დევიდ ფინჩერის „სევენის“ სცენარისტი ეშმაკურად ურევს სერიული მკვლელის და გიჟური სლეშერის ისტორიას. მაყურებელმა, ვინც კატასტროფულ საშინელებათა თრილერ „ფსიქო მკვლელს“ სტრიმინგ პლატფორმებზე ბრმად ნახავს, შესაძლოა ის 1990-იანი ან 2000-იანი წლების დასაწყისის აღმოჩენილ ფილმად მიიღოს. ბოლოს და ბოლოს, სწორედ მაშინ იყო გავრცელებული ასეთი ისტორიები – გზატკეცილის პოლიციელის შესახებ, რომელიც იურისდიქციულ საზღვრებს კვეთს, რათა დაედევნოს ნაყოფიერ სერიულ მკვლელს, რომელმაც მისი ქმარი მოკლა. „ფსიქო მკვლელის“ ზოგიერთი ელემენტიც ათასწლეულის მიჯნას გვაგონებს: სცენარისტმა ენდრიუ კევინ უოკერმა დაწერა დევიდ ფინჩერის „სევენი“ და „მძინარე ღრუ“, ხოლო დებიუტანტი რეჟისორი გევინ პოლონე იმ ეპოქაში პროდიუსერი იყო. (მან იმუშავა ფინჩერის ცალკე თრილერზეც, 2002 წლის „პანიკის ოთახზე“.) „ფსიქო მკვლელი“ მოიცავს სცენებს, სადაც ნაჩვენებია რეკლამები და მოტელის სტუმრების წიგნში ხელით ჩაწერა. მიუხედავად იმისა, რომ ტელეფონები და კომპიუტერები შედარებით თანამედროვედ გამოიყურება, მთავარი საინფორმაციო მოვლენის წლისთავზე მინიშნება იმაზე მიგვანიშნებს, რომ მოქმედება დაახლოებით 2007 წელს ვითარდება. გონება „ფსიქო მკვლელის“ დროში განთავსებისკენ მიილტვის, რადგან ფილმი ასე ნათლად იხსენებს ამერიკული საშინელებათა ჟანრის მრავალ გარდამავალ წერტილს. ადრეული პროტო-სლეშერები, როგორებიცაა „ფსიქო“ და „ტეხასური ხერხით ხოცვა-ჟლეტა“, სავარაუდოდ, შთაგონებული იყო რეალური სერიული მკვლელებით, მაგალითად, ედ გეინით, სანამ ჰელოუინის შემდგომი სლეშერები, როგორიცაა „კოშმარი თელების ქუჩაზე“, ზებუნებრივში არ ჩაიძირნენ. შემდეგ, 1990-იან წლებში, სერიული მკვლელების ფილმებმა დიდწილად ჩაანაცვლეს 80-იანი წლების სლეშერები, როგორც კინოს მთავარმა საშუალებამ საშინელი ძალადობისა და შიშის გამოსახატავად. ეს გადასვლა თითქმის სასაცილოდ მოწესრიგებული იყო: 1991 წელს, „კოშმარი თელების ქუჩაზე“ სერიის ბოლო ფილმისა და წარუმატებელი „საბავშვო თამაშის“ გამოსვლის წელს, „კრავთა დუმილი“ (რომელშიც ასევე არის ედ გეინის ელემენტები!) წლის ერთ-ერთი უდიდესი ჰიტი გახდა და საბოლოოდ ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო სურათისთვის. რამდენიმე წლის შემდეგ, „სევენი“ ათწლეულის ერთ-ერთ უდიდეს საშინელებათა ჰიტად იქცა. როდესაც „სქრიმი“ 1996 წელს გამოვიდა და სლეშერები გააცოცხლა, მან ეს გააკეთა 90-იანი წლების სერიული მკვლელის სტილის ჩარჩოს გამოყენებით, ვიდრე მის 80-იანი წლების წინამორბედებს ჰქონდათ. სლეშერისა და სერიული მკვლელის ქვეჟანრებს შორის ერთ-ერთი მთავარი განსხვავება ისაა, რომ სერიული მკვლელების ფილმებში უფრო თვალსაჩინოდ არის წარმოდგენილი სამართალდამცავი ორგანოები და ახალი ამბების მედია. „ჰელოუინის“ ან „პარასკევი 13-ის“ ფილმებში შესაძლოა შემთხვევითი პოლიციელი მოკლან, მაგრამ ეს კლასიკური სლეშერები იშვიათად აჩვენებენ რეპორტიორებს, რომლებიც გარე სამყაროს ჯეისონ ვურჰიზის უცნაური შემთხვევის შესახებ აწვდიან ინფორმაციას, ან FBI-ის