ცხოველური მეტაფორების აღრევის მიუხედავად, ოთახში დისკოს სპილოს (ანუ Disco Elysium-ის აშკარა გავლენას) აუცილებლად იგრძნობთ. „EMTERR-ის „სტაბილიზაციის“ ბოლო რაუნდის შემდეგ, ისინი ცდილობენ ჩვენი, ძველი კადრების, გაძევებას“, – ეუბნება მოჩვენებითი ხაზის ინჟინერი Zero Parades-ის მთავარ გმირს, ჰერშელ უილკს. „ჩვენი დათხოვნა ადვილი არ არის, მაგრამ მათ შეუძლიათ წაგვართვან ის საქმე, რის გამოც თავიდანვე დავრჩით აქ“, – აგრძელებს ის. „მე ორი არჩევანი მაქვს: ან გავაყალბო ჩემი ანგარიშები და ხაზი 9 უსაფრთხოდ გამოვაცხადო მშენებლობისთვის, ან დავტოვო სამსახური. ნებისმიერ შემთხვევაში, კომპანია არაფერს კარგავს“. დაახლოებით 15 წუთის შემდეგ, მიტოვებულ სახლში, საქონლის გროვაზე მჯდარ მაიმუნს ველაპარაკები. „შენი არსებობა სუსტია. ბედი უღირს მეტოქეს მიგზავნის“, – ამბობს ის, სანამ საკუთარ თავს „ვაჭრობის მეფეს“ უწოდებს. დაუყოვნებლივ, ჰერშელის შინაგანი ხმების გუნდიდან, რომელსაც „სახელმწიფოებრიობა“ (Statehood) შეარქვეს, ერთ-ერთი ხმა ყვირილს იწყებს კაპიტალიზმის ძალების დამარცხების აუცილებლობაზე. ორივე ეს სცენარი მე შემხვდა ZA/UM-ისგან საბოლოოდ გამოსული ჯაშუშური CRPG-ის Next Fest-ის დემო ვერსიის თამაშისას, Disco Elysium-ის სტუდიაში მრავალწლიანი პრობლემებისა და უთანხმოების შემდეგ. ორივე მათგანი ერთდროულად ჰგავს შეხვედრებს, რომლებიც შეიძლება ორიგინალურ Disco-ში შეგვხვედროდა, და ასევე ფერმკრთალ იმიტაციებს, რომლებიც პირველი თამაშის ხშირად ციტირებული სიურეალისტური დეტექტივის „საფირმო ნიშნის“ მიბაძვას ცდილობს. დემოს უმეტესი ნაწილი ჩემი ტვინი ამ ორ უკიდურესობას შორის იყო მოქცეული. ერთის მხრივ, Zero Parades-ის საკუთარი დამსახურებით შეფასება მნიშვნელოვანია. მეორეს მხრივ, რთულია არ იფიქრო Disco Elysium-ზე, როდესაც თამაშობ მასთან ასე მსგავს თამაშს. „სახელმწიფოებრიობა“ (Statehood) ყველაზე ხმამაღლა ყვირის და კომუნისტურ დიატრიბებს ისვრის, თითქოს კარლ მარქსის სრული ნაშრომები ორიგინალური Disco-ს „Half Light“-ის გონებაში ჩაასხეს, მაგრამ Zero Parades-ის ჯაშუშის შიგნით არსებული ხმა, რომელიც ყველაზე კარგად ასახავს მის ირგვლივ სამყაროს, არის „Doppelgäng“. გახსნის საათები, რომლებსაც დემოში გაეცნობით, Disco-ს დასაწყისის „Freaky Friday“-ის მსგავს შებრუნებას ჰგავს. იმის ნაცვლად, რომ ამნეზიით დაავადებული გმირი გამოფხიზლდეს ქაოტური კოლაფსის შემდეგ, უილკი მოქმედებას იწყებს ასეთი მოვლენის ადგილზე მისვლით. მისი ჯაშუში პარტნიორი, რომელიც საკმაოდ თავდაჭერილ და გონიერ ტიპად არის აღწერილი, თავის ბინაში სკამზე უგონოდ წევს. ამით იწყება მცდელობა, გაირკვეს, რა მოუვიდა მას და რა იყო მისი დავალება – ეს ჰგავს იმას, თუ როგორ განვითარდებოდა Disco, თუკი მუდამ მშვიდი და სანდო თანამგზავრი კიმ კიცურაგი იქნებოდა მთავარი გმირი, ნაცვლად ნიჭიერი, მაგრამ არასტაბილური პროტაგონისტ ჰარი დი ბუასის ფასდაუდებელი დამხმარე ძალისა. თუმცა, ჰერშელი არ არის კიმი. ის ჰარია – ეს ცხადი ხდება მაშინ, როდესაც მას შეუძლია კომატოზურ მდგომარეობაში მყოფი პარტნიორის საშინელი იმიტაცია მოახდინოს, როცა მათ ჯაშუშურ სააგენტოს მომხდარი ტრაგედიის შესახებ ატყობინებს. თუ რამეა, მისი პარტნიორი კიმია. ფიზიკურად შეუმჩნეველი საშუალო ასაკის მამაკაცი წინდების გამყიდველის გონივრულად ჩვეულებრივი საფარქვეშ. არ შემიძლია არ ვიფიქრო, რომ ჰერშელის კიმად გადაქცევა შესაძლოა უკეთ მოერგებოდა სცენარის ცვლილებას, მაგრამ ჩემი ტვინის ცინიკური მხარე ფიქრობს, რომ ეს პრაქტიკული მიზეზების გამო შეუძლებელია. Disco Elysium-ის მიმზიდველობა იმაშია, რომ შენ ხარ ჰარი, და ამიტომ Zero Parades-იც ჰარის თვალით უნდა აღვიქვათ, თუ მას სურს ZA/UM-ისათვის დამახასიათებელი იგივე ნერვულ დაბოლოებებზე იმოქმედოს. ფერადი სიგიჟის სამყარო ვერ იტრიალებს იმ ადამიანის ირგვლივ, რომელსაც საგადასახადო დეკლარაციის მოწესრიგება შეუძლია. თუმცა, უილკის ისტორიების ადრეული საათები არ არის ისეთი სიღრმისეული თვითგამოსახულებისა და იდენტობის ხელახალი აწყობა, როგორსაც თავდაპირველად უსახო და უსახელო დი ბუა აწყდება. Zero Parades თავიდანვე ადგენს, რომ ის არის Operant Bureau-ს ჯაშუში, საზღვარგარეთ დაბადებული ბურჟუა, რომელიც რატომღაც კომუნისტური სახელმწიფოს ჯაშუშურ ფრთაში გაწევრიანდა. დი ბუას მსგავსად, მისი ამჟამინდელი მდგომარეობა განისაზღვრება წარსული ტრავმით – ამ შემთხვევაში, წარუმატებელი მისიით, რომლის გამოც მან მიატოვა თავისი კოლეგა/მეგობრების ქსელი, სახელად „The Whole Sick Crew“. მას შემდეგ ის თავისი ჯაშუშური სააგენტოს „სადამსჯელო რგოლშია“ მოქცეული და ბაზაზე ფაილების დალაგების მარტოხელა, რუტინულ საქმეზეა გადაყვანილი. თამაში მას პორტოფიროში აგდებს – უბნების მცირე ნაწილში, რომელიც რევაჩოლის დაშლილი ქალაქგარე უბნების ოდნავ უფრო პრესტიჟულ და ნაკლებად თავისებურ ვერსიას ჰგავს. აქ არის სამრეწველო დოკები, სადაც დაღლილი მუშები პატრულირებენ, ყალბი საქონლის ხმაურიანი ბაზარი და ქუჩების საეჭვო მონაკვეთი, სახელად Party Alley. აქ არის მუსიკის სნობები, რომლებთანაც შეგიძლია ისაუბრო, პენსიაზე გასული პილოტების ბანდები, რომლებსაც ჩასაფრება მოუწყო, და მინიმუმ ერთი ფასიანი ტელეფონი, რომელიც 24/7 სექს-ხაზთან პირდაპირ კავშირს უზრუნველყოფს. ასევე არის ქვესტი მოხუც მამაკაცებზე, რომლებიც გაუჩინარდნენ მას შემდეგ, რაც თავზე ტომარაჩამოცმული კაცის მიერ ნაწარმოებმა სატელევიზიო შოუმ მათ უაზრო შეთქმულებების გამოძიების სურვილი გაუღვიძა. ყოველივე ამის მიღმა, დამალულია ჯაშუშური სამყაროს კვალი, რომელშიც უილკი მოქმედებს – სამყარო სავსეა იდუმალი და შემზარავად ჟღერად ფრაქციებით, როგორიცაა „Weeping Eye“. ეს კვალები სიუჟეტის წყობას ბევრად ნაკლებად რეალისტურს ხდის, ვიდრე ორიგინალური Disco-ს თავდაპირველად მარტივი მიზანი – მკვლელობის ამოხსნა „ქვაბში“, სავსე ფრაქციებით, რომლებიც ბევრად უფრო ღიად გამოხატავენ თავიანთ რწმენას.