The Legend of Zelda-ს გარეშე, ამ სფეროში არ ვიქნებოდი. ეს ჩემი ყველა დროის უსაყვარლესი ფრანჩაიზია – ვიდეოთამაში იქნება თუ სხვა რამ – და ეს ის სერიალია, რომელიც ყოველთვის დამაბრუნებს გეიმინგსა და Nintendo-სთან, რაც არ უნდა მოხდეს. ჩემი ისტორია უნიკალური არ არის; მე ვიცნობ IGN-ის რამდენიმე რედაქტორს, რომელიც ზუსტად იგივეს გრძნობს. არავისთვის არის საიდუმლო, რომ ზელდა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია მრავალი ჩვენგანისთვის აქ: IGN-ის დაარსების დღიდან, 1996 წლიდან, ჩვენ შვიდ სხვადასხვა Zelda თამაშს 10/10 მივანიჭეთ (ყველა ფრანჩაიზს შორის ყველაზე მეტს), ჩვენ ვიყავით ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი მედიასაშუალებიდან, რომელმაც 2023 წელს, დატვირთულ წელს, Tears of the Kingdom წლის თამაშად აღიარა, და ჩვენ Breath of the Wild ყველა დროის საუკეთესო თამაშად დავასახელეთ ჩვენს ყველაზე უახლეს, 2021 წელს შედგენილ, ყველა დროის ტოპ 100 თამაშის სიაში. ეს არის სერიალი, რომელიც მუდმივად ჩვენთან ერთად იზრდება: რამდენი ფრანჩაიზი შეიცავს თამაშს, რომელმაც არსებითად ხელახლა განსაზღვრა ჟანრი? შეიძლება ითქვას, რომ Zelda ამ მოკლე სიაში მინიმუმ ორჯერ მოხვდებოდა. ასე რომ, სანამ The Legend of Zelda ამ შაბათ-კვირას 40 წლის იუბილეს აღნიშნავს, რამდენიმე ჩვენგანს სურდა გაეზიარებინა ჩვენი პირადი მოგონებები ამ საყვარელ ფრანჩაიზზე, რომელიც ჩვენთვის ყველაზე ძვირფასია. ეს ჩვენი ზელდას ლეგენდებია. ბევრი ადამიანი არ არის, ვისთვისაც The Legend of Zelda ფრანჩაიზთან პირველი შეხება იყო The Adventure of Link. მე იმასაც კი ვიტყოდი, რომ უმეტესობა ნორმალური, გაწონასწორებული ადამიანისთვის, Zelda-ს NES-ის გაგრძელების პირველ თამაშად დაწყება სამუდამოდ მოაშორებდა მათ სერიალს. მაგრამ არა მე. არა. მე მთლიანად მოვიხიბლე. Zelda 2 ერთი შაბათ-კვირით ვიქირავე და, როდესაც მომდევნო ორშაბათს სკოლაში წავედი, ცერა თითები მტკიოდა იმდენ ხანს თამაშისგან. და საქმე ისაა, რომ ნამდვილად არ მესმოდა, რა ჯანდაბა ხდებოდა. უბრალოდ შემიყვარდა მისი გარემო, უცნაური გზა, რომლითაც ის ზემოდან ხედვის რუქიდან დამოუკიდებელ ბრძოლებზე გადადიოდა, და მასიური ციხე-სიმაგრეები, რომლებიც ლინკისთვის სიკვდილის უამრავი შესაძლებლობით იყო სავსე. მან ჩემი ახალგაზრდა წარმოსახვა აანთო და სტილისტური და პრეზენტაციული თვალსაზრისით შეპყრობილი გავხდი. უნდა აღვნიშნო, რომ არც ერთ მომენტში არ მომწონდა გეიმფლეი. ის იყო, და რჩება, სასტიკად რთული, პრაქტიკულად შეუძლებელი ბავშვისთვის, რომ დაქირავების შაბათ-კვირის განმავლობაში დაემთავრებინა. Death Mountain-ის სექცია იყო ადგილი, სადაც უამრავჯერ ჩავჭერი თამაში წმინდა ფრუსტრაციის გამო. და მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან გაბრაზებული, დამარცხებული და მოწყენილი ვიყავი, რადგან ბოლომდე ვერ მივდიოდი, მაინც ვერ ვუძლებდი და კვირიდან კვირამდე ვიქირავებდი მას. მე ვათვალიერებდი დაქუცმაცებულ სახელმძღვანელოს, მოხიბლული ვიყავი