„ჯოჯოხეთი სხვები არ არიან. ჯოჯოხეთი შენ ხარ.“ - ლუდვიგ ვიტგენშტაინი ეს იწყება ბავშვების ჯგუფით, რომლებიც ხვრელს დაჰყურებენ. კაპიუშონიანი ბიჭი, რომელსაც ყელზე ჯალათის მარყუჟის ნარჩენები აქვს შემოხვეული, ზღვაში მიგდებულ ნავს მართავს. არ ვიცი, საიდან მოვიდა, სად მიდის, ან იყო თუ არა ის ერთ-ერთი, ვინც ჭის უფსკრულში იყურებოდა. მე მხოლოდ წინსვლის გზა ვიცი. წითელი შუქები იჭრება სიბნელესა და ნისლში. ისინი ჩემი კომპასია და მე მათ მივყვები. ბუიები. სად მიმიყვანენ, არ ვიცი, მაგრამ სხვა გზა არ არის. ოკეანე უსაზღვროა, ჩემი ნავი კი - პატარა. გარკვეული ხნით, მარტო ვარ. მეოთხე ბუისთან ბიჭი აჩერებს ნავს და გოგონას ამოიყვანს. როდესაც ის გოგონას სახეზე კურდღლის ნიღაბს ეხება, გოგონა მას პატარა მოტორიანი ნავის ხის ფსკერზე აჭედებს, ხელებით ნიღაბს აგლეჯს, სანამ ბიჭი მას არ მოიგერიებს. ისინი ერთმანეთს ნავის მოპირდაპირე ბოლოებიდან უყურებენ. ეს შეიძლება უფსკრულიც კი იყოს. „მეგონა მკვდარი იყავი,“ - ამბობს ბიჭი. „სხვები სად არიან?“ - ეკითხება გოგონა. ბიჭმა არ იცის. ის იღებს ფარანს და ჩვენი ნავის ცხვირთან დგება. ბუიები კვლავ ჩვენი მეგზურია, მაგრამ გოგონა ანათებს გზას წინ. როდესაც Reanimal-ის, Little Nightmares-ის შემქმნელი Tarsier-ის უახლესი საშინელებათა თავსატეხი პლატფორმერის, დასასრულს მივაღწევ, ეს ყველაფერი უკვე დამვიწყებია და წარმოდგენა არ მაქვს, ამ შესავლის რომელი ნაწილებია ყველაზე მნიშვნელოვანი. მე ზედმეტად ვარ დაკავებული ნანახიდან აზრის გამოტანით, ზედმეტად კონცენტრირებული Reanimal-ის თავსატეხის ნაწილების დაკავშირებაზე, რათა გავიგო, როგორ მოვხვდით აქ. მაგრამ ისტორიები, ყოველ შემთხვევაში კარგი ისტორიები, ისეთები, რომლებმაც იციან რას აკეთებენ, თავიდანვე გიყვებიან რაზე არიან. და Reanimal ძალიან კარგი ისტორიაა. გახსოვდეს ეს, - გეუბნება ის. - გახსოვდეს ეს ყველაფერი. ერთად – მე ვთამაშობ ბიჭს, ჩემი კოოპერატიული პარტნიორი კი გოგონას. არ არსებობს იმის არჩევის საშუალება, ვინ ვის თამაშობს; ასე მარტივად ხდება – ჩვენ ვცურავთ კლდოვან ხეობებში, ჩვენს ნავზე დიდი ნაღმების გვერდით, გავკვეთავთ უსწორმასწორო, უნაყოფო ხეების ტყეს. შემდეგ მდინარის ნაპირები, რომელსაც მივყვებოდით, ქრება და ჩვენს წინ ნისლიდან დიდი ინდუსტრიული შენობა მოჩანს. ეს საოცარი გამოსახულებაა საოცარი გამოსახულებების თამაშში. Reanimal ნამდვილად იცის, როგორ შექმნას სცენა. ძალიან ცოტაა აშკარა ახსნა-განმარტება. ბიჭი და გოგონა და-ძმა არიან, მაგრამ ეს ფაქტი არასოდეს გეუბნებათ. თქვენ ამას სწავლობთ იმის მიხედვით, თუ როგორ ეხმარებიან ერთმანეთს, ანუგეშებენ ერთმანეთს, როდესაც საქმე ცუდად მიდის. მათი ურთიერთობა არის ის, რასაც თქვენ განიცდით, კითხვები კი დიდწილად თქვენთვის რჩება პასუხგაუცემელი. რატომ ესხმის მას თავს მას შემდეგ, რაც ბიჭი მას ზღვიდან იხსნის? რა დაემართათ მათ ნავში ყოფნამდე? Reanimal