Requiem-ის პირველი პირის დამთრგუნველი საშინელებისა და მესამე პირის სისხლიანი მოქმედების ნაზავი თამაშის პირველ ნახევარს ძალზედ შთამბეჭდავს ხდის, თუნდაც მეორე ნაწილი ვეღარ შეედრებოდეს ამ ენერგიას. Resident Evil: Requiem სავსეა წინა თამაშების მინიშნებებით, ამიტომ გამიკვირდა, რომ მუდმივად იმ თამაშს ვუბრუნდებოდი, რომლის დავიწყებაც Capcom-ს ალბათ ყველაზე მეტად სურს: Resident Evil 6. ეს უკანასკნელი ამბიციური მიზნებით გამოირჩეოდა. მან აიღო სერიის მიერ წლების განმავლობაში მიღებული ყველა სხვადასხვა ინოვაცია და გააერთიანა ისინი Resident Evil-ის ერთ დიდ ნაწილად, იმ იმედით, რომ ის საშინელ ჰიბრიდად გადაიქცეოდა, რომელსაც შეეძლო წინა ექსპერიმენტების ყველა სტილის გადმოცემა. სამწუხაროდ, Resi 6-ის „გოლემი“ ასევე იკვებებოდა Call Of Duty-ისა და მაიკლ ბეის ფილმების იდეებით, რამაც საბოლოო სიცოცხლის ფორმაზე მეტად ზედაპირული „ძმობის წევრი“ შექმნა. ამდენი წლის შემდეგ, Requiem ისე იგრძნობა, თითქოს Capcom-მა ხელახლა აიღო სკალპელი, რათა კიდევ ერთხელ ეცადა ამ ამბიციური მიზნის მიღწევა. მან შემოიყვანა სხვადასხვა საცდელი სუბიექტები, მაგრამ ძირითადი ელემენტებია Resident Evil 7-ის შემზარავი შიში და Resident Evil 4 Remake-ის კარატეს სტილის მოქმედება. მთლიანობაში, Requiem-ის „გოლემი“ უფრო ძლიერი ჰიბრიდია, ვიდრე Resi 6. მისი სიცოცხლის პირველი ექვსი საათი ტრიუმფია, რომელიც დამთრგუნველი საშინელების ქვეშ მომაქცევს, სანამ ჰიპერძალადობის ქარცეცხლში ტკბილი შურისძიების შესაძლებლობას მომცემს. თამაში მალევე იწყებს დაშლას მოუწესრიგებელ ნაწილებად, მაგრამ ეს საწყისი რამდენიმე საათი აბსოლუტურად ღირს ამ პროტოტიპის ლაბორატორიიდან გამოშვებად. Requiem-ის ამბავი თავდაპირველად ახალი პროტაგონისტის, გრეის ეშკროფტის, მღელვარე ფეხსაცმელებში გვსვამს – ნერვიული, გამოუცდელი FBI-ის აგენტის, რომლის შეშინებაც მოუსვენარი თაგვის წკმუტუნსაც კი შეუძლია. ფარდის აწევისთანავე, გრეის უფროს ოფიცერს ბრწყინვალე იდეა მოუვა, გააგზავნოს იგი მის წარსულთან დაკავშირებული მკვლელობების სერიის გამოსაძიებლად. ეს აიძულებს გრეის საიდუმლოებების ბნელ გზაზე გაემართოს, რაც საბოლოოდ როდს ჰილის ქრონიკული მოვლის ცენტრის სტერილურ დარბაზებში მიიყვანს, სადაც Requiem-ის პირველი ნახევარი ვითარდება. მიუხედავად იმისა, რომ გრეის გაცილებით მეტი რამ აქვს, ვიდრე მოლაპარაკე ფიცარს – ითან ვინტერსს, მისი ევოლუცია მოუხერხებელი მშიშარა კატიდან გამაგრებულ გადარჩენილამდე ჩემთვის არასდროს ყოფილა მნიშვნელოვანი. თუმცა, ჩემი გულგრილობა არ ვრცელდებოდა მის გეიმპლეიზე. მისი პირველი ძირითადი სექცია პატარა მედდების ოთახში ვითარდება. დავიწყე Resident Evil-ისთვის დამახასიათებელი საქმეების კეთება, სხვადასხვა ნაწილების შეგროვება გარკვეულ ელემენტებთან გასაერთიანებლად, რათა კარები გამეღო და მეტი ნაწილი და ელემენტი მეპოვა გასაერთიანებლად. მაგრამ მას შემდეგ, რაც განსაკუთრებით შემზარავი დერეფანი გავუარე მხოლოდ უხარისხო