პოკემონის აურის ნამდვილი მეფე დღემდე შეუდარებელია. „აურის ფერმერობა“ ბოლო დროს გამაღიზიანებლად პოპულარული ტერმინი გახდა, რომელიც თითქოსდა ძალისხმევის გარეშე ყურადღების მიპყრობას აღწერს. თუმცა, რაც შეეხება Pokémon-ის თამაშებს, აურის ნამდვილი მეფე სერიის დასაწყისშივე გამოჩნდა და დღემდე შეუდარებელია. ამ კონკრეტულ პერსონაჟს აქვს განსაკუთრებული სტატუსი: ის არა მხოლოდ საყვარელი პროტაგონისტი, არამედ ყველაზე მაგარი და რთული მოწინააღმდეგეა, რომელსაც თამაშებში შეხვდებით. მე ვსაუბრობ რედზე, Gen 1-ისა და Gen 3-ის თამაშების მთავარ გმირზე. მასთან ფინალური ბრძოლა Gen 2-ის თამაშებში და Gen 4-ის რიმეიკებში ათწლეულების შემდეგაც კი შეუდარებელია. Pokémon Gold, Silver და Crystal-მა უზარმაზარი ცვლილებები მოიტანეს წინამორბედებთან შედარებით, მიუხედავად იმისა, რომ იმავე პორტატულ კონსოლზე მუშაობდნენ. თამაშები ვიზუალურად გაუმჯობესდა, უკეთესი სპრაიტებითა და მეტი სითხით, მაგრამ ძირითადი ცვლილებები თავად გეიმპლეიში იყო. ჩვენ მივიღეთ ორი ახალი ტიპი (ბნელი და ფოლადი), Special სტატის გაყოფა, დასაჭერი ნივთები, სქესი, გამრავლება და თუნდაც ღამის/დღის ციკლი, რამაც ბავშვობაში თავზარი დამცა. მაგრამ ყველაზე დიდი რევოლუცია ენდგეიმ კონტენტი იყო. როდესაც Gen 2-ში ელიტარულ ოთხეულს დაამარცხებდით, განბლოკავდით კანტოს რეგიონს Gen 1-დან და შეგეძლოთ მისი თავისუფლად გამოკვლევა, გიმის ლიდერებთან ხელახლა ბრძოლა. და რა თქმა უნდა, თუ კანტოში თავს საუკეთესოდ მიიჩნევდით, ადრე თუ გვიან ნამდვილ საუკეთესოსთან შეხვედრა მოგიწევდათ. Pokémon Gold-ის თამაში ჩემს Game Boy Color-ზე იყო პირველი შემთხვევა, როცა მივხვდი, თუ რა მასშტაბების მიღწევა შეეძლო ვიდეო თამაშს. ეს გაგრძელებები თავიანთი წინამორბედების ნამდვილ გაფართოებებად იგრძნობოდა, რადგან ისინი აღიარებდნენ იმ სამყაროს არსებობას და უკავშირდებოდნენ მას. კანტოში პირველად დაბრუნება წარმოუდგენელი გამოცდილებაა, რომელიც ყველა Pokémon-ის მოთამაშეს, ვინც პირველი ორი თაობა ითამაშა, ახსოვს და უფრთხილდება. ისევე როგორც ყველას გვახსოვს ვერცხლის მთის მწვერვალი (Mt. Silver). კანტოს ყველა გიმის ლიდერის დამარცხების შემდეგ, პროფესორი ოუკი გაძლევს Rock Climb TM-ს და გაძლევს მთის მწვერვალზე წვდომის საშუალებას, პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით. პირველად ამ ზონისკენ გავეშურე, მაინტერესებდა, რა შეიძლება ყოფილიყო იქ. შესაძლოა ულტრა-იშვიათი ლეგენდარული პოკემონი? ამას 2000 წელს ვთამაშობდი, მეგობრებო, და მიუხედავად იმისა, რომ Serebii უკვე არსებობდა, ინტერნეტი ჩემთვის მაინც ვრცელი და იდუმალი ლანდშაფტი იყო. (ეს იმას ნიშნავს, რომ არ ვიცოდი, როგორ მეპოვა გზამკვლევი). როცა საბოლოოდ ვერცხლის მთის მწვერვალზე ავედი, თამაშმა ისევ გამაოცა, ისევე როგორც ყველა სხვა ბავშვი. დღეს შეუძლებელია იმ შოკის შეგრძნების წარმოდგენაც კი, რაც მაშინ განვიცადეთ. აი ის. მარტო, იმ წყეული მთის