Resident Evil Requiem ბევრ რამეს აკეთებს. ჩემს რეცენზიაში ვთქვი, რომ ის სერიის საუკეთესო მომენტების კრებულს ჰგავს. არის თავსატეხები, საშინელებათა ელემენტები, მოქმედება და, რა თქმა უნდა, ლეონ ს. კენედი. მაგრამ მისი უდიდესი მიღწევა ის არის, რომ ის ახერხებს ამ ყველაფრის ერთად შეკრებას სულ რაღაც 10 საათში. ახლა, 10 საათი შეიძლება ზოგისთვის ძალიან მოკლე მოგეჩვენოთ. მე თვითონაც ცოტა გაკვირვებული ვიყავი, თუ რამდენად სწრაფად მოვახერხე მთელი თამაშის გავლა. არც მეჩქარებოდა. დიახ, მცირე უპირატესობა მქონდა, რადგან ნათამაშები მქონდა სამსაათიანი დემო Rhodes Hill Hospital-ში, ამიტომ რამდენიმე სასარგებლო სტრატეგია მახსოვდა, მაგრამ სხვა მხრივ, ვთამაშობდი თანამედროვე სტანდარტულ სირთულეზე და დიდ დროს ვატარებდი საიდუმლოებებისა და მისტერ რაკუნების მოსაძებნად. მაგრამ უკან ვიხედები რა, ახლა ვხვდები, რომ 10 საათი სწორედ ის იყო, რაც საჭიროა. შესაძლოა, ერთი შეხედვით ასე არ ჩანდეს, მით უმეტეს, თუ გავითვალისწინებთ, რომ Requiem-ს სოლიდური 70$-იანი ფასი აქვს, მაგრამ ის თავიდან ბოლომდე ხარისხიანია. არ ყოფილა მომენტები, რომლებიც, ვგრძნობდი, რომ თამაშის დროის ხელოვნურად გაზრდის მიზნით იყო დამატებული, და მე სიამოვნება მივიღე ყოველი დავალებისგან, რომელიც დამიდგა წინ, იმისგანაც კი, რომლებმაც შიშისგან თავზარი დამცეს. რა თქმა უნდა, მსიამოვნებდა განძის და გვერდითი მისიების ძებნა ჩემს 25-საათიან Resident Evil 4-ის რიმეიქის თამაშში, მაგრამ 10 საათი რეალურად საკმაოდ შეესაბამება RE თამაშის ხანგრძლივობას. Resident Evil 7 დაახლოებით 10 საათიანია, ხოლო Village და Resident Evil 2 დაახლოებით 12 საათი სჭირდება. ასე რომ, თუ რამეა, RE4 არის "შავი ცხვარი" ოჯახში. გულწრფელად რომ ვთქვა, უბრალოდ ბედნიერი ვარ, რომ ჩემს ბიბლიოთეკაში კიდევ ერთი თამაში მაქვს, რომლის დასრულებაც შაბათ-კვირას შემიძლია. დიახ, Requiem-ში არის რამდენიმე რთული ნაწილი. ზოგიერთი ბრძოლა, რომლის ხელახლა თამაშიც მოგიწევთ, და ზოგიერთი თავსატეხი, რომელიც სავარაუდოდ გაგაჭიანურებთ. მე იმაზე მეტი დრო დავხარჯე, ვიდრე მინდა ვაღიარო, იმის გარკვევაში, თუ რომელი ბატარეა სად უნდა განმეთავსებინა Rhodes Hill Hospital-ის სარდაფში. მაგრამ სინამდვილეში, Requiem-ის ხანგრძლივობა იმაზე მეტყველებს, თუ რამდენად გლუვი და შეუფერხებელია ის. შესანიშნავი სიუჟეტი, ინტუიციური დონის დიზაინი და მართლაც სახალისო ბრძოლა ნაწილია იმისა, თუ რატომ არის Requiem-ის თამაში ასეთი სასიამოვნო, მაგრამ ვფიქრობ, მისი უდიდესი ძალა ორი პროტაგონისტის შორის გადართვაა. სანამ საშინელებათა სცენები ან თავსატეხები დამღლელი ან განმეორებადი გახდებოდა, თქვენ გრეისიდან ლეონზე გადაგრთეს, მოგცეს შაშხანა და გითხრეს, რომ ზომბები გემოვნებით მოგეკლათ. ლეონად თამაში, სიმართლე გითხრათ, ჯილდოსავით იყო გრეისის როლში ცოცვისთვის, სეიფების გახსნისთვის და კვარცის მოპოვებისთვის მთავარი კარის გასაღებად. მაგრამ Raccoon City-ში თითქმის ყველა დარჩენილი ზომბის მოკვლის შემდეგ, მოხარული ვიყავი, რომ გრეისის როლში დავბრუნდი. მოქმედებისგან დასვენებაც სასიამოვნოა. სანამ გავაცნობიერებდი, უკვე "ფინალური მისიის" ობიექტივთან ვიყავი. ჩემს თავში, ვფიქრობდი, რომ სულ ცოტა ხანი ვთამაშობდი, მაგრამ სინამდვილეში, დაახლოებით ხუთი საათი მიყოლებით ვთამაშობდი. ისე ძალიან მსიამოვნებდა, რომ დრო საერთოდ არ მეგრძნო. ახლა Requiem-ის მეორე თამაშის დასრულებას ვაპირებ, და უდავოდ კიდევ ბევრი მელის წინ, იმიტომ, თუ რამდენად სასიამოვნოა მისი გავლა. ვინ იცის, შესაძლოა ოთხსაათიანი სპიდრანის დასრულებასაც კი ვეცადო.