აგენტებს, რომლებიც ფრედი კრუგერის ჯოჯოხეთში გაგზავნას ცდილობენ. მაიკლ მაიერსი შესაძლოა მოხვდეს საღამოს ამბებში (ეს ნამდვილად შედის დევიდ გორდონ გრინის ბოლო გაგრძელებებში), მაგრამ მისი ფილმები არასოდეს არის პოლიციელებზე, რომლებიც მის კვალს მიჰყვებიან, ან გეილ უეზერსის ტიპის პერსონაჟზე, რომელიც საქმეს ხსნის. ამ ზებუნებრივი ან ზებუნებრივთან მიახლოებული მკვლელების საშიშროების ნაწილია ის განცდა, რომ მათი ხშირად მოზარდი პროტაგონისტები უიმედოდ მარტონი არიან უცნობი ბოროტების წინააღმდეგ ბრძოლაში. ეს ზღვარი პროცედურულ სერიული მკვლელის ისტორიებსა და უფრო ინსტინქტურ სლეშერ ფილმებს შორის „ფსიქო მკვლელს“ საინტერესო ჰიბრიდად აქცევს, რაც მის სათაურს შეეფერება. მიუხედავად იმისა, რომ ჯეინ არჩერი („ბარბაროსი“ და „ცივი საცავის“ ვარსკვლავი ჯორჯინა კემპბელი) არის როგორც ზრდასრული, ასევე პოლიციელი – ორი რამ, რაც ამ ფილმს „სერიული მკვლელის“ კატეგორიისკენ უბიძგებს – ის შურისძიებით მისდევს სლეშერს, რომლის აშკარად ორნამენტული მკვლელობები ეკრანზე, უკაცრიელ ადგილებში, უადგილოდ გამოიყურებოდა ქალაქურ სერიული მკვლელების თრილერებში, როგორიცაა „მიმბაძველი“ (1995) ან „სიცოცხლის წართმევა“ (2004), რომლებიც ნაკლებად არიან გულახდილები თავიანთი ვნებიანობის შესახებ. მისი, როგორც სლეშერ-ფილმის ავტორიტეტის კიდევ უფრო ასამაღლებლად, სატანური მკვლელი (ჯეიმს პრესტონ როჯერსი) ატარებს გაზის ნიღაბს, რომელიც „ჩემი სისხლიანი ვალენტინის“ მკვლელს მოგვაგონებს, და ერთ მომენტში, ის ცულით უტევს მინიატურულ ორგიას, როგორც ნებისმიერი კარგი 80-იანი წლების სექსის მოძულე სლეშერი. ასევე არის სცენა, სადაც ის იყენებს უხეშ მეტალის მოწყობილობას, ჩალის მსგავსს, რათა მღვდლის სისხლი დალიოს. ეს ისეთი სიგიჟეა, რაც უოკერმა და რეჟისორმა დევიდ ფინჩერმა დიდწილად ეკრანის მიღმა და ჩრდილებში შეინარჩუნეს „სევენში“, რადგან მისი მოქმედებაში დანახვა იმდენად მოგაგონებთ სულელურ ჯეისონ ვურჰიზის ფილმს. თუმცა, როგორც ჩანს, სწორედ ეს მასალა აღელვებს პოლონეს, როგორც რეჟისორს – ან შესაძლოა, ეს უბრალოდ აუცილებელი მარკეტინგული ხრიკია, ახლა, როდესაც უფრო მძაფრი საშინელებათა ჟანრი, როგორც ეს „მაიმუნის“ ან „იარაღის“ გორში ჩანს, კვლავ მოდაშია. მიზეზი არ აქვს მნიშვნელობა, ხოცვა-ჟლეტის სცენები გაცილებით დიდი სიფრთხილით არის დადგმული, ვიდრე ფილმის ნაკლებად აბსურდული (მაგრამ მაინც არადამაჯერებელი) ადამიანური ურთიერთობები. თავიდანვე არის მშვიდი, ემოციური მომენტი, როდესაც ჯეინი მამას უხსნის, რომ მან უნდა დაედევნოს მკვლელს, ნაცვლად იმისა, რომ დრო დაუთმოს ქმრის გლოვას. პოლონე საუბარს დაძაბულ არეულობად აწყობს, უაზროდ ჭრის მრავალ კუთხეს შორის და პერსონაჟებს მოუხერხებლად ბლოკავს, იქამდე, რომ ზოგჯერ ძნელია იმის თქმა, თუ რაზე უნდა ამახვილებდეს ყურადღებას მაყურებელი. ეს მიდგომა არ იპყრობს კემპბელის შესრულების არცერთ ნიუანსს და არ იწვევს არავითარ განსაკუთრებულ განწყობას ან ატმოსფეროს. როდესაც ფილმი მკვლელს უბრუნდება, მისი სათვალეების ციმციმი...