მწვერვალზე. რედი არცერთ სიტყვას არ ამბობს, დუმს, ისევე როგორც თამაშის პროტაგონისტი იყო. ბრძოლა უბრალოდ იწყება, გაფრთხილების გარეშე, დრო არ არის შესანახად ან მოსამზადებლად. რედი იწყებს პიკაჩუთი, საყვარელია. ანიმესა და თამაშის Pokémon Yellow-ის მინიშნება, მაგრამ ძლივს საფრთხე… მოიცადეთ, რას ნიშნავს 81-ე დონე??? რედი არის უძლიერესი ტრენერი Pokémon-ის თამაშებში Gen 4-მდე. მისი გუნდი იმდენად მაღალი დონისაა, რომ ნებისმიერი კაჟუალ მოთამაშე, როგორიც მე ვიყავი, რომელმაც არაფერი იცოდა EV-ებსა და IV-ებზე და ძლივს ახსოვდა ტიპების სისუსტეები, სწრაფად დამარცხდებოდა ვერცხლის მთის მწვერვალზე. და მისი აურა მხოლოდ მისი გუნდის სიძლიერიდან არ მოდის. ეს არის იგივე ტრენერი, რომელმაც, კანტოს ჩემპიონი გახდომის შემდეგ, უბრალოდ წავიდა, რათა შეუდარებელი ძალა ეპოვა. როდესაც Pallet Town-ში რედის დედას ესტუმრებით, ის ამბობს, რომ დიდი ხანია არაფერი სმენია მისგან. ის იმდენად არის ორიენტირებული ვარჯიშზე, ცივილიზაციისგან მოშორებით, რომ ყველა მიწიერი მიჯაჭვულობა უკან მოიტოვა. ის არის Pokémon-ის კენსეის ექვივალენტი, ხმლის წმინდანი, მეომარი, რომელიც აჭარბებს მოკვდავ სამყაროს ოსტატობისა და დისციპლინის მეშვეობით. არ მრცხვენია ვაღიარო, რომ მის დასამარცხებლად ათი წელი დამჭირდა. მე ვერასოდეს დავძლიე მისი გამოწვევა ჩემს Pokémon Gold-ის ასლში, შემდეგ კი ცოტა ხნით ჩამოვშორდი თამაშებს, სანამ Gen 4-ის Heart Gold-მა და Soul Silver-მა არ დამაბრუნა. როცა ისევ ვერცხლის მთის მწვერვალზე ავედი, მზად ვიყავი, შეიარაღებული ვიყავი ძლიერი პოკემონების დაბალანსებული გუნდით, ბრძოლის ტექნიკური ასპექტების ცოდნით და მრავალი ონლაინ გზამკვლევით. რედმა მაინც რამდენჯერმე გამაცამტვერა. მისი გუნდი Gen 4-ში კიდევ უფრო გაუმჯობესდა, მაგრამ მას შემდეგაც კი, რაც საბოლოოდ გავანადგურე ის წყეული 88-ე დონის პიკაჩუ (ყველაზე მაღალი დონის პოკემონი, რომელსაც NPC ფლობდა Gen 8-მდე), რედის აურა ხელუხლებელი დარჩა. 10-წლიანი მომზადების და ათასობით მოთამაშის ცოდნის მიუხედავად, ყოველ ჯერზე, როცა რედის სპრაიტს ვხედავდი ბრძოლის მოლოდინში, ზურგზე ჟრუანტელი მივლიდა. ეს მომენტი დროთა განმავლობაში შეინარჩუნა თავისი აქტუალობა იმ შოკის გამო, რომ აღმოაჩინო, რომ პირველი თამაშის გმირი (რომელსაც უთვალავი საათი აკონტროლებდი) არის გაგრძელების ფინალური ბოსი. ის ძლიერია იმის გამო, თუ რა მაღალი დონისაა მისი პოკემონები. (ჩვეულებრივ, თქვენს გუნდს მხოლოდ დაახლოებით 50-ე დონე სჭირდება თამაშის დასამთავრებლად.) პერსონაჟის პირქუში სიჩუმე ბევრს ამბობს: რედი იმდენად მაგარია, რომ არ სჭირდება არანაირი დიალოგი. ლოკაცია კიდევ ერთი ფაქტორია, რაც ამ სცენას ასე დიდებულს ხდის: რედი ფაქტიურად დგას მსოფლიოს თავზე. ყველა ეს ელემენტი ერთად ქმნის ამ საუკეთესო ბრძოლას და, ჩემი აზრით, Pokémon-ის თამაშების ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დასამახსოვრებელ მომენტს.