პენულტიმური ეპიზოდის ფლეშბეკი საკამათო ხრიკია, მაგრამ ეს შემთხვევა სრულად ჩავარდნილი არ არის. ყველაფერი სერ დანკან მაღლისთვის (პიტერ კლაფეი) დაიწყო „სამეფო კარის თამაშების“ პრიქველის, „შვიდი სამეფოს რაინდის“ მე-5 ეპიზოდში, სახელწოდებით „დედის სახელზე“. მანკიერი აერიონ ტარგარიენის (ფინ ბენეტი) დარტყმის შემდეგ, მარიონეტების ოსტატ ტანსელის (ტანზინ კროუფორდი) დასაცავად, დანკანი იძულებულია, თავისი ღირსება შვიდთა სასამართლოში დაიცვას. ეს ძველი ტრადიციაა, რომელიც დანკანს და კიდევ ექვს რაინდს აერიონსა და მის ექვს თანამებრძოლს უპირისპირებს ბრძოლაში, სანამ აერიონი არ დანებდება და არ აღიარებს დანკანის უდანაშაულობას, ან დანკანი არ მოკვდება. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ბრძოლის ცოცხალ, პირველ პირში აღწერილ მომენტებს ვხედავთ, სადაც დანკანი და აერიონი შუბოსანთა ასპარეზზე ერთმანეთს უპირისპირდებიან, სერიალის ხელმძღვანელი ირა პარკერი ნარატიულ ტენდენციას მიმართავს, რომელიც დაძაბულ მოქმედებას მნიშვნელოვნად ანელებს. როდესაც დანკანი ბრძოლაში ვარდება, მოქმედება წყდება და პენულტიმური ეპიზოდის ფლეშბეკში გადავდივართ. მომდევნო 25 წუთს დანკანის ისტორიის ყურებაში ვატარებთ, დაწყებული მისი ობლობის პერიოდიდან, დემონის აჯანყების დასრულებიდან მალევე, რაინდ სერ არლან პენიტრიისთან გადამწყვეტ მომენტამდე, რომლის ფარაჯი შემდეგ გახდა. 2025 წელს, Vulture-ის კრიტიკოსმა კეტრინ ვანარენდონკმა დაწერა დამაჯერებელი სტატია, რომელიც აკრიტიკებდა ტელევიზიის ტენდენციას, გამოეყენებინა პენულტიმური ეპიზოდის ფლეშბეკები. ის ამ ხერხს ტელევიზიის „სრულფასოვან ჭირს“ მოიხსენიებს: „სანამ საუკეთესო ნაწილამდე მიხვალთ, უნდა უყუროთ სულელურ, საშინაო დავალებასავით ფლეშბეკს იმის შესახებ, თუ როგორ აღმოჩნდა ყველა აქ თავიდანვე.“ ეს სტატია მე-5 ეპიზოდის ყურებისას თავში მიტრიალებდა. პენულტიმური ეპიზოდის ფლეშბეკის ხერხს აქვს თავისი დადებითი და უარყოფითი მხარეები. ერთის მხრივ, მას შეუძლია სიღრმე შემატოს პერსონაჟებს, რომელთა მოტივაცია არ არის ნათელი. მეორეს მხრივ, ზოგიერთი მწერალი მას ზარმაცად იყენებს სუსტი ნარატიული თანმიმდევრულობისა და ტემპის კომპენსირებისთვის. „შვიდი სამეფოს რაინდი“ ორივეს ცოტა რამეს აკეთებს. მე პირადად არასდროს მეზიზღებოდა პენულტიმური ეპიზოდის ფლეშბეკის ხერხი. როდესაც პირველად ვუყურე „დედის სახელზე“-ს, ახალგაზრდა დანკანზე ფოკუსირება სატელევიზიო ადაპტაციისთვის შთამაგონებელ ნაბიჯად მივიჩნიე. ჯორჯ რ.რ. მარტინის პრიქველ-ნოველები, რომლებიც დანკანსა და ეგგს მიჰყვება, დანკანის წარსულს მნიშვნელოვნად არ აფართოებს, ამიტომ ჩემთვის დამაინტრიგებელი იყო დანკანისთვის, როგორც ახალგაზრდა ბიჭისთვის, თვალის მიდევნება დემონის აჯანყების დასასრულს და იმის შესწავლა, თუ როგორ იმოქმედა ამ მოვლენამ მეფის საბიჯოს რწყილების უბნის უბრალო ხალხზე. ეს ფლეშბეკი სერიალის ერთ-ერთ ყველაზე მწვავე პრობლემას ეხება: ქალი პერსონაჟების რეალურ ნაკლებობას. პარკერმა და მისმა გუნდმა სცადეს