ნათამაშები მაქვს „ღმერთის ომის“ (God of War) ყველა ვიდეო თამაში, მათ შორის ისიც, სადაც „შენი შვილი უარყავი“ სწრაფი მოქმედების ივენთი იყო, და ის უვარგისი მობილური თამაშიც, ბუშის ადმინისტრაციის დროიდან. ასევე, ვითამაშე „ღმერთის ომის“ კარტის თამაშიც, რომელიც მხოლოდ ნახევრად მახსოვს. PlayStation All-stars Battle Royale-ში კრატოსის მთავარი მოთამაშე ვიყავი. რაც მინდა ვთქვა, არის ის, რომ ეს პერსონაჟი მომწონს – ის არის ერთგვარი კათარზისული ავატარი „იდი“-სა, რომელიც საბერძნეთში თავის ტრაგიკულ ზღვრამდეა მისული, და უხერხული სასაუბრო თემა დანაშაულზე და ძალის პოვნაზე სხვა რამეში, ვიდრე წყენაში მიდგარდში. თუმცა, არ მახსოვს ოდესმე მეკითხა: „მინდა მეტი ვიცოდე არესამდე კრატოსის თინეიჯერობის შესახებ“. და როგორც პასუხი კითხვაზე, რომელსაც ალბათ არასდროს დავსვამდი, „სპარტის ვაჟები“ (Sons of Sparta) არის უმეტესად არასიმპათიური პერსონაჟის სასიამოვნო რეაბილიტაცია, ჩასმული უმეტესად მოსაწყენ თავგადასავალში, სადაც კრატოსი პასუხისმგებლობის ღირებულებას სწავლობს. ეს ასევე საკმაოდ საშუალო დონის მეტროიდვანიაა, რომელიც აშკარად იღებს ამ ჟანრის თამაშების ფორმასა და ფუნქციას, მაგრამ ვერ აღწევს ჟანრის ტიტანების მიერ დადგენილ მაღალ ზღვარს, მით უმეტეს, ვერ შემოაქვს რაიმე სიახლე ამ კონკრეტულ გამოცდილებაში. თქვენ იმოძრავებთ ფერად ლოკაციებზე, შეასრულებთ სირბილს, ხტომას, ღილაკების დაჭერას, ობიექტების გადაადგილებას და ურჩხულების განადგურებას, რაც თქვენი შინაგანი ბელმონტისთვის მეორე ბუნება იქნება, მაგრამ ამას გააკეთებთ იმდენად ნელი ტემპით, რომ მოგზაურობა უმიზნო ხეტიალს ჰგავს, სადაც მტრების ურდოებს ებრძვით საბრძოლო სისტემით, რომელიც ზედმეტად ცდილობს განსაკუთრებული იყოს, მაგრამ საბოლოოდ გადატვირთული და შემაწუხებელი გამოდის. ეს ახალგაზრდა კრატოსი აღმოჩნდა კეთილგანწყობილი, გულწრფელი ბიჭი, ღვთისმოსავად (შესაძლოა, გულუბრყვილოდ) ღმერთებისადმი მიძღვნილი და თავისი უმცროსი ძმის, დეიმოსის, ჯიუტი დამცველი. ეს უკეთესი დროა წყვილისთვის, რომელთაც ახლახან მიეცათ ნება დაეტოვებინათ სპარტა, რათა თავიანთი სურვილით გაემგზავრნენ და დაეცვათ მიმდებარე მიწები. მათ შორის და სპარტულ აგოგეში მცხოვრებ სხვა ახალგაზრდებს შორის კარგად დაწერილი დიალოგები ავლენს კრატოსს, რომელიც შეიძლებოდა ყოფილიყო: ქარიზმატული, მოვალეობის შემსრულებელი ლიდერი, მკაცრი საჭიროების შემთხვევაში, მაგრამ ასევე ინტროსპექტული, სწავლისთვის ღია და, რაც ყველაზე მოულოდნელია, იუმორისტული. არესამდე ზრდასრული კრატოსის ხანმოკლე მომენტებიც კი „სპარტის ვაჟებში“, სადაც ის თავის ქალიშვილს თამაშის მოვლენებს ზღაპრის სახით უყვება, სანამ ის დასჯილია, ავლენს კაცს, რომელსაც რეალურად შეუძლია უყვარდეს თავისი ცოლი და შვილი აწმყოში, და არა უბრალოდ გაბრაზებით იყოს მოცული მათი გარდაცვალების გამო. ისინი უკანა ფონზე საუბრობენ, როდესაც თამაშში მნიშვნელოვანი მოვლენები ხდება, და ის, თუ როგორ ეჭვქვეშ აყენებს კალიოპე მამის ერთი შეხედვით გადაჭარბებულ ისტორიებს, ან აგრძელებს