Resident Evil Requiem-ის მიმოხილვა: წარსულის გააზრება თუ ნაცნობი ჰანგები?

სერიის მემკვიდრეობის გააზრებასა და ფანებისთვის თავის მოწონებას შორის ზღვარი ძალზე თხელია და ვერ ვხვდები, Resident Evil Requiem რომელი მიმართულებით ცდილობს სვლას. Capcom-ის ჰორორ სერიის უახლესი ნაწილი 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით გამოდის და მიუხედავად იმისა, რომ ეს არის ჰორორისა და ექშენის ერთ-ერთი ყველაზე მტკიცე შერწყმა, რაც სერიას ოდესმე წარმოუდგენია, მაინც მრჩება შთაბეჭდილება, რომ ის დაბრკოლებას აწყდება საკუთარი მემკვიდრეობის შესახებ უფრო ღრმა აზრის თქმის გზაზე. Capcom-ი Requiem-ს წარმოადგენს, როგორც საკვანძო მომენტს, სადაც გადარჩენილთა ძველი თაობა ახალს უერთდება, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ის უბრალოდ კიდევ ერთ Resident Evil თამაშად აღიქმება. შესაძლოა, ეს არის ზუსტად ის, რასაც ეძებთ, და გრეისისა და ლეონის ისტორია ამ მხრივ საკმაოდ კარგ გამოცდილებას გვთავაზობს. თუმცა, Requiem-ის კულმინაციასთან მიახლოებისას, ჩემს გონებაში ჩამოყალიბებული გააზრებული მიმოხილვა ნელ-ნელა გაქრა და მის ნაცვლად უფრო გაურკვეველი შეხედულება გაჩნდა. Requiem არის Resident Evil-ის თითქმის ყველა ეპოქის დახვეწილი შერწყმა, რაც Capcom-ს ოდესმე შეუქმნია, მაგრამ ის ბოლომდე ვერ წყვეტს, რეალურად აზრობრივად აანალიზებს ამ ეპოქებს თუ უბრალოდ „ჰიტებს“ უკრავს მათთვის, ვისაც ეკრანზე თითის გაშვერა და ყოველ მინიშნებაზე თავის დაქნევა სურს. ეს არის ერთგვარი „გადაუდებელი შემთხვევისას“ ბაზისურ ელემენტებზე დაბრუნება, რასაც სერიის პრობლემების დროს მიმართავენ. სწორედ ამიტომ გაუგებარია, რატომ აირჩია Resident Evil-მა – სერიამ, რომელსაც ბოლო დროს შესანიშნავად მიჰყავს საქმე – ასეთი უსაფრთხო გზა, როცა მას ჰქონდა ყველა შესაძლებლობა, რაღაც უფრო გაბედული გაეკეთებინა. Requiem არის ორმაგი ამბავი, რომელშიც მონაწილეობენ როგორც შეშინებული ახალბედა გრეის ეშკროფტი, ასევე გამოცდილი ვეტერანი ლეონ კენედი. ორივე მათგანი Umbrella Corporation-ის ბიოტერორიზმის ნარჩენებში აღმოჩნდება ჩართული. გრეისი გატაცებულია ორგანიზაციის ყოფილი მკვლევრის მიერ, მისთვის გაუგებარი მიზეზებით, ხოლო ლეონი ეძებს შესაძლო წამალს მიძინებული დაავადებისთვის, რომელიც მას და Raccoon City-ის სხვა მაცხოვრებლებს, როგორც ჩანს, Resident Evil 2-ის შემდეგ ათწლეულების განმავლობაში მოჰყვებათ. გარემოებები მათ ორივეს როდს ჰილის ქრონიკული მოვლის ცენტრში მიიყვანს, სადაც გრეისი პატიმრობაშია, ლეონი კი პასუხებს ეძებს. ეს არის ამბის დასაწყისი, სადაც Resident Evil-ის მრავალი წარსული იყრის თავს და უამრავი ლორია გასაცნობი, რაც აღაფრთოვანებს ფანატიკოსებს და დააინტერესებს ყველას, ვისაც ლეონისა და მისი კომპანიის ისტორიის თუნდაც ზედაპირული ცოდნა აქვს. Requiem-ის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში, მოხიბლული ვიყავი იმით, თუ რამდენ ძველ სიუჟეტურ ხაზს ეხებოდა თამაში, რადგან ის ნამდვილად აანალიზებდა ათწლეულების განმავლობაში მიყენებულ ზიანს როგორც მის პოსტ-აპოკალიფსურ სამყაროს, ისე მათ, ვინც ამ ყველაფერს ხელის იარაღითა და ოცნებით გაუმკლავდა. Resident Evil არის ჰორორ სერია, მაგრამ ასევე არის საპნის ოპერა ჭკვიანი ბიოტერორისტული მებრძოლების შესახებ, რომლებიც ახლა სიბერის ასაკს უახლოვდებიან და ხედავენ მთელი იმ ხოცვა-ჟლეტის სიმძიმეს, რაც მათ უნახავთ. როცა ის საუკეთესოა, ლეონის განწყობილებასა და გრეისის თვითრეალიზაციას ნამდვილი სიმძიმე აქვს. როცა ის უარესია, Requiem ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს მხოლოდ თამაშობს. ის დიდ ცვლილებას მიანიშნებს, სანამ მხრებს დაიბერტყავს და დაუბრუნდება იმას, რასაც Resident Evil ყოველთვის აკეთებს. უნდა აღინიშნოს, რომ გამორჩეულად კარგად. მაგრამ ის ვერ ახერხებს ამ ყველა რეფლექსიისა და ათწლეულების ისტორიის მინიშნებების აზრობრივად გამოყენებას. ერთი-ორი გამონაკლისის გარდა, არ გამიკვირდება, თუ Requiem-ის არცერთი ელემენტი არ მოხვდება მომავალში. მოვლის ცენტრი არ არის ერთადერთი ეტაპი Requiem-ში, მაგრამ ის ყველაზე ლაკონურად გადმოსცემს თამაშის ძირითად იდეას. გრეისი არის გამოუცდელი გადარჩენილი, რომელიც თავსატეხებს ხსნის დაწესებულებიდან გასაქცევად, ხოლო ლეონი არის მოძრავი არსენალი, რომელიც ზომბების თავდასხმებს უძლებს, რაც ადამიანების უმეტესობას მომენტალურად მოკლავდა. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე ერთსა და იმავე დაწესებულებას იკვლევს, ისინი სივრცეში ძალიან განსხვავებულად გადაადგილდებიან. გრეისის ინვენტარი გაცილებით შეზღუდულია, მისი უსაფრთხოება დამოკიდებულია იმაზე, თუ რა ინსტრუმენტებს შეკრებს გარემოში ნაპოვნი ნივთებისგან, და მის პისტოლეტში ტყვიაც კი აშკარად ნაკლებ ზიანს აყენებს, ვიდრე მაშინ, როცა ლეონი მსგავს იარაღს ფლობს. მისი სეგმენტები დამაინტრიგებელია, რადგან მისი ძალის ნაკლებობა ნიშნავს, რომ დაბალი დონის ზომბიც კი საფრთხეა, და ხშირად, ის რაღაც ბევრად უფრო ძლიერისა და საშინელისგან გარბის, ვიდრე ინფიცირებული ექიმი. გრეისით თამაში მუდმივი ბრძოლაა თქვენს შეზღუდულ ინვენტარსა და გარემოში მიმოფანტულ რამდენიმე ძვირფას რესურსს შორის. სადაც Resident Evil-ის უმეტეს თამაშებში ძალაუფლების ზრდის შეგრძნება სიუჟეტის მსვლელობისას იზრდება, გრეისი თამაშის განმავლობაში საკმაოდ „მიწაზე დგას“. თამაშის გვიანდელ მონაკვეთებშიც კი, ის ძირითადად იმავე ინსტრუმენტებს იყენებს, რასაც როდს ჰილში, მხოლოდ ბევრად დიდ საფრთხეებთან საბრძოლველად. Requiem-ის ერთგულება, რომ გრეისის სექციები ასე მკვეთრად განსხვავებული ყოფილიყო ლეონისგან, სწორედ ის იყო, რამაც ჩემს ნერვულ სისტემაზე შემზარავი გავლენა მოახდინა – შეგრძნება, რასაც Resident Evil თამაშები ხშირად კარგავენ მეორე ნახევარში, როცა თოფს ვიღებ და საბრძოლო მასალას ვაგროვებ ჩემს ზურგჩანთაში. დიახ, გრეისის შესახებ უფრო მეტი გავიგე...