ამის მოგვარება რამდენიმე სექს-მუშაკის შემოყვანით, მაგრამ მე-5 ეპიზოდამდე, ტანსელი იყო ერთადერთი ქალი პერსონაჟი, რომელსაც რაიმე სიუჟეტური მნიშვნელობა ჰქონდა. ამიტომ, რეიფის, დანკანის თანა-ობოლის, რწყილების უბნიდან, გამოჩენა სასიამოვნო სიურპრიზია. დანკანისგან განსხვავებით, რომლის რბილი გული მას მიტოვებულ ბრძოლის ველზე მომაკვდავი მეომრის ტანჯვის დასრულებას აიძულებს, ნაცვლად იმისა, რომ გამოსასყიდისთვის დააკავოს, რეიფი ცინიკური და ქუჩაში გაწაფულია. მიუხედავად იმისა, რომ დანკანი შორსაა იმისგან, რომ კმაყოფილი იყოს თავისი ბედით რწყილების უბანში, ის ამჯობინებს დარჩეს იქ, სადაც არის მსოფლიოში, რადგან ეს არის ყველაფერი, რაც ოდესმე იცოდა. რეიფმა კი იცის, რომ ვესტეროსში საკუთარი თავის გაუმჯობესების ერთადერთი გზა დაუნდობლობაა, თუნდაც ეს გზად სხვების ფეხქვეშ გათელვას ნიშნავდეს. მას სურს რაღაც მეტი, ვიდრე რწყილების უბნის სიღარიბე – და არა მხოლოდ თავისთვის, არამედ დანკანისთვისაც. მე-5 ეპიზოდამდე, დანკანის ცხოვრება ამ შოუში თითქმის მთლიანად მამაკაცებით იყო განსაზღვრული: მისი ფარაჯობა სერ პენიტრიისთან, მისი მენტორობა ეგის (დექსტერ სოლ ანსელი) მიმართ, მისი მცდელობები მოიპოვოს სხვა რაინდების აღიარება და ა.შ. რეიფის მსგავსი პერსონაჟის შექმნა, რომელიც დანკანის მსგავს სიტუაციაშია, მაგრამ უფრო ავანტიურული სულითა და უკეთესი ცხოვრებისთვის ბრძოლის შეუპოვრობით, მომხიბვლელია. ის დანკანის გაჩერებული ბუნების სარკეა და კატალიზატორია მის ისტორიაში. რეიფი, რომელიც დანკანს აიძულებს არ იჯდეს და არ დაელოდოს სამყაროს შეცვლას, თავგადასავლების კლასიკური მოწოდებაა. მისი ნაზი, მაგრამ მტკიცე ახსნა, რომ თუ დანკანს ოჯახი სურს, მან უნდა წავიდეს და თავად მოიპოვოს, გვეხმარება იმის გაგებაში, თუ რატომ არის ახალგაზრდა დანკანი ასე შეუპოვარი, რომ არ დარჩეს ერთ ადგილას. რეიფისადმი მისი სიყვარული მას სიბრძნის ფიგურად აქცევს და ამიტომ ის მის სიტყვებს გულთან ახლოს იღებს. ეს ასევე ნათელს ხდის, თუ რატომ მისდევს ის სერ პენიტრიის ასე დაჟინებით. და მიუხედავად იმისა, რომ რეიფის ჩართვა შოუში ძველი, დაღლილი კლიშეით მთავრდება, სასიამოვნოა, რომ ამ ძალზედ მამაკაცურ სერიალში ქალის მეტი ყოფნაა. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდის“ პენულტიმური ეპიზოდის ფლეშბეკში ბევრი რამ მომეწონა, მოგვიანებით ნახვისას მივხვდი, რომ ის რეალურად არაფერს ამატებს, რაც ნარატივს უკვე არ ჰქონდა დადგენილი. რამდენადაც მომწონდა რეიფი, ისევე როგორც არლანისა და დანკანის პირველი შეხვედრა, ის სულაც არ ამართლებს ამდენი დროის დახარჯვას შოუს ცენტრალური მოქმედებიდან მოშორებით და იმ უშუალო კითხვისგან, ჩაუმტვრევს თუ არა აერიონი დანკანს თავს. ერთი ის არის, რომ დანკანი უკვე დადგენილია, როგორც ცოტა ნელი. ის რამდენჯერმე უხერხულად მოქმედებს, მაგალითად, ტანსელს ეუბნება, რომ „საკმარისად მაღალია“ უხერხული ფლირტის მცდელობისას, ან პირდაპირ აღიარებს ლიონელ ბარათეონს (დენიელ ინგსი), რომ დანკანი მხოლოდ...