განა არ იყო ეს თავში წიხლი? Amazon-ის Fallout-ის ადაპტაციის მეორე სერია ახლა სრულად გამოვიდა სამალავიდან, მისი რვა ეპიზოდი თანდათანობით ვრცელდებოდა, ნაცვლად იმისა, რომ ერთიანად გამოქვეყნებულიყო. ბუნებრივია, ერთ-ერთმა ჩვენგანმა სერიალი დისტრიბუტორების განზრახვის მიხედვით ნახა, ყოველკვირეულად, მშვიდი და გაზომილი სახით, „სტიმპაკის“ შეყვანით. მეორე კი დაელოდა, სანამ ყველა ეპიზოდი გამოვიდოდა, შემდეგ კი ყველა ერთბაშად ნახა, როგორც შეშლილი ავანტიურისტი, რომელიც ბრძოლის შუაგულში თავისი ქიმიკატების მარაგის ნახევარს ერთბაშად მოიხმარს. გეტყვით, სცადოთ გამოიცნოთ, რომელია რომელი, აი, ჩვენი განაჩენი. **მარკი:** ოჰ, ჯანდაბა. მეშინია, რომ ახლა მომაბეზრებელი სიხარულის მკვლელივით გამოვჩნდები, როგორიც ნამდვილად ვარ. Fallout-ის ამ სერიაში ძალიან ცოტა იყო ისეთი, რამაც ჩემში მსუბუქი უინტერესოობაზე ან იმედგაცრუებაზე მეტი გამოიწვია. ასე რომ, განწყობაზე დიდი ბომბის ჩამოგდების თავიდან ასაცილებლად, კარგ შეკითხვას დაგისვამ, ჯეიმს. Fallout-ის მე-2 სერიის რომელი ასპექტებით ისიამოვნე ყველაზე მეტად? **ჯეიმსი:** მე... მაცადე დავფიქრდე. მომეწონა მაქსი. მომეწონა ფრაზის „ის კანადელია!“ გადმოცემა. მომეწონა, როგორ მივიდა ზოგიერთი ინდივიდუალური სიუჟეტი ბოლოს და ბოლოს სადმე, იმ პირველი რამდენიმე, გაუბედავი ეპიზოდის შემდეგ. მომეწონა რონ „ორმოცი დოლარი და სენდვიჩი“ პერლმანი სუპერ-მუტანტის როლში. საკმარისი იყო იქ, რომ აქტიურად არ შემძულებოდა, ძირითადად. მაგრამ ისეთი შეგრძნება იყო, რომ ეს სეზონი მხოლოდ რამდენიმე გამორჩეული მომენტი იყო, ბევრი არაფრის ფონზე? როგორც ხანდახან წვნიანი ალუბლის პომიდვრის პოვნა სალათში, რომელიც ძირითადად ქვიშისგან შედგება. კითხვაზე პასუხის გაცემის ინტერესებიდან გამომდინარე, და რადგან მალე ალბათ ისევ წუწუნს დავიწყებთ, ვფიქრობ, ყველაზე ტკბილი სწორედ მაქსია – მაშინ, როცა ლუსის იდეალიზმი მუდმივი საფრთხის ქვეშაა, რომ დაიმსხვრეს, მაქსი ისეთი პერსონაჟია, რომელიც მე-2 სეზონს სწავლობს, თუ როგორ მოქნილი იყოს, რაც ჩემთვის უფრო საინტერესო საყურებელი აღმოჩნდა. მისთვისაც კარგად მოეწყო ყველაფერი, ის ლამაზი პატარა მომენტი ფრისაიდის ბავშვთან, რომელიც მას აღფრთოვანებით უყურებდა: ზუსტად ისე, როგორც ის ოდესღაც უყურებდა ფოლადის საძმოს, მხოლოდ ამჯერად, დამსახურებული და გამართლებული. არაფერი მოგეწონა საერთოდ? არც აარონ მოტენის ახალგაზრდული ღიმილი? **მარკი:** მომეწონა სიუჟეტური რკალი ზედამხედველ სტეფ ჰარპერის ირგვლივ, რადგან მისი მოკლე მოგზაურობის შესწავლა ოკუპირებული კანადიდან სამალავამდე იყო ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანთაგან, როდესაც ჩანდა, რომ სერიალი Fallout-ის სამყაროს შექმნის ახალ ასპექტებს იკვლევდა, ვიდრე უბრალოდ სხვაგან უკეთ გაკეთებულ პერსონაჟებს, ადგილებსა და თემებს იმეორებდა. ჩემს ჩანაწერებში არის ხაზი, რომელიც სიტყვასიტყვით წერია „ის კანადელია მემი“, რადგან მაშინვე მივხვდი, რომ ის შეიძლება გამხდარიყო ციტირებადი ფრაზა, რომელსაც სიცილისთვის გამოვიყენებდი, როდესაც მეგობარი რაღაცას მაცდუნებლად ამხელდა. ხუმრობებს რომ თავი დავანებოთ, ანაბელ ო'ჰეიგანის მიერ სტეფის პარანოიული და დამაშინებელი მცდელობების ასახვა, ძალაუფლების შენარჩუნება მისი საიდუმლოების დაცვისას, ყველაზე ახლოსაა იმასთან, რომ მსახიობის შესრულება მიაღწევს ისეთ დონეს, რომელიც ცალსახად აუმჯობესებს მათთვის მიცემულ მასალას. გარდა ამისა, ვფიქრობ, რომ რონ პერლმანის სუპერ-მუტანტის მოკლე გამოჩენა ძალიან კარგად იყო დამუშავებული, დაძაბულობის მატებასთან ერთად მისი დიდი მწვანე სახის სწრაფი კადრით. საბოლოოდ, კუპერ ჰოვარდის ომამდელი სიუჟეტი ჩემთვის ის ნაწილი იყო, რომელიც სერიალის შემქმნელებს ყველაზე მეტად მოეწონათ. მაგარი იყო ვეგასის ნახვა განადგურებამდე, მაშინაც კი, თუ ამ სერიის საბოლოო წერტილი – ანკლავის გამოვლენა, როგორც დიდი ბოროტმოქმედი, რომელზეც მისტერ ჰაუსი დაბნეულია – ისეთივე უგამომგონებლური იყო, როგორც ეს შეიძლება იყოს. კარგით, მე ამას ვამბობ, ის ფაქტი, რომ მისტერ ჰაუსი ახლა კანონიკურად იგონებს გონების კონტროლის ჩიპებს, რათა Vault-Tec-ს მიჰყიდოს, რომ კაილ მაკლაკლანმა ექვსი ან შვიდი ეპიზოდი ბუნკერში ასობით წლის შემდეგ გაატაროს, ნამდვილად აძლევს ამას მნიშვნელობას. უკან რომ დავუბრუნდე აარონ მოტენის ახალგაზრდულ ღიმილს, მე ყველა ფრაქციის – საძმოს, NCR-ის და ლეგიონის – წარმოჩენა ფრუსტრაციის მომგვრელად შემცირებულად მივიჩნიე, იქამდე, რომ სერიალი უფრო New Vegas-ის თემატურ პარკში მოგზაურობას ჰგავდა, ვიდრე მოჰავეს მომავლის სარწმუნო ხედვას. დამეთანხმებოდი ამაში, თუ ფიქრობ, რომ ჩემი პერსპექტივა შეფერილია New Vegas-ის მიერ მათი დამუშავების ვარდისფერი სათვალით? **ჯეიმსი:** კარგი, ჩვენ არასდროს გვექნებოდა ამდენი დრო არცერთ ფრაქციასთან რვაეპიზოდიან სატელევიზიო სერიალში, როგორც Obsidian-ის RPG-ში. თუმცა, ნამდვილად არ მომწონდა, როგორ იყო თამაშის კონკრეტული ადგილები და ხალხი თითქმის ყოველთვის განადგურებული, მიტოვებული ან ნარჩენებად ქცეული, რომლებიც ნარჩენებზე იბრძოდნენ. დარწმუნებული ვარ, ეს ჟღერს ისე, თითქოს უბრალოდ მინდოდა „თამაშის ელემენტების ნახვა“, ალბათ ლეონარდო დიკაპრიოს ჟესტით, მაგრამ Fallout-ის მიერ საზოგადოებებისა და თემების წარმოჩენა, რომლებიც ცდილობენ ახლის აშენებას, ყოველთვის უფრო საინტერესო იყო, ვიდრე მათ ირგვლივ არსებული განადგურება. ამ „არა, მოიცადე, ისინი ყველა მკვდარია“ გამოვლენებში, არ იმდენად ფრაქციები მენანებოდა, არამედ იმ ისტორიებისა და კონფლიქტების პოტენციალი, რომლებიც მათში შეიძლება წარმოიშვას; ამის ნაცვლად, ეს არის უბრალოდ კიდევ ერთი სცენა, სადაც ლუსი და/ან ღულგინსი იღებენ იმას, რაც სურთ და წინ მიდიან. ცოტათი, შეიძლება ითქვას, თემატური პარკივით. მაგრამ შემდეგ, კიდევ რაღაცამ შემაწუხა მე-2 სეზონში –