მომენტებს, რომლებიც წინააღმდეგობრივი ან არასწორი ჩანდა, მომხიბვლელი იყო, ისევე როგორც „პრინცი“ ცდილობდა თავისი მოგზაურობის მოყოლას „ქვიშის დროში“ (The Sands of Time). საბოლოო ჯამში, ეს ყველაფერი ნამდვილად არ შველის ისტორიას მოსაწყენი და ერთფეროვანი არ იყოს. „სპარტის ვაჟები“ სავსეა საინტერესო პერსონაჟებით, რომლებსაც ხვდებით ხანგრძლივი, არცთუ ისე საინტერესო მოგზაურობისა და გამოკვლევის შემდეგ. მრავალი ლოკაცია, რომლებშიც კრატოსი და მისი ძმა დათარეშობენ, მაგალითად, დედალუსის ცეცხლოვანი სამჭედლო ან მკვრივი და საზარელი „დაფარული ჭაობი“ (Veiled Bog), კარგად გამოიყურება, მაგრამ მათში არაფერია განსაკუთრებული ან დასამახსოვრებელი. ბევრი მათგანი თითქოს ითხოვს მოყოლას, თუ როგორ აღმოჩნდნენ ისინი ამ მდგომარეობაში – მაგალითად, მოჩვენებებით სავსე ღვინის ქარხანა, რომელიც დაფარულია უცხო მასით და შეპყრობილია ბერძნული „ივან უზით“ (Ivan Ooze), ან ფერმერთა სოფელი, სადაც ყველა მცხოვრები კულტისტებით არის შეცვლილი. მაგრამ „ვაჟები“ კმაყოფილია იმით, რომ უბრალოდ გატარებთ ადგილებში ერთი გრძელი მიზნის სამსახურში – იპოვოთ აგოგეს დაკარგული სტუდენტი – ყოველგვარი შეჩერების გარეშე, რომ რომელიმე ამ გვერდითი ისტორია განავრცოს. დაახლოებით 20-საათიანი მოგზაურობის განმავლობაში, ხშირად მინდოდა მეტი გამეგო იმ მაგარი ადგილის შესახებ, სადაც ვიმყოფებოდი, მაგრამ ვიცოდი, რომ მაქსიმუმი, რასაც მივიღებდი, იყო მცირე ინფორმაცია ლორის კომპენდიუმში. თამაში აკმაყოფილებდა მეტროიდვანიის ყველა ტროპს, რაიმე ინოვაციის იმედის გარეშე. „ვაჟების“ ერთადერთი „ახალი“ იდეა ჟანრის შესახებ არის ის, თუ როდის შეიძლება მოთამაშემ მიიღოს ამ თამაშებისთვის დამახასიათებელი შესაძლებლობები. რა თქმა უნდა, არ არსებობს მექანიკის მიღების კონკრეტული სწორი ან არასწორი დრო, მაგრამ მე დაახლოებით 10 საათი დამჭირდა სამკურნალო წამლის დალევის შესაძლებლობის მისაღებად, და ორმაგი ნახტომი რამდენიმე საათის შემდეგ მივიღე – რასაც, როგორც წესი, მსგავსი თამაშების დასაწყისში ელი. მაგრამ „სპარტის ვაჟების“ ადრეულ ნაწილებში ამდენ ელემენტარულ დაბრკოლებათა კურსებზე სირბილს ანდომებ, რომ ყოველ ჯერზე, როდესაც ვიღებდი რაიმე შესაძლებლობას, მაგალითად, სირბილის შესაძლებლობას, ვგრძნობდი, რომ ფუგა მდგომარეობაში უნდა გამევლო, რათა სამართლიანად შემეფასებინა. ბრძოლა, უკეთესად თუ უარესად, თამაშის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში ყველაზე სანდო და მიმზიდველი ასპექტი იყო. კრატოსს აქვს უამრავი შეტევითი ვარიანტი, მაგრამ არცერთი მათგანი ნამდვილად არ ჰგავს „ღმერთის ომის“ ბარბაროსობას. შუბითა და ფარით შეიარაღებული, თქვენ ერთი შეტევის კომბინაციას დააჭერთ, მტრებს დაარტყამთ და დაიმორჩილებთ. ნორმალური შეტევები სულის ორბებს აჩენს თქვენი სამიზნეებიდან, რომლებიც ავსებენ თქვენს მაჩვენებელს, რომლის გამოყენებაც შესაძლებელია თქვენი დარტყმების სულის შეტევებად გადაქცევისთვის – რაც ნაკლებ ზიანს აყენებს, მაგრამ ქმნის ჯანმრთელობის ორბებს და მნიშვნელოვან სულის ენერგიას.