. „Good Luck, Have Fun, Don’t Die“-ს დასასრულს, როკველი და მისი გადარჩენილი გუნდის წევრები – განსაკუთრებით რიჩარდსონი, როგორც ქალი, რომელიც ალერგიულია ტექნოლოგიების მიმართ და კომპიუტერებისა და ტელეფონების გარშემო დამანგრეველ თავის ტკივილებსა და ცხვირიდან სისხლდენას განიცდის – წარმატებით აყენებენ ეთიკურ ლიმიტებს ხელოვნურ ინტელექტზე მისი შექმნისას. მაგრამ, როდესაც ისინი სამყაროში გამოდიან, რომელიც თავდაპირველად მისი გავლენისგან თავისუფალი ჩანს, რიჩარდსონის ალერგიები ისევ იწყება. მალე ცხადი ხდება, რომ ეს ერთი შეხედვით ბედნიერი დასასრული ხელოვნური ინტელექტის მიერ შექმნილი ილუზიაა და პერსონაჟები ერთგვარ სიმულაციაში იმყოფებიან. მაგრამ იყვნენ თუ არა ისინი სიმულაციაში მთელი ამ ხნის განმავლობაში? რობინსონს არ სურს ამის თქმა. „არ ვიტყვი, ვფიქრობ თუ არა, რომ ეს ფილმი სიმულაციაშია“, — ამბობს ის. „მნიშვნელოვანი იყო, რომ მისი ინტერპრეტაცია ორივე გზით შეიძლებოდა“. ეს სხვა კითხვას ბადებს. თუ მთელი ფილმი აუცილებლად არ არის სიმულაცია, სხვაგვარად როგორ შეიძლება აიხსნას მასიური კენტავრ-კატა? საპასუხოდ, რობინსონი აღნიშნავს, რომ როკველის პერსონაჟი ერთადერთი დროში მოგზაური არ არის. როგორც „Good Luck“-ის ბოლოს ვიგებთ, თავად ხელოვნურმა ინტელექტმაც იპოვა დროში უკან გადახტომის გზა და არსებითად ქმნის საკუთარ თავს კლონირებული ადამიანის ბავშვის გამოყენებით, ამასთანავე აგზავნის დაქირავებულ მკვლელებს გმირების შესაჩერებლად. ასე რომ, ყველაფერი ფილმში, რაც, როგორც ჩანს, რეალობას ეწინააღმდეგება (როგორიცაა კენტავრ-კატა, მაგრამ ასევე ადრეული გამჟღავნებები, როგორიცაა მოწინავე კლონირების ტექნოლოგია) შეიძლება უბრალოდ აიხსნას, როგორც დროში მოგზაურობის მეტი ხრიკები. „მომეწონა ორი დროში მოგზაურის იდეა, რომლებიც იბრძვიან დროის ხაზის შესაცვლელად“, — ამბობს რობინსონი. „ჩვენ გვყავს ერთი უბრალო გმირი, სემ როკველი, რომელიც შესაძლოა ამ სამუშაოსთვის ყველაზე ცუდი კანდიდატია, და ის უპირისპირდება გალაქტიკის, ან სამყაროს, ან რეალობის უდიდეს ინტელექტს. შეუძლია თუ არა ადამიანს აჯობოს ყველა დროის უდიდეს მოაზროვნე რობოტს?“ ისევ და ისევ, პასუხი რთულია. მას შემდეგ, რაც ხელოვნური ინტელექტი თავის ბოლო ხრიკს გამოავლენს, როკველი ააქტიურებს თავის დროის მანქანას და ბრუნდება კაფეში, სადაც ფილმის დასაწყისში შეიჭრა, რათა ახალი მოხალისეები შეაგროვოს და მანქანას კვლავ შეებრძოლოს. ეს არ არის ზუსტად ბედნიერი დასასრული, მაგრამ ის მაინც კაცობრიობას ერთი ნაბიჯით აახლოებს ხელოვნური ინტელექტის აპოკალიფსის სამუდამოდ შეჩერებასთან. „თავგადასავლის ეს ვერსია დამარცხებით სრულდება“, — ამბობს რობინსონი.