ამ კვირას 30 წელი შეუსრულდა მას შემდეგ, რაც იაპონიაში Pokémon Red და Green გამოვიდა. ის, რაც სამი ათწლეულის წინ Game Boy-ზე ორ მონსტრების მომთვინიერებელ RPG-ად დაიწყო, მას შემდეგ გადაიქცა ვიდეოთამაშების, ანიმეების, სავაჭრო ბარათების, აპლიკაციების, სათამაშოებისა და ცხოვრების სტილის პროდუქტების მულტიმედიურ იმპერიად. როდესაც რაღაც ისეთი მასშტაბური და მრავალმხრივია, როგორიც პოკემონია, სერიალი საბოლოოდ ყველასთვის განსხვავებულ მნიშვნელობას იძენს. არსებობს ფართოდ გაზიარებული შეხების წერტილები, როგორიცაა თქვენი საყვარელი მონსტრის პირველად დაჭერის გამოცდილება, ბავშვობაში სკოლის შემდეგ ანიმეს ყურება, ან 2016 წელს Pokémon Go-ს თამაშისას სეირნობა, მაგრამ ყველას აქვს თავისი პოკემონის ისტორია მოსაყოლი. 30 წლის იუბილეს მოახლოებისას, მე ვთხოვე ვიდეოთამაშების ინდუსტრიის სხვადასხვა წარმომადგენელს, დეველოპერებს, მედიის წევრებს ან კონტენტ შემქმნელებს, რომ მოეყოლათ ჩემთვის ისტორია იმის შესახებ, თუ როგორ იმოქმედა პოკემონმა მათ ცხოვრებაზე უკეთესობისკენ. ვცდილობდი, ყველასთვის რაც შეიძლება ნაკლები პარამეტრი მიმეცა, რათა მათ შეკითხვა საკუთარი უნიკალური გზით განემარტათ. აი, მიღებული პასუხები: ეს მოცემული ტექსტები მცირედით რედაქტირებულია სიცხადის, სიგრძისა და სტილისთვის. „პოკემონი ჩემი ცხოვრების ყველა ეტაპზე შემოიპარა, დაწყებული იმ დღიდან, როდესაც საფოსტო ყუთში "A Sneak Peek at Pokémon"-ის VHS ფირი ვიპოვე. მან სკოლის ყველა ეტაპზე და ზრდასრულ ასაკშიც კი დამაკავშირა მეგობრებთან. 20 წლის ასაკში დამისვეს გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის (GAD) და პანიკური შეტევების დიაგნოზი. უბედური სამსახურიდან შინ მოვდიოდი და ლოგინში უძილოდ ვიწექი, გულისცემა ყურებში მიხმუოდა. ძილის შეუძლებლობის გამო, მისაღებ ოთახში საბნებისგან თავშესაფარს ვაკეთებდი და პოკემონის DVD-ს ვრთავდი. ამ იდილიურ სამყაროში მატყლის ფარდის მიღმა ვიხედებოდი, ხელში Nintendo DS მეჭირა და ჩემი სხეული საბოლოოდ მოდუნდებოდა. პოკემონი იყო ჩემი პირველი საუბრის თემა იმ მამაკაცთან, რომელზეც დავქორწინდებოდი. მისი პირველი პოკემონის ტატუ იყო Nidoking. ჩემი - Pikachu. ხოლო 30 წლის ასაკში, წარმოუდგენელი სირთულეების მიუხედავად, სამსახური ვიშოვე The Pokémon Company International-ში. ზოგიერთ დღეს იქ მუშაობა ოცნებასავით იყო. უფრო ხშირად, უბრალოდ სამსახურს ჰგავდა. მაგრამ ჩემი თანამშრომლები? ჩემი თანამშრომლები უბრალოდ შთამაგონებლები იყვნენ. ათწლეულების შემდეგ, პოკემონის თემები, რომლებსაც ბავშვობაში ვაღმერთებდი – ამხანაგობა, თვითგანვითარება, საზოგადოება – აისახა არა ფანტაზიაში, არამედ რამდენიმე ძლიერ მეგობრობაში. მიუხედავად იმისა, რომ მას შემდეგ წამოვედი, ეს ურთიერთობები დღემდე გრძელდება. E, D, A, S და სხვებო — გმადლობთ, რომ მასწავლეთ, რომ ნამდვილი პოკემონები ის მეგობრები არიან, რომლებიც გზადაგზა შევიძინეთ.