გასულ კვირას კიბორგებისგან წრიული დარტყმებით ვიყავი ნაცემი. ამ კვირაში კი ავტომატონების უნარმა, თითქოსდა უსასრულო Vox Engines აეწყოთ, ნამდვილად შთაბეჭდილება მოახდინა. ვინც Helldivers 2-ში ირმის ნახტომის გალაქტიკაში გარკვეული დრო გაატარა, უამრავ მნიშვნელოვან მოვლენას გაიხსენებს გალაქტიკურ ომში. ჩვენ მოვიგერიეთ ილუმინატების მასობრივი შემოჭრა ზე-დედამიწაზე, ვიბრძოდით ქალაქის ქუჩებში, მაშინ როცა ლევიათანები ცაში დაცურავდნენ და ლაზერულ ცეცხლს აფრქვევდნენ. შევუტიეთ ტერმინიდების სკების სამყაროებს, ჩავყვინთეთ მიწისქვეშა ბნელ, მწერებით სავსე ლაბირინთებში, მხოლოდ ზურგზე არსებული იარაღებით ვიცავდით თავს. ჩემი აზრით, მიმდინარე განახლება „ჩაგვრის მექანიზმები“ (Machinery of Oppression) და ავტომატონების დედაქალაქ კიბერსტანზე ჩვენი შეტევა საუკეთესოა, რაც კი ოდესმე თამაშში ყოფილა – და არა, ამას მხოლოდ იმიტომ არ ვამბობ, რომ ჩემი საყვარელი ასაფეთქებელი ჩაქუჩი დაემატა. ყველაფერი ეშმაკური კლანკერების მიერ „მშვიდობის ვარსკვლავის“ ნახაზების მოპარვით დაიწყო, პლანეტების დამანგრეველი იარაღის, რომელიც დემოკრატიის კოსმოსური სადგურისთვის იყო განკუთვნილი. დიახ, ეს Star Wars-ის სიუჟეტია და რაც კიდევ უფრო სასაცილოა: ამ ანალოგიაში ჩვენ იმპერია ვართ. მიუხედავად ამისა, ზე-დედამიწა ვერ შეეგუებოდა იმას, რომ ავტომატონებს პლანეტების დამშლელი იარაღი მოეპოვებინათ – ან გაეგოთ იმ ერთადერთი სავენტილაციო შახტის შესახებ, რომელიც ალბათ მისი ერთადერთი სისუსტე იყო – ამიტომ გავეშურეთ კიბერსტანისკენ, გავანადგურეთ ყველაფერი ავტომატონების ტერიტორიის გულამდე, რათა მათი საფრთხე ერთხელ და სამუდამოდ აღმოგვეფხვრა. მრავალი მიზეზი არსებობს, თუ რატომ არის ეს განახლება ასეთი კარგი. მივიღეთ ახალი სათამაშოები, როგორიცაა შესანიშნავად დაპროექტებული Bastion Tank, რომელიც სინამდვილეში არ არის ტანკი, არამედ ტანკების გამანადგურებელი. არ მკითხოთ, რატომ მოგვცა ზე-დედამიწამ მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი მანქანა, მაგრამ მისი მძლავრი ცეცხლსასროლი ძალისა და შეზღუდული კოშკურის დიაპაზონის კომბინაცია სახალისო გუნდურ მუშაობას იწვევს მსროლელსა და მძღოლს შორის, როდესაც ისინი სამიზნეების მოწესრიგებას ცდილობენ. მივიღეთ ახალი მტრები – ან უნდა ვთქვა ძველი მტრები – დაბრუნებული კიბორგების საფრთხის სახით. სტრატეგიული მიზნების მიღწევის მცდელობა, როდესაც შოტგანებით გესვრიან და წრიული დარტყმებით გაგანადგურებენ, საკმაოდ დიდი დაბრკოლებაა. აღარაფერს ვამბობ ახალ, კოლოსალურ Vox Engines-ზე, უზარმაზარ საცეცხლე პლატფორმებზე, რომლებიც თითოეულ ზონაში დაძრწიან, ისვრიან რაკეტებს, ლაზერებს და გატლინგის იარაღებს, თან ავტომატონების პროპაგანდას ყვირიან. საუკეთესო ნაწილი? მათი ერთადერთი მთავარი სისუსტე მათ ქვემოთაა, ასე რომ, მათ ტრეკებს შორის ასაფეთქებელი ნივთიერებებით უნდა ირბინოთ, როგორც სტალინგრადში გერმანული ტანკის გამანადგურებელი ქუჩის მებრძოლი. მიუხედავად ყველაფრისა, ჩემთვის საუკეთესო ის არის, რომ კიბერსტანი ჯანდაბასავით რთულია. მათთვის, ვინც გალაქტიკურ ბლოკს იცნობს (როგორც მე), ეს ალბათ ყველაზე რთული თამაშია, რაც კი ოდესმე ყოფილა, იმდენად, რომ შესაძლოა ვერც კი მოვიგოთ. ეს ნამდვილად ამაღელვებელია. Helldivers 2-ის გალაქტიკური კამპანია ცნობილია იმით, რომ მას ეშმაკური გონება სახელად ჯოელი მართავს (GM), თუმცა გაშვების შემდეგ გუნდი გაფართოვდა. ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც თამაშის ძირითადი ბრძანებების სისტემა ასეთი მოქნილია – ეს ჰგავს სამაგიდო RPG-ის თამაშს, სადაც GM აქტიურად რეაგირებს თქვენს ქმედებებზე, სირთულეებს ამატებს და მუდმივად მზადყოფნაში გაყენებთ. მაგრამ კიბერსტანზე ჩვენი შეტევისთვის მიმდინარე სისტემის, „რეზერვში მყოფი ძალების“ (Forces in Reserve) წყალობით, ეს GM-ობა ნამდვილად ახალ დონეზე ავიდა. ხედავთ, კიბერსტანის ასაღებად მხოლოდ შეზღუდული რაოდენობის სიცოცხლე გვაქვს. ამ სტატიის წერისას ეკრანზე ვუყურებდი, ჩვენ გვქონდა 97,272,293 სიცოცხლე 410,000,000-დან. დიახ, 300 მილიონზე მეტი Helldiver უკვე დაიღუპა შეტევის დროს, და ეს რიცხვი ახლა გაცილებით დიდია. ყველაზე სახალისო კი ისაა, რომ ჯოელი მუდმივად გვაძლევდა გზებს, რომ მეტი სიცოცხლე მოგვეპოვებინა...