ხელოვნების სტილით – ისეთი მკაფიოდ იაპონური და იმ დროს, ისეთი ახალი და ამაღელვებელი. მე ვიღებდი კონცეფციებს ჩემი საკუთარი საშუალო სკოლის ნახატებისთვის და რუდიმენტული კალმითა და ქაღალდით როლური თამაშების შემოქმედებისთვის. იმ დროს არც კი ვაცნობიერებდი, მაგრამ ეს ზემოდან ხედვის სამყარო და გამოცდილების ქულების დაგროვება ჩემში JRPG-ების სიყვარულს აღძრავდა, რომლის არსებობაც იმ დროს არც კი ვიცოდი. მხოლოდ 2018 წელს დავამთავრე The Legend of Zelda: The Adventure of Link, Nintendo Switch Online-ზე არსებული ვერსიის თამაშით, და მხოლოდ იმიტომ, რომ უმოწყალოდ ვიყენებდი შენახვის წერტილებს (save states). მიუხედავად ამისა, ამდენი წლის შემდეგაც კი, ჩემი წარმოსახვა ცოცხლდება, როცა იმ კლასიკურ ილუსტრაციებს ვუყურებ, და უცნაური სურვილი მიჩნდება, რომ კიდევ ერთხელ დავიწყო თამაში. მერე მახსენდება, თუ რამდენად სასტიკად არასასიამოვნოა და სხვა რამეს ვთამაშობ. მაგრამ კაცო. რა სამყაროს შემცვლელი გამოცდილება იყო ის, როცა ბავშვი ვიყავი. სკოლა მძულდა. კარგი, შესაძლოა "მძულდა" ძალიან ძლიერი სიტყვაა. სკოლა ძალიან არ მომწონდა და ალბათ მასაც არ მოვწონდი დიდად. სამართლიანობისთვის, მიყვარდა ხუმრობა მეგობრებთან გაკვეთილის დაწყებამდე. მიყვარდა, რომ კაფეტერია ყიდდა თბილ, სამ ცალ Otis Spunkmeyer-ის ქუქი-ფაილს დოლარად. მიყვარდა ხელოვნების ყველა გაკვეთილი, ერთადერთი გაკვეთილი, სადაც მასწავლებელს არ უწევდა ჩემი მშობლებისთვის დაერეკა და ეთქვა: "ბრაიანი ჭკვიანი და კრეატიულია, უბრალოდ არ აინტერესებს ეს გაკვეთილი." ხედავთ, 1993 წელს სკოლაში არ მინდოდა ყოფნა. ყველაფერი, რისი გაკეთებაც მინდოდა, იყო ვიდეოთამაშების თამაში, ვიდეოთამაშებზე საუბარი, ვიდეოთამაშებზე კითხვა, ვიდეოთამაშების პერსონაჟების ხატვა და ვიდეოთამაშების თემატიკის საუზმის მარცვლეულის ჭამა. კონკრეტული ვიდეოთამაში, რომელზეც კითხვას ვერ ვწყვეტდი (კონკრეტულად Nintendo Power-ის წინასწარი მიმოხილვის სტატიაში, რომელიც ხშირად დაყვებოდა ჩემს ზურგჩანთაში ყველგან), იყო The Legend of Zelda: Link's Awakening, პირველი პორტატული Zelda თამაში, რომელიც Nintendo Game Boy-ზე გამოდიოდა. Zelda თამაშის იდეა, რომლის წაღებაც ყველგან შემეძლო, იმ დროს აბსოლუტურად თავბრუდამხვევი იყო. ყოველდღე ჩამოვდიოდი სასკოლო ავტობუსიდან საქმეების გასაკეთებლად, დივანის ბალიშებში მონეტებს ვეძებდი და ფულს ვაგროვებდი, სანამ საკმარისი არ მექნებოდა Link's Awakening-ის საყიდლად. მაგრამ თუ გულწრფელი ვიქნები, ნამდვილი ფულის წყარო ჩემი ყოველდღიური ლანჩის ფული იყო. ყოველდღე სამ დოლარს ვიღებდი ლანჩისთვის, რაც მაშინ საკმარისი იყო სევდიანი კაფეტერიის კერძისა და სასმელის საყიდლად, ჩვეულებრივ, ეს იყო ერთ-ერთი იმ ჰოკეის საყინულე ბურთის ფორმის ქათმის კატლეტებიდან, რომელიც ორ სველ ფუნთუშას შორის იყო მოთავსებული, და დაკონსერვებული ცივი ჩაი, დამზადებული საეჭვო, პირატული ბრენდის მიერ, როგორიცაა „ოლ’ ორჩარდი“ ან „თისლის“ მის დასაყოლებლად. მაგრამ ერთ დღეს მივხვდი, რომ...