“ — დერეკ ჰიმსბერგენი, Marvelous-ისა და XSEED-ის უფროსი რედაქტორი. „პოკემონი, ალბათ, პირველი იყო, რაზეც ნამდვილად ვიყავი შეპყრობილი. როგორ დავიჭერდი ყველას? მართალი იყო, რომ ამერიკაში გასული ეპიზოდები არ იყო ისეთივე, როგორიც იაპონიაში? მართლა ასე ძნელია ჰოლოგრაფიული Charizard ბარათის მოპოვება? Pikablu რეალურია? შემეძლო ჩემი ცხოვრების მთელი დღეები გამომეყო და აღმომეჩინა, რომ ისინი მხოლოდ პოკემონს ეძღვნებოდა, დაწყებული იმით, რომ დილის 6:00 საათზე შოუს სინდიკაციით გასვლისას ვტიროდი ეპიზოდზე „Bye Bye Butterfree“, დამთავრებული იმით, რომ იმ ღამეს ჩემს ბნელ საძინებელში Dragonite-ს 100-ე დონემდე ვავარჯიშებდი, როცა ძილი მეკუთვნოდა. ამიტომ, როდესაც ჩემი პირველი წიგნი „Monster Kids: How Pokémon Taught A Generation To Catch Them All“ დავწერე, არ მინდოდა უბრალოდ პოკემონის ისტორიის მოყოლა, არამედ იმის გადმოცემა, თუ როგორი იყო არსებობა „პოკემანიის“ შუაგულში. მსგავსი არაფერი განმიცდია დღემდე.“ — დენიელ დოკერი, თავისუფალი ჟურნალისტი და წიგნის „Monster Kids: How Pokémon Taught A Generation To Catch Them All“ ავტორი. „ჩემი პირველი სტატია სკოლის გაზეთისთვის დაიწერა და პოკემონის სატელევიზიო შოუს ეხებოდა. იქიდან მოყოლებული, არა მხოლოდ ჟურნალისტიკისადმი გატაცება გამიჩნდა, არამედ სამუდამო სურვილიც გამომიჩნდა, დამეწერა იმ ხელოვნებასა და ისტორიებზე, რომლებსაც ჩემთვის მნიშვნელობა აქვს. სტატია იმ კონცეფციის უარყოფაზე იყო ორიენტირებული, რომ ზრდასრულებს არ შეუძლიათ პოკემონით ტკბობა – რაზეც ხალხი ჯერ კიდევ 2010 წელს კამათობდა, თუ დაუჯერებთ! ახლა უკვე დაახლოებით ხუთი წელია, რაც თამაშების ჟურნალისტი ვარ – დრო როგორ სწრაფად მიფრინავს.“ — ქეთ ბასელი, VideoGamer-ის ყოფილი უფროსი სათამაშო რედაქტორი. „პოკემონის სიყვარული თავდაპირველად გაქცევის საშუალებად დაიწყო. პატარა ბავშვობაში ხშირად ვხდებოდი ჰოსპიტალიზებული ჩემი შეზღუდული შესაძლებლობების გამო. რეგულარულად მიმქონდა ჩემი Game Boy, Game Boy Color და საბოლოოდ Game Boy Advance SP, რომ მეთამაშა ყველაფერი Silver-დან FireRed-მდე. 50-ზე მეტჯერ მაქვს დასრულებული Pokémon Silver და SoulSilver, რადგან ყოველ ჯერზე თავიდან ვიწყებდი მათ თამაშს, რაც საშუალებას მაძლევდა დამვიწყებოდა ყოველდღიური მკურნალობა და საავადმყოფოში ყოფნის ზოგადი ტკივილები. ზრდასრულ ასაკშიც კი, ხშირად ვუბრუნდები ამ თამაშებს, როდესაც ემოციური კომფორტი მჭირდება. პროფესიულად, პოკემონს შემიძლია მადლობა გადავუხადო ჩემი კარიერის დაწყებისთვის. ჩემი პირველი თავისუფალი სტატია 2018 წელს იკვლევდა Let’s Go თამაშების მიღწევადობის (inaccessibility) საკითხს. მას შემდეგ რაც IGN-მა გამოაქვეყნა ის, ხელმისაწვდომობის სფეროში მოღვაწე ადამიანებმა დაიწყეს ჩემი გამოწერა და ჩემთან ურთიერთობა სოციალურ ქსელებში. ერთი წლის შემდეგ, როდესაც Can I Play That-ს შევუერთდი, მე უკვე შექმნილი მქონდა რეპუტაცია ხელმისაწვდომობის შესწავლაში, როდესაც ის ჯერ კიდევ საწყის ეტაპზე იყო, და ეს უშუალოდ ჩემი პირველი თავისუფალი