ანიმეს ერთგული მაყურებელი ვარ უფრო დიდხანს, ვიდრე საჯაროდ ვაღიარებდი. და მიუხედავად ათზე მეტი წლის განმავლობაში სეზონური ანიმეების ყურების გამოცდილებისა, არ მგონია, რომ ოდესმე მინახავს 2026 წლის ზამთრის სეზონზე ძლიერი პროგრამა. აქ არის აშკარა ჰიტები, როგორიცაა „ფრირენი: მოგზაურობის დასასრულს მიღმა“ (Frieren: Beyond Journey’s End) და „ჯუჯუცუ კაისენი“ (Jujutsu Kaisen), მაგრამ, სულ მცირე, ოცამდე ყოველკვირეული სერიალი გადის ეთერში, რომელთა ყურებაც ღირს. „ჯოჯოხეთის სამოთხე“ (Hell’s Paradise), „ფეიტი/უცნაური ყალბი“ (Fate/Strange Fake), „ოში ნო კო“ (Oshi no Ko), „გმირობისთვის განწირული“ (Sentenced to Be a Hero), „ჩემი გმირი აკადემია: ვიჯილანტები“ (My Hero Academia: Vigilantes), „ტრიგანი ვარსკვლავური მზერა“ (Trigun Stargaze), „ოქროს კამუი“ (Golden Kamuy) – სია გრძელია, და ეს იმ სერიალების გარეშე, რომლებიც ახლახან დასრულდა, მაგალითად „ჯაშუში x ოჯახი“ (Spy x Family) და „შენს მარადისობამდე“ (To Your Eternity). ახლა, არ ვწუწუნებ, მაგრამ ერთგულმა ანიმე ფანებმა შეიძლება შეამჩნიეთ პრობლემა ჩემ მიერ ჩამოთვლილი შოუების უმრავლესობაში: ისინი თითქმის ექსკლუზიურად დაბრუნებული სერიალებია. ეს ინდუსტრიისთვის ჩვეული მოვლენაა, რადგან მანგა სერიები, რომლებიდანაც ისინი ადაპტირებულია, ასობით, თუ არა ათასობით თავისგან შედგება. ჩემი საზრუნავი ისაა, რომ ამ სეზონზე დაბრუნებული სერიალების სიჭარბემ შეიძლება გადატვირთოს ის ადამიანები, რომლებსაც სხვა ჰობი ან სოციალური ცხოვრება აქვთ, რაც არც თუ ისე ბევრ ადგილს ტოვებს რაიმე ახლის გამოსაცდელად. სწორედ ამიტომ არსებობს ეს ვნებიანი მოწოდება, სტატიის სახით შეფუთული, რადგან არ მინდა რომელიმე თქვენგანმა გამოტოვოს „იკოკუ ნიკი“ (Ikoku Nikki) (და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, მჭირდება მისი მეორე სეზონისთვის განახლება). „იკოკუ ნიკი“, ინგლისურად „დღიური ჯადოქართან ერთად“ (Journal with Witch), იაპონიაში მოხსენიებულია, როგორც „ჟოსეი“ (josei) მანგა. ეს სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც „ქალთა კომიქსი“ ან „ქალბატონების კომიქსი“, მაგრამ ისევე, როგორც „შონენის“ (shōnen) მანგას ტეგი (რაც ნიშნავს „ბიჭის კომიქსს“) ზოგჯერ ცოტა შემცირებითი შეიძლება იყოს, ვერ ვწყვეტ შეგრძნებას, რომ ეს „იკოკუ ნიკისთვის“ ცუდია. ერთი შეხედვით, შესაძლოა ჟანრული ტეგი მართლაც შეესაბამება, რადგან მასში ორი ქალი პროტაგონისტია და ერთ-ერთი მთავარი თემა დედობის შესწავლაა. თუმცა, ჩემი აზრით, ეს იგივე იქნებოდა, რაც „გახურებული მეტოქეობის“ (Heated Rivalry) უბრალოდ „სპორტულ“ შოუდ მოხსენიება, რადგან „იკოკუ ნიკი“ ყველასთვის მიმზიდველი უნდა იყოს. შესაძლოა, ეს არასწორი იარლიყი მისი შესავალი ეპიზოდის მიღმა განხილული თემებიდან მოდის, თუმცა, ამის თქმით, ცოტა წინ ვუსწრებ მოვლენებს. ირონიულია, რომ ნარატიული მოწყობის მოცემისას, მე თვითონ მომიწევს ცოტა ხნით შემცირებითი ვიყო, რათა არ გავაფუჭო თქვენთვის სიუჟეტი. „იკოკუ ნიკი“ იწყება მაკიო კოჰდაის (Makio Kōdai) დის და სიძის სიკვდილით. მაკიოს აპათიურ რეაქციას ახალ ამბებზე დაუყოვნებლივ ეწინააღმდეგება მისი მძაფრი, თითქმის იძულებითი მოთხოვნა, შეიფაროს მისი ობოლი თხუთმეტი წლის დისშვილი, ასა (Asa). მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეიძლება ისტორიის ჩარჩოს ჰგავდეს, რომელიც ძირითადად მწუხარებაზეა ორიენტირებული, რაც ნაწილობრივ მართლაც ასეა, ის რეალურად საბაბია უფრო ბუნდოვანი რამის მოსაყოლად: კონფლიქტური პიროვნებების შესახებ. მაკიო თავშეკავებულია, რბილად რომ ვთქვათ. ის თითქმის განმარტოებული ადამიანია, რომელიც თავს აიძულებს ადამიანებთან მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში იურთიერთოს. ასა არის კომუნიკაბელური, ნათელი, ცნობისმოყვარე და ძალიან, ძალიან მოლაპარაკე. ეს უკანასკნელი თვისება სწრაფად ხდება დაპირისპირების მიზეზი ამ ორს შორის, რადგან მაკიო უარს ამბობს ასას უთხრას, რატომ სძულს თავისი გარდაცვლილი და. ზედმეტად გაფუჭების გარეშე, თუმცა მჯერა, რომ ეს პირველივე ეპიზოდიდან უნდა იყოს აშკარა, მაშინვე ნათელია, რომ მაკიო „სპექტრზეა“ (on the spectrum). ფანბეისს სჯერა, რომ ის აუტისტია, მაგრამ ჩემთვის, ის კონკრეტულად AuDHD-ს ვლინდება; ADHD-ს და აუტიზმის მქონე ადამიანის არაფორმალურად სახელდებული კომბინაცია. ამერიკულ მედიას აქვს საშინელი ისტორია აუტიზმით ან ADHD-ით დაავადებულთა არასწორი, ან უარეს შემთხვევაში, შეურაცხმყოფელი გამოსახვისა. „დიდი აფეთქების თეორია“ (The Big Bang Theory), „წვიმის კაცი“ (Rain Man), „კარგი ექიმი“ (The Good Doctor) და „მუსიკა“ (Music): ყველა მათგანი ნეიროდერგენტულ ადამიანებს წარმოაჩენს, როგორც გენიოსებს, უგრძნობ რობოტებს ან ზედმეტად გაზვიადებულ სტერეოტიპებს. მაკიო არცერთი მათგანი არაა. ის გამაგრილებელი, გულწრფელად გამოსახული არეულობაა. მას შეუძლია საუბრის გამართვა და ყველაფერს აკეთებს, რომ „დაფაროს“ (mask) თავისი მდგომარეობა, მაგრამ უბრალოდ მარტო ყოფნას ამჯობინებს. მას შეუძლია საკუთარ თავს და ასასაც კი მიხედოს, მაგრამ ზოგჯერ ზედმეტად ხანგრძლივად ხდება კონკრეტულ ამოცანებზე ჰიპერ-ფოკუსირებული. ის ბრწყინვალე, პატივცემული მწერალია, მაგრამ ეს არ არის ზეძალა; ეს არის უნარი, რომელიც მან ისწავლა და განავითარა, და მაინც ხელობაა, რომლის სრულყოფასაც ის ჯერ კიდევ ცდილობს. მაკიო ადვილად ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია ნეიროდერგენტული პერსონაჟისა, რომელიც ოდესმე მინახავს, და ამ გამოსახვის წარმატების ნაწილია ნარატიული საბაბი, რომელსაც „იკოკუ ნიკი“ იყენებს მისი პერსონაჟის შესასწავლად: ასა. ისევე, როგორც მაკიო სპექტრზე მყოფი ადამიანის ჭეშმარიტ გამოსახვას ჰგავს, ასა დაწერილია ნეიროტიპური სკოლის მოსწავლის ერთგული, პატიოსანი წარმოდგენად. ის არ არის არც წარჩინებული მოსწავლე, არც წარუმატებელი, და არც სკოლაში ყველაზე პოპულარული ბავშვი ან უმეგობრო ხულიგანი. ასა ჩვეულებრივი ახალგაზრდა გოგონაა ინტერესებითა და სურვილებით, რომლის ცხოვრებაც უპრეცედენტო დანაკარგმა ამოატრიალა. ის ნამდვილად რეალურია. ის ავთენტურად გრძნობს თავს ისე, როგორც არცერთი სხვა თინეიჯერი თანამედროვე მედიაში ბოლო დროს, რაც მახსენებს...