კომპანია „ფლეითაიმ ქო.“ (Playtime Co.) ნამდვილად აფართოებს საკუთარ შესაძლებლობებს. Poppy Playtime-ის მე-5 თავი, „გატეხილი ნივთები“ (Broken Things), უკვე აქ არის და ის Mob Entertainment-ის ყველაზე ძლიერი ნამუშევარია დღემდე. რა თქმა უნდა, ფორმულა გამოცდილი და დადასტურებულია, მაგრამ „ფლეითაიმ ქო.“-ში გატარებული ჩვენი დრო მართლაც იწყებს მნიშვნელობის შეძენას და მოუთმენლად ველი, თუ საით წავა ეს კოშმარი. ყველა ხუთი თავის გავლის შემდეგ, Poppy Playtime ხანდახან შეიძლება ორაზროვან შთაბეჭდილებას ტოვებდეს. მისი მცირე ზომის საშინელებათა თამაშის ფორმატი თავიდანვე ძლიერი იყო, როგორც დამოუკიდებელი პროდუქტი, უცნაური პერსონაჟების მოდელებითა და შემზარავი დევნის სცენებით. მიუხედავად იმისა, რომ აშკარაა, ეს ფრენჩაიზი შესაძლოა არ იარსებებდა Five Nights at Freddy’s-ის გარეშე, ის ნამდვილად იმკვიდრებს თავის ადგილს თილისმა-საშინელებათა (mascot horror) ჟანრში. მთლიანი თამაშის ღირებულება შეიძლება საეჭვო იყოს მიღებული კონტენტის რაოდენობის გათვალისწინებით, რადგან ის სწრაფად უახლოვდება AAA თამაშების ფასებს, მაგრამ Poppy Playtime ახლა უკვე ღირს თქვენს დროს, თავისი უახლესი თავით, „გატეხილი ნივთებით“. წინა თავებში ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს Mob ექსპრომტად მოქმედებდა, თითოეული დაკავშირებული იყო ძაფის ერთი ნაწილაკით, რომელიც სულ უფრო და უფრო იბლანდებოდა, რადგან სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად უფრო რთული ლეგენდა ემატებოდა. „ფლეითაიმ ქო.“ იზრდება ყოველ თავთან ერთად, გვთავაზობს ახალ გარემოს სათამაშოდ და ექსპერიმენტებს გასამკლავებლად. Poppy Playtime ინარჩუნებს ინდი საშინელებათა თამაშების კლასიკურ ფორმულას, რომელიც წლების განმავლობაში არსებობს: დევნის სცენები, ხელოვნური ინტელექტის პროგნოზირებადი პატრულირების ნიმუშები და ნივთების ძიების მისიები. დიახ, ეს თავი არ ცდილობს რაიმე რევოლუციურის შეთავაზებას, მაგრამ Mob-მა აშკარად ბევრი დიზაინერული ცვლილება შეიტანა, რაც პირადად მე ძალიან მომეწონა. დასაწყისისთვის, „გატეხილი ნივთები“ აბრუნებს საერთო შემზარავ ესთეტიკასა და ატმოსფეროს, რომელიც მხოლოდ „ღრმა ძილში“ (Deep Sleep) იყო წარმოდგენილი. აშკარაა გადახვევა საკმაოდ დამღლელი „უსაფრთხო თავშესაფრის“ (Safe Haven) თავიდან, რომელიც გაიძულებდა გამუდმებით სირბილს — რამაც მასიურად შეამცირა დაძაბულობა და საკმაოდ დამღლელი გახადა თამაში ერთ ჯერზე. მე სიამოვნებით ვითამაშე „გატეხილი ნივთები“ ერთ დასაჯდომზე, რადგან Poppy Playtime-ის თავსატეხ-პლატფორმინგის ელემენტები სრულად იყო ფოკუსირებული. მართალია, Huggy Wuggy-ის საბაზისო პროგრამირებამ ცოტა გამაღიზიანა, რადგან ის „კემპინგობდა“ ისე, როგორც Nuketown-ში 1v1-ის დროს, რამაც ზედმეტად გაახანგრძლივა ეს კონკრეტული სცენა, მაგრამ ეს დიდხანს არ გაგრძელებულა ჩემი საერთო შთაბეჭდილების გასაფუჭებლად. ბოსების ბრძოლები ამ თავში ნამდვილად არ იყო ისეთი მნიშვნელოვანი, თუ არ ჩავთვლით „პროტოტიპისას“ (The Prototype), რომლის გარემოც Resident Evil 2-ში კლერის