გასულ კვირას, GTA 6-ის უფასო ასლის სანაცვლოდ ადამიანებს ბავშვის არყოლისკენ მოვუწოდებდი (რაც ფინანსურად არარეკომენდებულია). ამასთანავე, დიდ დროს ვუთმობდი თამაშ Deadlock-ს. MOBA ჟანრთან სიყვარულ-სიძულვილის ურთიერთობა მაქვს, მაგრამ Deadlock-მა – თავისი ახალი განახლების, „ძველი ღმერთები, ახალი სისხლის“ (Old Gods, New Blood), შემდეგ – იძულებით დამაბრუნა ამ ჟანრში. უნივერსიტეტის პერიოდიდან Dota 2-ში 2,400 საათზე მეტი მაქვს გატარებული, Valve-ის უახლეს თამაშში კი უკვე 183 საათი მაქვს დათვლილი და მატულობს. კარგ დროს ვატარებ, და „კარგ დროში“ ვგულისხმობ, რომ ამ დოფამინის მანქანას მაგნიტივით ვარ მიზიდული და ვერ ვწყდები, მიუხედავად იმისა, რომ ონლაინ უცხო ადამიანებისგან ახალ, „სახალისო“ შეურაცხმყოფელ გამონათქვამებს ვსწავლობ. თუმცა, ეს ამ სფეროს თანმდევია. იმდენად ჩართული ვარ თამაშში, რომ როცა არ ვთამაშობ, აქტიურად ვითვისებ პერსონაჟების დიალოგებს, ლორს და სამყაროს დეტალებს. მიუხედავად ამისა, არ მშორდება მელანქოლიის გრძნობა – შეგრძნება „რა იქნებოდა, თუ?“, და ვფიქრობ, ეს სწორედ სამყაროს შექმნის დამსახურებაა. არა იმიტომ, რომ ცუდია, არამედ იმიტომ, რომ ის ძალიან, ძალიან კარგია. Deadlock შესაძლოა ბოლო პერიოდის ჩემს საყვარელ ვიდეოთამაშების სამყაროთაგან ერთ-ერთი იყოს. თამაშის მოქმედება ვითარდება ფანტასტიკურ 1950-იანი წლების ამერიკაში, სადაც მაგია არა მხოლოდ რეალურია, არამედ ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ბევრად უფრო ხელშესახები გახდა. მოვლენამ, სახელწოდებით „მაელშტრომი“ (Maelstrom), მთელ მსოფლიოში გააღო უამრავი ასტრალური კარიბჭე – მათ შორის ერთი ნიუ-იორკის თავზე, რომელსაც „დაწყევლილი ვაშლი“ (Cursed Apple) შეარქვეს. MOBA ჟანრის მიზეზი ისაა, რომ ორი მფარველი ცდილობს სრულად გამოვლინდეს ამ მაგიით სავსე პლანეტაზე, და მოთამაშის მიზანი მათი შეჩერებაა. Valve-ის პერსონაჟების მხატვრებმა და მწერლებმა ეს კონცეფცია განავითარეს. მიუხედავად იმისა, რომ თამაშს ჯერ კიდევ აქვს დაუმთავრებელი პერსონაჟების სია (ზოგიერთი მოდელი ღრმად დაუსრულებელია, მაგალითად, ჩემი საწყალი Vyper), Valve-ის დიზაინერების ოსტატობა უდავოა – მათ შექმნეს ერთ-ერთი საუკეთესო დიზაინი და რუკაც სულ უფრო ლამაზდება. ჩუმად ვჩურჩულებ „ჯანდაბა, რა მაგარია!“ ყოველ ჯერზე, როცა The Hidden King-ის საბვუფერებით გაჟღენთილ ბაზაში ვმოძრაობ. სწორედ ამიტომ ვარ ცოტა მოწყენილი, რადგან – ის MOBA-ა. როგორც ყველამ ვიცით, მეგობრისთვის MOBA-ს გაცნობა (და, რაც უარესია, მისი ჩათრევა) ისეთი ცოდვაა, რომ თქვენი სული სამოთხის ნათელს ვერასდროს იხილავს. თუმცა, MOBA თავისი არსით საკმაოდ შემზღუდავი გარემოა. ეს არის სამი ხაზი და ერთი რუკა – შესაძლოა Valve-ისგან TF2-ის მსგავსი ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმები და კომიქსები მივიღოთ (მართლაც, ვიზუალური ნოველა უკვე მუშავდება), მაგრამ ეს სულ ესაა. Deadlock-ის სამყარო იმსახურებს საკუთარ ერთმოთამაშიან თამაშს – იქნება ეს RPG თუ პირველი პირის შუტერი (FPS). Deadlock წარმოადგენს ბევრად უფრო საინტერესო სამყაროს უმცირეს ნაწილს, რომლის მეტის ხილვაც მინდა. ამ სამყაროში იმდენი პოტენციალია, რომ სიამოვნებით გამოვიწერდი Deadlock MMO-ს, ან სიხარულით ჩავატარებდი ჩემს საკუთარ Deadlock TTRPG კამპანიას (შესაძლოა, Blades in the Dark-ის ახალი სამეცნიერო-ფანტასტიკური დანამატით ეს მაინც შევძლო? ოჰ, ნუ მაძლევთ იდეებს). მინდა შევხვდე OSIC-ის სხვა აგენტებს. მინდა დავალებები შევასრულო მუნიციპალური კოვენისთვის (Municipal Coven). მინდა ვნახო, როგორ გამოიყურებიან იხია (Ixia) და ბარონესას დანარჩენი წევრები. მინდა დროის ქურდს დავედევნო Paradox-ის გამოფენაზე. მინდა აღმოვჩნდე ვამპირთა ბარონიებს შორის ტერიტორიულ ომში. მინდა საშინელი ბოს-ფაიტი ვენატორთან (Venator), რომელსაც პაპისგან აქვს ჩემი განგმირვის პირდაპირი ნებართვა. … აჰ, ჯანდაბა. ასე გრძნობენ თავს League of Legends-ის მოთამაშეები, რომლებიც Riot-ის MMO-ს ელოდებიან, არა? ეს, ცხადია, მიუღწეველი ოცნებებია: მაგრამ სწორედ ისეთი თამაშებია, რომლებზეც გამუდმებით ვფიქრობ...