ფილმი „ეს არ არის ტესტი“ იმედისმომცემად გამოიყურებოდა, მაგრამ ზომბი ფილმების ჯოჯოხეთში დავბრუნდით. ბოლო შვიდი თვის განმავლობაში, მაყურებელს საშუალება მიეცა ენახა ორი ზომბი საშინელებათა ფილმი, რომლებიც, სავარაუდოდ, საუკეთესოთა შორისაა. მაგრამ მაშინაც კი, როცა „28 წლის შემდეგ“ და „28 წლის შემდეგ: ძვლის ტაძარი“ ცდილობენ ამ ქვეჟანრისთვის გარკვეული პრესტიჟის მინიჭებას, ჩვენ უკვე ისევ მიწაზე ვეცემით. „ეს არ არის ტესტი“, მწერალ-რეჟისორ ადამ მაკდონალდის ნამუშევარი, კორტნი სამერსის ახალგაზრდული რომანის მიხედვით, ამ ტენდენციას არ მიჰყვება. ზომბი ქვეჟანრი სავსეა ცუდი ფილმებით, სუსტი სერიალებით და ათასობით საეჭვო კოსტიუმის არჩევანით. შემდეგ არის „მოსიარულე მკვდრების“ კულტურული ფენომენი, რობერტ კირკმანისა და ტონი მურის ხანგრძლივი კომიქსების სერიის სატელევიზიო ადაპტაცია. სატელევიზიო სერიალი 11 სეზონის განმავლობაში გადიოდა, სხვადასხვა ხარისხის იყო და ზომბები მეინსტრიმულ პოპ კულტურას დაუბრუნა, რამაც ზომბი ფილმების ახალი ტალღა გამოიწვია — მათ შორის ზოგიერთი დაფუძნებულია რომანებზე, რომლებიც „მოსიარულე მკვდრების“ სატელევიზიო დებიუტს უსწრებდა, როგორიცაა „სიამაყე და ცრურწმენა და ზომბები“ და ბრედ პიტის „მსოფლიო ომი Z“. იმ ეპოქის ფილმები — მაგალითად, „ოვერლორდი“, სისხლიანი მეორე მსოფლიო ომის ზომბი ფილმი — იშვიათად იყო შესანიშნავი, მაგრამ ყოველთვის საშინელიც არ იყო. ზომბი ფანებმა უამრავი სისხლიანი შემავსებელი კონტენტი მიიღეს, რათა „მოსიარულე მკვდრების“ სეზონებს შორის დაკმაყოფილებული ყოფილიყვნენ. ბოლო ათწლეულში ასევე გამოჩნდა ზომბი ფილმების მცირე ნაწილი, რომლებიც ნორმიდან გამოსული იყო, მაგალითად, საერთაშორისო შედევრები „მატარებელი ბუსანისკენ“ და „მკვდრების ერთი ჭრა“, სადღესასწაულო მიუზიკლი „ანა და აპოკალიფსი“ და ჯიმ ჯარმუშის რეჟისორობით შექმნილი აბსურდისტული კომედია „მკვდრები არ კვდებიან“. მიუხედავად იმისა, რომ „მოსიარულე მკვდრები“ კვლავ გრძელდება ორი სპინ-ოფის — „მკვდარი ქალაქი“ და „დერილ დიქსონი“ — წყალობით, „28 წლის შემდეგ“ და „28 წლის შემდეგ: ძვლის ტაძარი“ უფრო ჰგავს „მატარებელი ბუსანისკენ“ და „მკვდრები არ კვდებიან“ ტიპის ფილმებს, ვიდრე AMC-ის ხანგრძლივ სერიალს. ამ ბოლო ფილმებმა თითქმის დამარწმუნეს, რომ ზომბი ქვეჟანრი რადიკალური რევოლუციის შუაგულში იყო. ვფიქრობ, ამაზე ფიქრი აღარ მიწევს: „ეს არ არის ტესტი“ შემახსენა, რომ როგორი შესანიშნავიც არ უნდა იყოს ზომბი ფილმი, ყოველთვის მოიძებნება საშუალო ან ცუდი ნამუშევარი, რომელიც ისევ ჭაობში დაგვაბრუნებს. მინდოდა შემყვარებოდა ეს ფილმი. ნამდვილად მომეწონა თრეილერი და მისი „ცოცხალი მკვდრების განთიადის“ „საუზმის კლუბთან“ შერწყმის იდეა, სადაც თინეიჯერების ჯგუფი ზომბი აპოკალიფსს უძლებს მიტოვებულ სკოლაში ჩაკეტილი. მაგრამ სიუჟეტი ფორმულურია და სცენარი მუდმივად წინასწარ გვაუწყებს მოსალოდნელ სიუჟეტურ მოულოდნელობებს, რაც მოქმედებიდან დაძაბულობას სრულად აქრობს. პერსონაჟები ზედაპირულია. ფილმი