პოკემონის ბარათები: მარტოობიდან მეგობრობამდე

მე ვიცი, რომ ბევრს უყვარს TGC (ტრეიდერ ბარათების თამაშები), მაგრამ მე არასოდეს ვიქნები ერთ-ერთი მათგანი. როდესაც პოკემონის ბარათებმა პირველად დაიწყო ამერიკის შეერთებული შტატების დაპყრობა, მე ვიყავი ახალი ბავშვი ახალ სკოლაში, უცნობ ქალაქში. არავის ვიცნობდი და რადგან ჩემს ახალ სკოლაში ნოემბრის შუა რიცხვებში დავიწყე სწავლა, ჯგუფები უკვე ჩამოყალიბებული იყო და ჩემთვის თითქმის არ იყო ადგილი, რომ რომელიმე არსებულ მეგობრულ ჯგუფში მოვხვედრილიყავი. მაგრამ შევამჩნიე რაღაც, რაც ჩემს ბევრ თანაკლასელს საერთო ჰქონდა, მიუხედავად იმისა, თუ სად იმყოფებოდნენ ისინი დაწყებითი სკოლის სოციალურ იერარქიაში: ყველა მათგანს თან დაჰქონდა პოკემონის ბარათებით სავსე საქაღალდე. შობა ახლოვდებოდა და მიუხედავად იმისა, რომ ჩემმა მშობლებმა ყველაფერი გააკეთეს იმისთვის, რომ განქორწინებისგან დავეცავი, ვიცოდი, რომ მომავალი სადღესასწაულო სეზონი ალბათ უფრო მეტ საჩუქარს მოიტანდა, ვიდრე წინა წლებში. ეს იმიტომ, რომ – მიზეზების გამო, რაც რვა წლის მე ჯერ კიდევ ვერ ვაცნობიერებდი – ყველა ზრდასრული ჩემს ირგვლივ მოულოდნელად უფრო გულუხვი, ჩემი გრძნობების მიმართ უფრო ნაზი და მცირე თხოვნებზე უარის თქმის შანსი ნაკლები იყო. ამიტომ იმ წელს ჩემი საშობაო სია მთლიანად პოკემონის ბარათების შეკვრებისგან შედგებოდა. ზამთრის არდადეგების შემდეგ სკოლაში დაბრუნების პირველ დღეს მზად ვიყავი. მე მქონდა ახალი, ლამაზი Lisa Frank-ის ფირმის საქაღალდე, რომელზეც ფერადი ვეფხვის ბოკვერი იყო გამოსახული. თავისუფალი ფურცლების ნაცვლად, საქაღალდე პლასტმასის ბარათების დამცავი ჩასადებებით მქონდა სავსე და ზამთრის არდადეგების ბოლო ღამე ჩემი ახალი კოლექციის გულმოდგინე მოწესრიგებაში გავატარე. მაგრამ ისეთი მზად არ ვიყავი, როგორიც მეგონა. როდესაც შესვენებაზე „პოკემონ ბავშვების“ საკმაოდ დიდ ჯგუფთან ერთად დავჯექი, ნამდვილად შემზარავი გაცნობიერება დამეუფლა: პოკემონის ბარათები არ იყო განკუთვნილი მხოლოდ შესაგროვებლად. ის თამაშის ნაწილი იყო. თამაშის, რომლის თამაშიც აბსოლუტურად არ ვიცოდი. რამდენადაც ჩემს პოტენციურ მეგობრებს მოეწონათ ჩემი ჰოლოგრაფიული Mewtwo, მათი ენთუზიაზმი საგრძნობლად შემცირდა, როდესაც გაიგეს, რომ არასოდეს მითამაშია. ერთმა ბიჭმა, კეთილმა ბიჭმა, შემომთავაზა, რომ მასწავლიდა თამაშს. მაგრამ მოულოდნელი უხერხულობის გამო, რადგან ვერ მივხვდი, რომ ბარათები თამაშის ნაწილი იყო, და მოულოდნელი წნევის გამო (დარწმუნებული ვიყავი, რომ არავის მოუნდებოდა ჩემთან ერთად ყოფნა, თუ მაშინვე არ ვისწავლიდი თამაშს), მისი წესების სწრაფი ახსნა ერთ ყურში შევიდა და მეორედან გამოვიდა. მე გარკვეული დროის განმავლობაში ვიყავი იქ, ვუყურებდი ბიჭებს, ვფიქრობდი, რომ რამეს ვისწავლიდი. მაგრამ ბოლოს, ჩუმად ჩავალაგე ჩემი ნივთები და წავედი, მასწავლებელს ვუთხარი, რომ დავიღალე და დანარჩენი თავისუფალი დრო „ძილში“ გავატარე ჩემს მერხზე, სადაც ვერავინ დაინახავდა ცრემლებს. ცოტა უფრო თავდაჯერებულად, მე მეორე დღეს ისევ ვცადე, მაგრამ როგორც კი დავჯექი პოკემონ ბავშვების ჯგუფთან, მათმა ლიდერმა მაშინვე ცხადყო, რომ არ ვიყავი სასურველი. „მას თამაშიც კი არ იცის,“ – აუხსნა მან ჯგუფს, აშკარად გაღიზიანებული იყო იმით, რომ ჩემი არასასურველობა ახსნას საჭიროებდა. „გარდა ამისა, ის გოგოა.