კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება „საუნდტრეკ კვირა“-ზე, სადაც PC Gamer-ის გუნდის წევრი განიხილავს ერთ-ერთი საყვარელი თამაშის საუნდტრეკს – ან ზოგადად ვიდეოთამაშების მუსიკას – გთავაზობთ საკუთარ აზრებს ან გეკითხებათ თქვენსას! როგორც ჩვენს მიმოხილვაში აღვნიშნე, Mewgenics-ს აქვს ძალიან განსაკუთრებული ტონი – და, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ის ყოველთვის არ არის ზუსტი. არის მომენტები, როდესაც მისი 2000-იანი წლების დასაწყისის ინტერნეტ კულტურის იუმორის გრძნობა შეიძლება არასრულფასოვნად, უხეშად და თანამედროვე გეიმინგთან შეუსაბამოდ მოგვეჩვენოს. მაგრამ ვფიქრობ, ის, რაც საბოლოოდ უფრო მიზიდავს, ვიდრე მაშორებს, არის მისი წარმოუდგენელი ერთგულება სიგიჟისადმი. Mewgenics-ში არ არის არანაირი თვითშეგნება, არც იმის განცდა, რომ შემქმნელები ოდესმე ღელავდნენ, თუ როგორ მიიღებდნენ მას. მან იცის თავისი ტონი და სრულად ითვისებს მას, მიუხედავად შედეგის აბსურდულობისა. ამას ვერაფერი განასახიერებს უკეთესად, ვიდრე მუსიკა, რომელიც ედმუნდ მაკმილენის დიდი ხნის თანამშრომლების, Ridiculon-ის მიერ არის შექმნილი. თამაშის ყოველ მონაკვეთში ახალი, განმეორებადი ინსტრუმენტული ტრეკი უკრავს. ისინი სახალისოა და კარგად ქმნიან ადგილის განწყობას – სასაფლაოს შემზარავი კონტრაბასიდან და პიანინოდან უდაბნოს დაძაბულ, სპაგეტი ვესტერნის სტილის ჟღერადობამდე. მაგრამ შემდეგ ბოსთან ბრძოლა იწყება და სრულფასოვანი სიმღერა ტექსტებით შემოდის. მოულოდნელად მუსიკა წინა პლანზე მოდის, თითქოს მტერს, რომელსაც ებრძვით, საკუთარი ბროდვეის ნომერი აქვს, სანამ ის თქვენს თავს ესხმის. დრამა მატულობს, შეხვედრა უნიკალური ხდება, და ღმერთო ჩემო, სიმღერები ისეთი მიმზიდველია. თამაშის დროს მცირე დიალოგის გათვალისწინებით, სწორედ მუსიკა მოგვითხრობს ამბავს, გვაცნობს Mewgenics-ის უცნაურ სამყაროს. ჩვენ ვიღებთ კატების ბინძურ პერსპექტივას ცხოვრებაზე სიმღერაში „Chumbucket Kitty“ („საიდან მოდის ეს სუნი? ისეთი საშინლად ამაზრზენი, ისეთი სასიამოვნოდ მკვდარი / სადღაც ბავშვის საწოლთან ლპება მღრღნელი“) და „Eatin' Rats“-ში („მთელ ღამეებს ვირთხებს დავდევ / მთელ დღეებს ვძინავ / და ჩემს სიზმრებში კატების მეფე ვარ“). სიმღერაში „ბროლის სიზმრები“ (Crystalline Dreams) გამოქვაბულების ბოლოს მყოფი გიგანტური ობობა მართლაც შემაშფოთებლად აღწერს, რას აპირებს თქვენს მიმართ („აბრეშუმის ძაფები ჩახუტებასავითაა / მაგრამ განთავისუფლება ბრძოლაა“). დედამიწის გამდნარ ბირთვში მუტანტ ჯადოქართა კლანის წინააღმდეგ თქვენს ბრძოლას თან ახლავს სიმღერა „ეშმაკის დაღმასვლა“ (Down with the Devil), დაკარგული სულის გაფითრებული გოდება ჯოჯოხეთში შრომის შესახებ („რამდენ ხანს, იქნება ეს მარადისობა? / ნაგვის თხრა, სანამ ჩემი უფროსი მიყურებს?“) და მასთან ერთად იქ მყოფი უცნაურების შესახებ („ის ბიჭი ჩემს გვერდით უცნაურად გამოიყურება / მას კუდი აქვს იქ, სადაც ფეხი უნდა ჰქონდეს / ეშმაკმა იცის, როგორ შარდავს ის“). ისინი სასაცილოა, წარმოუდგენლად მიმზიდველი (კვირების განმავლობაში თავში მიტრიალებდა „საიდან მოდის ეს სუნი?“) და მართლაც ძალდაუტანებლად იპყრობს სტილების უზარმაზარ მრავალფეროვნებას. ეს სისულელეა, მაგრამ შესაბამისი სერიოზულობითაა წარმოებული, რაც Mewgenics-ის დიდებულ ხუმრობას სერიოზული სახით ყიდის. თუმცა, ყველაზე მეტად ის მაკვირვებს, რომ ის უბრალოდ გრძელდება და გრძელდება. Mewgenics მართლაც დიდი თამაშია და მისი მიმდინარეობისას ის ველურად ესკალაციას განიცდის. თქვენ იწყებთ უბრალო ჩხუბით ჩიხებში, დაახლოებით 50 საათის შემდეგ ფაქტიურად მთვარეზე მიდიხართ, და ამის შემდეგ ყველაფერი ექსპონენტურად უცნაურდება. მიუხედავად იმისა, სად მიდიხართ, როგორი სიურეალისტურიც არ უნდა იყოს ადგილი, ყოველთვის არის კიდევ უფრო მეტი მუსიკა, იდეალურად შექმნილი მიმდინარე მომენტისთვის. ახლაც კი, 115 საათზე მეტი ხნის შემდეგ, მაინც აღმოვაჩენ ახალ ტრეკებს, რომლებიც არასდროს მომისმენია ჩემი მოგზაურობის ველურ ახალ მომენტებს თან ახლავს. ეს წარმოუდგენელი მიღწევაა, რომელიც აღმოჩენის კიდევ ერთ ფენას მატებს.