ისე გამოიყურება, თითქოს ის ბუნდოვანი წყლის ჭიქიდან არის გადაღებული. ყველა სცენა არა მხოლოდ ცუდად განათებულად გამოიყურება, არამედ ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, რომ არასწორი განათება იყო გამოყენებული. მიუხედავად იმისა, რომ მიზანი, ალბათ, ბნელი, შემზარავი ვიზუალის შექმნა იყო, შედეგი უბრალოდ გაურკვეველია. შეადარეთ ეს „ძვლის ტაძრის“ განსაცვიფრებელ, ეპიკურ ვიზუალს ან „ანა და აპოკალიფსის“ სიკაშკაშეს — კიდევ ერთი ამბავი საშუალო სკოლის თანაკლასელებზე, რომლებიც ცდილობენ ერთად გადარჩენას გარშემო მყოფი უფროსების მიუხედავად — და ნათელი ხდება, თუ რამდენად არასრულყოფილია „ეს არ არის ტესტი“ ვიზუალურად. სამწუხაროდ, მსახიობებიც ვერ ახერხებენ სიტუაციის გამოსწორებას. ზოგადი სიუჟეტისა და ზედაპირული პერსონაჟების გათვალისწინებით, ამის რეალური შანსი არც არის. ოლივია ჰოლტსაც კი („სასტიკი ზაფხული“), რომელიც მთავარ პერსონაჟ სლოუნ პრაისს ასრულებს, მთელი ფილმის განმავლობაში არაფერი აქვს გასაკეთებელი, გარდა ჯდომისა და ფიქრში ჩაძირვისა. მაყურებელი მისი ტრავმული წარსულის შესახებ სიუჟეტის მსვლელობისას იგებს, მაგრამ ჰოლტი მხოლოდ ცარიელ მზერას გვთავაზობს, რომელსაც ფილმის უმეტეს ნაწილში ინარჩუნებს. როდესაც არ შეგიძლია ფილმის გმირის გადარჩენისთვის გულშემატკივრობა, რაღაც არასწორია. და ძნელია მსახიობს დააბრალო, იმ მინიმალისტური პერსონაჟის გათვალისწინებით, რომელიც მას მიეცა. როდესაც სამყაროს დასასრული იწყება, სლოუნი აბაზანაში წევს, თვითმკვლელობის წერილსა და საკუთარ მაჯის ვენებზე ფიქრობს. მამამისი მოძალადეა, ხოლო მისი საყვარელი უფროსი და მოულოდნელად ტოვებს სახლს, რის გამოც სლოუნს უწევს მისი ძალადობისა და სისასტიკის ატანა. მისი ევოლუციის მიდევნება ზომბი ეპიდემიის ადრეულ ეტაპებზე დამაინტრიგებელი ამბავი უნდა ყოფილიყო, რადგან ეს ქალი, რომელიც მზად იყო სიცოცხლისთვის ბოლო მოეღო, ახლა გადარჩენისთვის იბრძვის. მაგრამ სლოუნს არ აქვს მკაფიო ზრდა ან სიუჟეტური რკალი. მისი ქალაქის მაცხოვრებელი მორბენალი ზომბებისგან განსხვავებით, ის ფილმში ყოველგვარი აჩქარებისა და ინტენსივობის გარეშე დახეტიალობს. მას არ აქვს მკაფიო პერსონაჟის ზრდა. არც არავის სხვა ფილმში — მისი თანაკლასელები ყველა ზოგადი ტიპები არიან, რომლებიც ინდივიდებად ძლივს გამოირჩევიან. და რამდენიც არ უნდა მინდოდეს ვთქვა, რომ ფილმი სამაგიეროდ წარმოუდგენელ ზომბი მოქმედებებსა თუ ეფექტებზეა ორიენტირებული, ფილმის ეს ასპექტებიც კი სრულად დაუმუშავებელია. თუ „ეს არ არის ტესტი“ 2005 წელს გამოვიდოდა, როგორც სტუდიის პასუხი ზაკ სნაიდერის 2004 წლის „ცოცხალი მკვდრების განთიადის“ რიმეიქზე, შესაძლოა, უფრო შემწყნარებელი ვყოფილიყავი. ეს ზომბი კინოსთვის განსხვავებული დრო იყო. ეს 20 წლის წინაც იყო. ეს კონკრეტული საშინელებათა ქვეჟანრი გაიზარდა და კოლეჯში წავიდა. ამასობაში, ფილმები, როგორიცაა „ეს არ არის ტესტი“, კვლავ საშუალო სკოლაში არიან ჩარჩენილი. „ეს არ არის ტესტი“ კინოთეატრებში გამოდის.