“ მე ნამდვილად არ მიმიქცევია ყურადღება გენდერულ დაყოფაზე ჩემს ახალ თანაკლასელებს შორის, მაგრამ ის მართალი იყო. „პოკემონ ბავშვები“ ყველა ბიჭები იყვნენ. ამიტომ კიდევ ერთხელ ჩავალაგე ჩემი პატარა ბარათების კოლექცია და დავბრუნდი ჩემს მერხთან. ადრე გაზაფხულზე შესვენებები ისევ გარეთ იმართებოდა, მაგრამ იგივე ბიჭების ჯგუფი ახლა ასფალტზე იყო მოკალათებული, კვლავ თამაშობდნენ პოკემონს. მიზეზების გამო, რასაც ვერ ავხსნიდი, მე ისევ თან დამატარებდა ჩემი ბარათების საქაღალდე. თუ სხვა არაფერი, ის მაძლევდა რაღაცას, რითაც შემეძლო ვითომ დაკავებული ვყოფილიყავი შესვენებაზე. უმჯობესი იყო მეჩვენებინა, რომ ბარათებს ვალაგებდი, ვიდრე სიმართლე – რომ არც ერთი მეგობარი არ მყავდა – ძალიან აშკარა გამეხადა. მე ჩემს საყვარელ ჰოლოგრაფიულ Mewtwo-ს უკან ვუსვამდი მის პლასტმასის ჩასადებში, როდესაც პატარა ხმამ უკნიდან კითხვა დაუსვა: „რას აკეთებ?“ შემოვტრიალდი და დავინახე ქალი თანაკლასელი, რომელიც მხარზე დამყურებდა და ჩემს კოლექციას ათვალიერებდა. „ბარათებს ვალაგებ,“ – ვუპასუხე მშვიდად. „ჰო, მაგრამ როგორ? – იკითხა მან. – ცისარტყელას მიხედვით, თუ რამდენად ძლიერები არიან თამაშში?“ „უბრალოდ იმაზე დაყრდნობით ვალაგებ, თუ რამდენად საყვარლები არიან,“ – ჩავილაპარაკე მე. „მე არ ვიცი, როგორ ვითამაშო ეს თამაში.“ „მეც არ ვიცი! – მითხრა მან, თითქოს ჩვენი საერთო უუნარობა, გაგვეგო ბარათების თამაშის წესები, საუკეთესო ამბავი იყო, რაც იმ დღეს მოუსმენია. – მოიცადე, წავალ ჩემს ბარათებს მოვიტან.“ როგორც ჩანს, მე არ ვიყავი ერთადერთი მარტოხელა გოგონა, რომელიც სკოლაში დადიოდა ბარათებით სავსე საქაღალდით, რომლის გამოყენებაც არ იცოდა. ჩემი ახალი მეგობარი, ამანდა, ზუსტად იმავე მდგომარეობაში იყო. ჩვენ მომდევნო რამდენიმე შესვენება ერთად გავატარეთ ბარათების დალაგებაში. დალაგება გაცვლაში გადაიზარდა – მე მქონდა ზედმეტი Chansey, რომელიც გავუცვალე მის ზედმეტ Clefairy-ში. Clefairy პირდაპირ „სიყვარულის“ რეიტინგის სათავეში მოხვდა, რადგან მისი სახელი ჟღერდა, როგორც ჩემი სახელის (Claire) და „ფერიის“ კომბინაცია. ამანდას და მე მალე შემოგვიერთდნენ ჩვენი კლასის სხვა გოგონები. ზოგიერთმა იცოდა თამაშის თამაში, ზოგიერთმა – არა. ზოგიერთს ბარათებით სავსე საქაღალდე ჰქონდა, ზოგიერთს კი მხოლოდ რამდენიმე დუბლიკატი, უხალისოდ ნაჩუქარი უფროსი ძმისგან. მაგრამ წლის ბოლოსთვის, ჩვენი პოკემონის კოლექციონერების პატარა ჯგუფი დაახლოებით იმავე ზომის იყო, რაც ბიჭების ჯგუფი. მე კი შუამავლობით გავუკეთე გაცვლა ჩვენი ჯგუფის ერთ წევრს და ბიჭების ჯგუფის წევრს შორის. (მას უნდოდა