სანთებელათი ხელში, 3-მეტრიანი მოხუცი ქალი ამობურცული თვალებით გამოჩნდა სიბნელიდან და ჩემი კიდურების საღეჭ სათამაშოებად გამოყენება სცადა. ჩემი ახალი მეგობარი, რომელიც უბრალოდ „გოგონას“ სახელით იყო ცნობილი, კედლებში ცოცვით მუდმივად მიწყვეტდა გზას, რაც Requiem-ის ფენომენალურმა ხმის დიზაინმა კრისტალურად ნათელი გახადა, როდესაც ბოთლი იატაკზე დავაგდე და საპასუხოდ ჭერის ჭრიალი გავიგონე. ამის შემდეგ დაიწყო დაძაბული თამაში კატა-თაგვობანას პრინციპით, რაც შესანიშნავად ამზადებს ნიადაგს გრეის ისტორიის ძირითადი ნაწილისთვის, რაც წლების განმავლობაში Capcom-ის ყველაზე ახლოსაა ძველებურ Resident Evil-თან. ჩემი მშიერი თანამოთამაშის მოშორების შემდეგ, ამ სანიტარული ჯოჯოხეთის დასატოვებლად გავემართე, ვათვალიერებდი დერეფნებს, ვხსნიდი ოთახებს, ვასრულებდი თავსატეხებს და სისხლით მოსვრილ სააბაზანოებში გავჩხრეკდი ტყვიებს ან საჭმელ ბუჩქებს. ეს Resident Evil-ის განუყოფელი ნაწილია – მაგრამ გრეისი არ არის გამოცდილი ვეტერანი, რომელსაც პრიალა S.T.A.R.S. სამკერდე ნიშანი აქვს. სტანდარტულ ზომბსაც კი შეუძლია გამოიწვიოს საშინელი „game-over“ ეკრანი, თუ ის რამდენჯერმე დაკბენს. გრეის ერთ-ერთი პირველი შეხვედრა იყო ზომბირებულ მზარეულთან, ერთ-ერთ იმ მრავალი განსაკუთრებული ზომბიდან, რომლებიც მოვლის ცენტრში არიან დაწყევლილნი, რომ გააგრძელონ მინიმალური ხელფასით მუშაობა, მიუხედავად იმისა, რომ ჭიები ტვინს უჭამენ. ჩემი Resident Evil-ის ვეტერანის სტატუსით ამაყად, ვეცადე ამ ხორცოვანი ერთეულის გვერდის ავლით გამეღწია, ნაცვლად იმისა, რომ ფრთხილად შემოვპარულიყავი. საპასუხოდ, მან სამზარეულოს დანა კისერში ჩამარტყა და პირდაპირ საბეჭდ მანქანასთან დამაბრუნა. ეს იყო გამაფრთხილებელი „ცემა“, რომელიც ნამდვილად მჭირდებოდა, რადგან გრეის კამპანია მთლიანად პრობლემების თავით გადაჭრაზეა ორიენტირებული და არა იარაღის ლულის საშუალებით. ვაზნები იმდენად შეზღუდულია და მტრები იმდენად საშიში, რომ Resident Evil 1-ის ჩემს ძველ ხრიკებს უნდა მივმართო, შემოვიპარებოდი ნებისმიერ მძვინვარე ღორღს, რომელიც ჩემს პროგრესს არ ბლოკავდა და მათ ნებას ვაძლევდი, დაეკავებინათ გარკვეული ოთახები, რომელთა თავიდან აცილებაც ვიცოდი. სიმართლე გითხრათ, მე ეს მომეწონა. ეს Resident Evil-ის ჩემი საყვარელი გემოა, როდესაც შიში გეუფლება ცარიელი პისტოლეტის მჭიდის და იმ ტკივილის მომგვრელი ღრიალის მეშვეობით, რომელიც უფრო ახლოს მოძრაობს ოთახთან, სადაც იმალებით. გრეის დაძაბული სეგმენტების ერთადერთი რეალური პრობლემა ის იყო, რომ მეტი მინდოდა. არც ერთი თავსატეხი არ გაგრძელებულა საკმარისად დიდხანს, რათა ის „ტვინის დაწკაპუნება“ მომენიჭებინა, რასაც ვნატრობდი. თამაში ხელახლა წარმოგვიდგენს Resident Evil 1 Remake-ის სამარცხვინო „Crimson Heads“-ებს, რომლებიც ახლა „Blister Heads“-ებად არიან ცნობილი, მაგრამ მათ არასდროს ეძლევათ საკმარისი დრო, რომ გახდნენ ის აბსოლუტური ნაბიჭვრები, როგორებიც მათი წინამორბედები იყვნენ. ასევე...