ნელ-ნელა ხსნის თავის ისტორიას და გთხოვთ, თავად შეავსოთ ხარვეზები. გაიხსენოთ, რაც ნახეთ, შეკრიბოთ გამოსახულებები, სიმბოლოები, შეამჩნიოთ შაბლონები მის სამყაროში არსებულ ფორმებში. არ ვარ დარწმუნებული, რას ეძებენ, სანამ არ ვიპოვით სხვა ბავშვს, რომელიც ჩვენგან სანიაღვრე მილს ბლოკავდა ფოლადის გისოსებით იყო გამოყოფილი. „დაბრუნდით,“ - ჩურჩულებს ის. „ვიცოდი, რომ დაბრუნდებოდით. უნდა წახვიდეთ... სანამ ჯერ კიდევ შეგიძლიათ.“ მაგრამ ჩვენ არ მივდივართ. გოგონას ადრინდელი შეკითხვა ჩემი კითხვის პასუხია. ჩვენ აქ ვართ სხვების გადასარჩენად. ჩვენი მეგობრების. ჩვენ ვმოძრაობთ დანგრეულ შენობებში, გავდივართ ბნელ ტყეებში, ვხტებით სიცარიელეებზე, ვძვრებით ისეთ ადგილებში, სადაც მხოლოდ ბავშვს შეუძლია შესვლა. ხშირად, ერთად უნდა ვიმუშაოთ. სამყარო უზარმაზარია, ჩვენ კი – პატარები. ორივეს გვჭირდება ლითონის საიდუმლო კარის ასაწევად. მე ვუჭერ ბერკეტს, რომ დავაფიქსირო მბრუნავი ლითონის ლილვი, რათა ჩემმა პარტნიორმა გოგონა გადაიყვანოს. მეორე მხარეს ის ხის ნაჭერს ჩამოაგდებს, რომ მე სიცარიელე გადავლახო. Reanimal მარტივია, ელეგანტური. თქვენ დადიხართ, დარბიხართ, ხტებით, ურთიერთობთ და ატარებთ საგნებს, ეხმარებით ერთმანეთს იქ, სადაც მარტო ვერ მიაღწევთ, და ზოგჯერ ებრძვით მტრებს ბავშვისთვის დამახასიათებელი მოუხერხებელი მანერით. ბიჭსა და გოგონას შორის ცოტა რამ განასხვავებს, გარდა იმისა, რომ გოგონას შეუძლია ფარანი თეძოზე მიამაგროს, როდესაც სხვა რამ მიაქვს. ბიჭის სანთებელა, მეორე მხრივ, მხოლოდ მაშინ გამოიყენება, თუ მისი ხელები თავისუფალია. ეს დახვეწილი, მაგრამ მნიშვნელოვანი განსხვავებაა და მე და ჩემს პარტნიორს ხშირად გვიწევდა მნიშვნელოვანი არჩევანის გაკეთება, ვინ რას გააკეთებდა იმის მიხედვით, თუ რა რაოდენობის შუქი დაგვიჯდებოდა ეს, და შეგვეძლო თუ არა მისი შეწირვა. Reanimal-ის თამაში მარტოც შეიძლება, მაგრამ მე უფრო აზრიანად მიმაჩნდა მოგზაურობა სხვასთან ერთად, კოორდინაცია და ერთად მუშაობა, წარმატებების მილოცვა და წარუმატებლობების განხილვა ხელახლა მცდელობამდე. როგორც ეკრანზე ბიჭი და გოგონა, ჩვენც ერთად განვიცდით ამას. მათ მსგავსად, ჩვენ მარტონი არ ვართ. ეს დახვეწილი განსხვავება – ცოცხალ, სუნთქვის მქონე ადამიანთან მუშაობა – ბევრად უკეთესი გახადა ის, ვიდრე იქნებოდა, მთელი გამოცდილება კომპიუტერულად კონტროლირებულ გოგონასთან რომ გამეტარებინა, რომელიც ყოველთვის ზუსტად იმას აკეთებდა, რაც უნდა გაეკეთებინა. ეს არ არის ამ ამბის არსი, და მე ღრმად მადლობელი ვარ, რომ ეპოქაში, რომელმაც დიდწილად მიატოვა ლოკალური კოოპერატივი, Reanimal მას გვთავაზობს. Reanimal-ის გეიმპლეი და მის მიერ შემოთავაზებული არჩევანი დამაკმაყოფილებელია, მაგრამ მარტივი. ის ნაკლებად არის თამაში, რომელსაც თამაშობთ და უფრო მეტად სამყაროა, რომელშიც მოძრაობთ და რომელსაც განიცდით აშკარა ხელოვნურობის გარეშე.