„ჯოჯოხეთი სხვები არ არიან. ჯოჯოხეთი შენა ხარ.“ – ლუდვიგ ვიტგენშტაინი იწყება იმით, რომ ბავშვების ჯგუფი ხვრელში იყურება. კაპიუშონიანი ბიჭი, რომელსაც ყელზე ჯალათის მარყუჟის ნარჩენები აქვს, ნავით მიცურავს ზღვაში. არ ვიცი, საიდან მოვიდა, სად მიდის, ან იყო თუ არა ის ერთ-ერთი მათგანი, ვინც ჭაბურღილის უფსკრულში იყურებოდა. მე მხოლოდ წინსვლის გზა ვიცი. წითელი შუქები მოჩანს სიბნელიდან და ნისლიდან. ისინი ჩემი კომპასია და მე მათ მივყვები. ბუიები. არ ვიცი, სად მიმყავს მათ, მაგრამ სხვა გზა არ არსებობს. ოკეანე ისეთი უზარმაზარია და ჩემი ნავი ისეთი პატარა. გარკვეული ხნით მარტო ვარ. მეოთხე ბუისთან ბიჭი აჩერებს ნავს და გოგონას ამოჰყავს. როდესაც ის გოგონას სახეზე კურდღლის ნიღაბს ეხება, გოგონა მას პატარა მოტორიანი ნავის ხის ფსკერზე აკრავს, ხელებით ნიღაბს აცლის, სანამ ბიჭი არ მოიგერიებს. ისინი ერთმანეთს ნავის მოპირდაპირე ბოლოებიდან უყურებენ. ეს შეიძლება უფსკრულსაც გავდეს. „მეგონა, მკვდარი იყავი“, - ეუბნება ბიჭი. „სხვები სად არიან?“ - ეკითხება გოგონა. ბიჭმა არ იცის. გოგონა ფარანს იღებს და ჩვენი ნავის ცხვირზე დგება. ბუიები კვლავ ჩვენი გზამკვლევია, მაგრამ გოგონა ანათებს წინსვლის გზას. სანამ „Reanimal“-ის, „Little Nightmares“-ის შემქმნელი Tarsier-ის უახლესი საშინელებათა თავსატეხი პლატფორმერის, დასასრულს მივაღწევ, უკვე დამვიწყებია ყოველივე ეს და აღარ მახსოვს, რა ნაწილებია ყველაზე მნიშვნელოვანი ამ გახსნითი სცენიდან. ძალიან დაკავებული ვარ ნანახისგან აზრის გამოტანის მცდელობით, ზედმეტად ვარ კონცენტრირებული „Reanimal“-ის თავსატეხის ნაწილების დაკავშირებაზე, რათა გავიგო, როგორ მოვედით აქამდე. მაგრამ ისტორიები, ყოველ შემთხვევაში, კარგი ისტორიები, ისეთები, რომლებმაც იციან, რას აკეთებენ, თავიდანვე გეუბნებიან, რის შესახებაა. და „Reanimal“ ძალიან კარგი ამბავია. დაიმახსოვრე ეს, გეუბნება თამაში. დაიმახსოვრე ეს ყველაფერი. ერთად – მე ვთამაშობ ბიჭს, ჩემი კოოპერატიული პარტნიორი კი გოგონას. არ არსებობს არჩევის საშუალება, ვინ ვის თამაშობს; ეს უბრალოდ ასე ხდება – ჩვენ ვცურავთ დაკბილულ კლდეებს შორის, ჩვენს ნავზე დიდ ნაღმებს გვერდს ვუვლით, ვკვეთთ დაკბილული, უნაყოფო ხეების ტყეს. შემდეგ მდინარის ნაპირები, რომელსაც მივყვებოდით, ქრება და ჩვენს წინ ნისლიდან დიდი სამრეწველო შენობა მოჩანს. ეს არის გამორჩეული გამოსახულება გამორჩეული გამოსახულებების თამაშში. „Reanimal“-მა ნამდვილად იცის, როგორ შექმნას სცენა. ძალიან ცოტაა ღია ახსნა. ბიჭი და გოგონა და-ძმა არიან, მაგრამ ეს ფაქტი არასოდეს გეუბნებათ. ამას იმით იგებთ, თუ როგორ ეხმარებიან ერთმანეთს, როგორ ანუგეშებენ ერთმანეთს, როდესაც რამე არასწორედ მიდის. მათი ურთიერთობა არის ის, რასაც თქვენ განიცდით, კითხვები კი დიდწილად თქვენთვისაა დატოვებული პასუხის გასაცემად. რატომ ესხმის ის თავს ბიჭს მას შემდეგ, რაც ზღვიდან ამოიყვანა? რა დაემართათ მათ, სანამ ნავში ჩასხდებოდნენ? „Reanimal“ თავის ისტორიას ნელა ავითარებს და გთხოვთ, თავად შეავსოთ ხარვეზები. დაიმახსოვროთ, რაც ნახეთ, შეკრიბოთ გამოსახულებები, სიმბოლოები, შეამჩნიოთ ნიმუშები მისი სამყაროს ფორმებში. არ ვარ დარწმუნებული, რას ეძებენ, სანამ არ ვიპოვით სხვა ბავშვს, რომელიც ჩვენგან ფოლადის გისოსებით არის გამოყოფილი, რაც სადრენაჟო მილს ბლოკავს. „დაბრუნდით“, – ჩურჩულებს ის. „ვიცოდი, რომ დაბრუნდებოდით. უნდა წახვიდეთ... სანამ ჯერ კიდევ შეგიძლიათ.“ მაგრამ ჩვენ არ მივდივართ. გოგონას ადრინდელი კითხვა ჩემი კითხვის პასუხია. ჩვენ აქ ვართ სხვების გადასარჩენად. ჩვენი მეგობრების. ჩვენ გავდივართ დანგრეულ შენობებში, მივიწევთ ბნელ ტყეებში, ვხტებით ნაპრალებზე, ვიკეცებით ისეთ ადგილებში, სადაც მხოლოდ ბავშვს შეუძლია შეეტენოს. ხშირად, ერთად უნდა ვიმუშაოთ. სამყარო ისეთი დიდია და ჩვენ ისეთი პატარები. ორს გვჭირდება ლითონის ლუქის ასაწევად. მე ვუჭერ ბერკეტს, რათა გავაჩერო მბრუნავი ლითონის ლილვი, რათა ჩემმა პარტნიორმა გოგონა გადაიყვანოს მეორე მხარეს. მეორე მხარეს, ის ხის ნაჭერს ჩამოაგდებს, რათა მეც შევძლო ნაპრალის გადალახვა. „Reanimal“ მარტივია, ელეგანტური. თქვენ დადიხართ, დარბიხართ, ხტებით, ურთიერთობთ და ატარებთ საგნებს, ეხმარებით ერთმანეთს ისეთ რაფებზე ასვლაში, სადაც ვერცერთი ვერ მიაღწევთ მარტო, და ზოგჯერ ებრძვით მტრებს ისეთი მოუხერხებელი გზით, როგორც ბავშვი. ბიჭი და გოგონა დიდად არ განირჩევიან ერთმანეთისგან, გარდა იმისა, რომ გოგონას შეუძლია ფარანი თეძოზე მიამაგროს, როცა სხვა რამეს ატარებს. ბიჭის სანთებელა კი მხოლოდ მაშინ არის გამოსადეგი, თუ მისი ხელები თავისუფალია. ეს დახვეწილი, მაგრამ მნიშვნელოვანი განსხვავებაა, და ჩემმა პარტნიორმა და მე ხშირად ვიღებდით მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებს იმის შესახებ, თუ ვინ რას გააკეთებდა, იმის მიხედვით, თუ რამდენი სინათლე დაგვიჯდებოდა ეს, და ვგრძნობდით თუ არა, რომ შეგვეძლო მისი შეწირვა. „Reanimal“-ის თამაში მარტოც შეიძლება, მაგრამ მე უფრო აზრიანად მივიჩნიე მოგზაურობა სხვასთან ერთად, კოორდინაცია და ერთობლივი მუშაობა, ჩვენი წარმატებების მილოცვა და წარუმატებლობების განხილვა ხელახლა მცდელობამდე. ეკრანზე მყოფი ბიჭისა და გოგონას მსგავსად, ჩვენც ერთად განვიცდით ამას. მათ მსგავსად, ჩვენ მარტონი არ ვართ. ეს დახვეწილი განსხვავება – ცოცხალ, მყოფ ადამიანთან მუშაობა – მას ბევრად უკეთესს ხდიდა, ვიდრე იქნებოდა, მთელი გამოცდილება კომპიუტერით კონტროლირებულ გოგონასთან რომ გამეტარებინა, რომელიც ყოველთვის ზუსტად იმას აკეთებდა, რაც ევალებოდა. ამაზე არ არის ეს ამბავი და ღრმად მადლობელი ვარ, რომ ეპოქაში, რომელმაც დიდწილად მიატოვა ლოკალური კოოპერატივი, „Reanimal“ ამას გვთავაზობს. „Reanimal“-ის გეიმპლეი და მის მიერ შემოთავაზებული არჩევანი დამაკმაყოფილებელია, მაგრამ მარტივი. ის ნაკლებად თამაშია, რომელსაც თამაშობთ, და უფრო მეტად სამყარო, რომელშიც მოძრაობთ და რომელსაც განიცდით, აშკარა ხელოვნურობის გარეშე.