ბირკინის წინააღმდეგ ბრძოლას მოგაგონებდათ მატარებელში. მე ვაფასებდი იმას, რომ მთელი დროის განმავლობაში სირბილი ან ყველგან ჩუმად ჩახრილი სიარული არ მიწევდა. გაცილებით მეტი შუალედური მომენტი იყო, რომელიც როგორც სასიკვდილო ექსპერიმენტებისგან დასვენებას, ასევე გამოწვევას გვთავაზობდა თავისი დამაკმაყოფილებელი თავსატეხ-პლატფორმინგით. არ იყო მუდმივი დევნა იაფი „ჯამპსქეარებით“ და ნაცვლად ამისა, კარის კოდების გაშიფვრა და ელექტროენერგიის აღდგენა ჩემთვის ყოველთვის უფრო გასართობი იქნება. წინა თავებისგან განსხვავებით, ამჯერად თავსატეხები დამაჯილდოებელი იყო. ეს, მნიშვნელოვნად მეტ კოლექციონირებად ნივთებთან (ფირები, ჩანაწერები, კასეტები და ფიგურები) ერთად, „გატეხილ ნივთებს“ სახალისო თავსატეხად აქცევს. რა თქმა უნდა, Poppy Playtime არ არის საშინელი და არასოდეს ყოფილა, მაგრამ ამ თავმა ნამდვილად დაიბრუნა ფორმა თავისი შემზარავი მომენტების სამართლიანი წილით. პროტოტიპის გამოჩენა გასაოცარი იყო, Huggy Wuggy-ისა და Kissy Missy-ის მცირე დაპირისპირება ორივე პერსონაჟისთვის შესანიშნავ სრულ წრედ იქცა, ხოლო GrabPack-ის გამოყენება კვლავაც სახალისოა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მათი ყველაზე ძლიერი თავია, რომელსაც „ღრმა ძილი“ მჭიდროდ მისდევს, მინდა, რომ ნარატივი ყოველთვის ერთსა და იმავე ფორმულას არ მიყვებოდეს. ყოველთვის არის რაღაც სახის ღალატი, ახალი მოკავშირე და მეორეხარისხოვანი ანტაგონისტი, რომელიც თავის გამოშვებამდე არ არსებობდა და უნდა ვთქვა, რომ ლილი ლავბრეიდსი (Lily Lovebraids) სულაც არ მომეწონა. დევნის სცენების მსგავსად, ნივთების ძიების მისიებიც დამღლელია და ტრენდული თამაშების, როგორიცაა „წითელი შუქი, მწვანე შუქი“ (Red Light, Green Light) ჩართვა, მაფიქრებინებს, რომ ეს მოგვიანებით მოფიქრებული იყო, იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად პოპულარულია ეს ახლა. ეს immersion-ს ცოტა ართულებს, როდესაც მთელი სიუჟეტი ისე იგრძნობა, თითქოს მოვლენების განვითარებასთან ერთად იგონებენ. მაგრამ მე მინდა შევაქო მეხუთე თავი იმისთვის, რომ მან ყველაფერი თანმიმდევრულად გააერთიანა. მაშინაც კი, თუ Mob ექსპრომტად მოქმედებს, გუნდი დიდ სამუშაოს ასრულებს იმისთვის, რომ ლეგენდა ყოველ თავთან ერთად ფართოვდება, აზრიანია „მჭიდრო მოჭიდების“ (A Tight Squeeze) სიუჟეტისთვის და არასოდეს ივიწყებს თავის იდენტობას. გეიმპლეი ნამდვილად იგონებს საკუთარ თავს, მაგრამ ეს მცირე სასწავლო მრუდს ამატებს და თამაშს სიახლის შეგრძნებას უნარჩუნებს, ასე რომ არასოდეს გეჩვენებათ, რომ ერთსა და იმავე თამაშს ორჯერ თამაშობთ, არამედ ახალ თამაშს ერთსა და იმავე სამყაროში. ჩემს დადებით გამოცდილებაში არის ერთი აშკარა პრობლემა და ეს არის ის, თუ როგორ დასჭირდა ხუთი თავი იმისათვის, რომ ნამდვილად მეგრძნო, რომ ეს ყველაფერი ღირდა. მაგრამ თუ თავიდანვე აქ იყავით, მაშინ Poppy Playtime საბოლოოდ იწყებს ნაყოფის გამოღებას. ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც თავის დასრულების შემდეგ მოუთმენლად ველოდი, თუ საით წავიდოდა სიუჟეტი შემდეგ.