„სამეფო კარის თამაშების“ ფინალურ ეპიზოდში, ტირიონ ლანისტერი (პიტერ დინკლეიჯი) ასაბუთებს, თუ ვის უნდა დაეკავებინა რკინის ტახტი და ემართა ვესტეროსი. „რა აერთიანებს ხალხს? ჯარები? ოქრო? დროშები? ისტორიები,“ – ამტკიცებს ის. „არაფერია მსოფლიოში იმაზე ძლიერი, ვიდრე კარგი ისტორია. ვერაფერი შეაჩერებს მას. ვერც ერთი მტერი ვერ დაამარცხებს. და ვის აქვს უკეთესი ისტორია, ვიდრე ბრან გატეხილს?“ ტირიონის უცნაურმა დასკვნამ – რომ ბრან სტარკი (აიზეკ ჰემპსტედ რაიტი) უნდა გამხდარიყო მეფე, რადგან ის ფანჯრიდან გადმოაგდეს და უცნაურ მისტიკურ მოგზაურობაში გაემგზავრა – ეპიზოდი ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე ცუდ სეზონის ფინალად აქცია. ტირიონის მოსაზრება ისტორიების ძალის შესახებ „სამეფო კარის თამაშებში“ მოულოდნელად გაჩნდა, მაგრამ „შვიდი სამეფოს რაინდის“ (A Knight of the Seven Kingdoms) შოურანერი ირა პარკერი აჩვენებს, რომ ეს ნამდვილად მართებული არგუმენტია, რადგან ის ამ თემას შოუს პირველი სეზონის ექვსივე ეპიზოდში აერთიანებს. „შვიდი სამეფოს რაინდი“ რეალურად ამართლებს ისტორიების მნიშვნელობის იდეას, არა შოუს თემების ბოლო წუთის დამატებით, არამედ მის მთელი გახსნის ისტორიის განმავლობაში მთავარ იდეად ქცევით. [რედ. შენიშვნა: ეს სტატია შეიცავს მნიშვნელოვან სპოილერებს სერიალისთვის „შვიდი სამეფოს რაინდი“.] ვინაიდან ჯორჯ რ.რ. მარტინმა, შესაძლოა, არასოდეს დაასრულოს „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ სერია, „სამეფო კარის თამაშების“ შოურანერებს, დევიდ ბენიოფს და დ.ბ. ვაისს, მისი წიგნების მასალა მე-8 სეზონამდე დიდი ხნით ადრე გამოელიათ. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ტირიონის მონოლოგი გადაჭარბებულად ჩანდა და სერიალის უდიდესი კონფლიქტისთვის დამაკმაყოფილებელ შედეგამდე არ მივიდა, მან აჩვენა, რომ ბენიოფს და ვაისს ესმოდათ ავტორი. „სამეფო კარის თამაშების“ 1996 წელს გამოქვეყნებამდე თხუთმეტი წლით ადრე, მარტინმა და ლიზა ტატლმა ერთად იმუშავეს სამეცნიერო ფანტასტიკის ნოველაზე „ვინდჰავენი“ (Windhaven), სადაც მომღერალთა ჯგუფი გაერთიანდა, რათა გაეძღვა კულტურულ რევოლუციას, უსამართლო სიკვდილით დასჯის ისტორიის გაზიარებით. მარტინი იგივე თემას აქტიურად აერთიანებს თავის 1998 წლის ნოველაში „ჰეჯ რაინდი“ (The Hedge Knight), რომელიც პარკერმა ერთგულად (უმეტესწილად ერთგულად) ადაპტირდა „შვიდი სამეფოს რაინდის“ პირველ სეზონში. მრავალი თვალსაზრისით, სერ დანკან ტოლის (პიტერ კლეფი) საუკეთესო გზა წინსვლისკენ ძალიან მკაცრ სამყაროში, არის მისი მენტორის, პენიტრის სერ არლანის (დენი ვები) ისტორია. დანკისთვის, პენიტრისთან შეგირდობა გაუმჯობესება იყო მეფის ნავსადგურის უბედური, „რწყილების ფსკერის“ (Flea Bottom) ქუჩების სიღატაკესთან შედარებით. მაგრამ მას შემდეგ, რაც ჰეჯ რაინდი კვდება, დანკს მხოლოდ რამდენიმე ცხენი და ხმალი რჩება. ის ორ გზას ხედავს თავის წინ – ბანდიტიზმს მიმართოს და საბოლოოდ დაატყვევონ და ჩამოახრჩონ, ან დამაჯერებელი ამბავი მოყვეს, რომ პენიტრის მემკვიდრეა, რაც მას საშუალებას მისცემს ტურნირზე დიდება და იღბალი მოიპოვოს. დანკი რამდენიმე ეპიზოდს ატარებს თავისი ისტორიის მოსაყოლიად ყველასთვის, ვინც მოუსმენს, იმ იმედით, რომ იპოვის ვინმეს, ვისაც პენიტრის ახსოვს. შესაძლოა, მსოფლიოში არაფერია კარგ ისტორიაზე ძლიერი, მაგრამ პენიტრის ამბავი, სამწუხაროდ, არც ისე საინტერესოა. რაინდი მრავალ ბრძოლაში იბრძოდა მრავალი ლორდისთვის, მაგრამ მისმა დაბალმა წარმოშობამ და შედარებით მოკრძალებულმა შესაძლებლობებმა განაპირობა ის, რომ მან დიდი გავლენა არ მოახდინა არავისზე, გარდა დანკისა და პრინც ბეილორ ტარგარიენისა (ბერტი კარველი), რომელიც თავის თანამემამულე დიდებულებს თავისი მკვეთრი მეხსიერებით აოცებს. „შვიდი სამეფოს რაინდში“ უფრო დიდი და მნიშვნელოვანი ისტორიებია მოთხრობილი. დანკს აპატიმრებენ მარიონეტის, ტანსელის (ტანზინ კროუფორდი) სადისტური პრინცი აერიონ ტარგარიენისგან (ფინ ბენეტი) დაცვის გამო, რომელიც გაბრაზებულია მისი შოუთი, რაინდის შესახებ, რომელიც დრაკონს კლავს. მისი სასტიკი თავდასხმა მის მიმართ მისი წვრილმანი სისასტიკის მტკიცებულებაა, მაგრამ აერიონი მართალია, როდესაც ამჩნევს, რომ ნებისმიერ წარმოდგენას, რომელიც ვესტეროსის მმართველთა სიმბოლოს მონსტრად წარმოაჩენს, რომლის მოკვლაც გმირს შეუძლია, ამბოხებული ქვეტექსტი აქვს. „შვიდი სამეფოს რაინდი“ ვითარდება ეპოქაში, როდესაც ტარგარიენების სახლი დასუსტებულია სამოქალაქო ომითა და მისი დრაკონების სიკვდილით. ვერაფერი შეაჩერებს კარგ ისტორიას, მაგრამ გასაგებია, რომ აერიონს ამის ჩახშობა სურს. ისტორიებზე გატაცება შოუს იუმორშიც არის ჩაქსოვილი. მარტინს უყვარს თავისი წიგნების მუსიკით გაჯერება და ეს „შვიდი სამეფოს რაინდის“ მესამე ეპიზოდშიც ვლინდება. ხეზე ჩუმად კვეთისას, დანკის საჭურველმტვირთველი ეგი (დექსტერ სოლ ენსელი) ასრულებს სიმღერას, რომელიც განმარტავს შავი ცეცხლის აჯანყების (Blackfyre Rebellion) ისტორიას, სათამაშოდ მიანიშნებს რა უცენზურო სიტყვებზე. ამავე ეპიზოდის შემდგომ, ეგი და დანკი ლიონელის კარავში სვამენ და უყურებენ, თუ როგორ ასრულებს ლორდი ხუმრობით სიმღერას „სამთითა ელისის“ შესახებ, გოგონაზე, რომლის დაკარგული თითები მას განსაკუთრებით ოსტატს ხდიდა „მამაკაცების სიამოვნებაში“. ეს დანკსა და ეგს ფილოსოფიურ განწყობაზე აყენებს, ისინი კითხულობენ, არსებობდა თუ არა ოდესმე ნამდვილი ელისი და განიხილავენ მის ისტორიაში არსებულ გაკვეთილს უბედურების უპირატესობად ქცევის შესახებ. „შესაძლოა, მის სახელს არ აქვს მნიშვნელობა,“ – ფიქრობს დანკი. „მნიშვნელობა მის ისტორიას აქვს.“ „შვიდი სამეფოს რაინდის“ ფინალი ფოკუსირებულია ისტორიებზე, რომლებსაც ხალხი მოყვება შვიდეულის სასამართლოს (Trial of the Seven) შესახებ, სადაც დანკი უდანაშაულოდ ცნეს, მაგრამ ბეილორი მოკლეს. ბეილორის უმცროსი ძმა მაეკარი (სემ სპრუელი), რომელმაც სასიკვდილო დარტყმა თავისი კეტით მიაყენა, ეუბნება დანკს...