დევიდ კრონენბერგის 1986 წლის ფილმი „ბუზი“, რომელიც 1958 წლის B-კლასის ფილმის ადაპტაციას წარმოადგენს (თავად კი ჯორჯ ლანგელაანის 1957 წლის მოკლემეტრაჟიან მოთხრობაზეა დაფუძნებული), 96 წუთის განმავლობაში შეშლილი მეცნიერების, გროტესკული და პულსირებადი სხეულებრივი ტრანსფორმაციების სამყაროში გვამოგზაურებს. ფილმი მოგვითხრობს გამომგონებელზე, რომელიც ტელეპორტაციის კვლევისას შემთხვევით ბუზის გენეტიკურ კოდს საკუთარს შეურევს და თანდათან საშინელ მონსტრად იქცევა. ეს ასევე არის ამბავი ქალზე, რომელსაც ის უყვარს. ის ახლახან მილიონ მეასედ ვნახე და, როგორც ყოველთვის, ამატირა. საწყალი ბავშვები. ნეტავ ყველაფერი მათთვის კარგად დასრულებულიყო! მესმის, რომ ფრჩხილების და ყბების ჩამოვარდნის, კოროზიული ღებინებისგან სხეულის ნაწილების სისხლიან ნარჩენებად ქცევის, ან ბაბუინების მოძრავ ხორცის გუბეებად გადაქცევის ყურება შესაძლოა თქვენს განწყობაზე არ აისახოს. მაგრამ, დამიჯერეთ, „ბუზი“ ერთ-ერთი ყველაზე რომანტიკული ფილმია, რაც კი ოდესმე მინახავს. შესაძლოა, არა სექსუალური — ყოველ შემთხვევაში, გრძელვადიან პერსპექტივაში — და ნამდვილად არა ისეთი, რომელიც კარგ განწყობას შეგიქმნით. მაგრამ ეს განწირული სიყვარულის ამაღელვებელი ისტორიაა. ეს არის კრონენბერგის, სხეულის საშინელებათა მაესტროს, ხელწერა, რომელმაც გადაიღო „ვიდეოდრომი“, „კრახი“, „ცოფი“ და მრავალი სხვა შემაშფოთებელი კლასიკა. ის შეიძლება სრულიად უცნაური იყოს, მაგრამ ამავდროულად გამჭრიახი დრამატურგია, რომელსაც ღრმა თანაგრძნობა აქვს თავისი პერსონაჟების მიმართ და ზუსტად გრძნობს ამბის ემოციურ გულამდე მისასვლელ უმოკლეს გზას. მისი საუკეთესო ფილმები, „მკვდარი ტყუპებიდან“ „ძალადობის ისტორიამდე“ — მათ შორის, რა თქმა უნდა, „ბუზიც“ — ზედაპირულად საშინელებათა ჟანრიდან ფსიქოდრამამდე და კრიმინალურ თრილერამდე მერყეობს. მაგრამ სიღრმეში, ისინი ყველა ეკონომიური, მაგრამ გულისამაჩუყებელი მელოდრამაა ადამიანებზე, რომლებსაც უბრალოდ ბედნიერება სურთ, მაგრამ საკუთარი უარესი ინსტინქტების მსხვერპლი ხდებიან. „ბუზი“ შესაძლოა ერთადერთი ფილმია კრონენბერგის შემოქმედებიდან, რომელიც მთლიანად ერთ რომანტიკულ ურთიერთობაზეა ორიენტირებული, და ეს ფოკუსი შეუპოვარია, პირველივე წუთიდან ბოლომდე. მეცნიერი სეთ ბრანდლი (ჯეფ გოლდბლუმი) ხვდება ჟურნალისტ რონი კუაიფს (ჯინა დევისი) და, თავისი სამეცნიერო პროექტის სანახავად, რომელიც, მისი თქმით, „მსოფლიოს შეცვლის“, მას თავის ლაბორატორია/ბინაში ეპატიჟება. რონის არ სჯერა მისი, მაგრამ მაინც მიჰყვება, რადგან სიმპათიურად მიაჩნია. ჩასვლისთანავე, სეთი მას კოქტეილ-ბარის ფორტეპიანოზე უკრავს, სანამ თავის რევოლუციურ ტელეპოდებს წარმოადგენს. ის რონის დემონსტრაციისთვის პირად ნივთს სთხოვს, და ქალი, ეჭვით, მაგრამ ფლირტულადაც, ერთ წინდას იხდის. ისინი უბრალოდ ერთმანეთით მოხიბლულნი არიან! ქიმია ნამდვილია; დევისი და გოლდბლუმი იმ დროს ხვდებოდნენ ერთმანეთს და ორივე იშვიათად ყოფილა უკეთესი ფილმში. მათი ენერგია ისეთივე კარგად ემთხვევა ერთმანეთს, როგორც მათი მაღალი, მოხდენილი აღნაგობა. სექსი ამოძრავებს მეცნიერებას: სეთის ეროტიული გამოღვიძება რონისთან მიჰყავს მას იმის გააზრებამდე, თუ რატომ არ მუშაობს მისი მოწყობილობა ორგანულ მატერიაზე. ეს იმიტომ ხდება, რომ მას არ ასწავლებია ტელეპორტერის კომპიუტერისთვის „ხორცით გაგიჟება, სტეიკის პოეზია.“ „ბუზი“ ინტიმური „პა-დე-დეა“, რომელიც დანარჩენ სამყაროს განზე ტოვებს, ერთი პერსონაჟის გარდა: სტათის ბორანსის (ჯონ გეტცი), რონის რედაქტორისა და ყოფილი შეყვარებულის. სტათისი უსიამოვნო პიროვნებაა — და გადამწყვეტი სიუჟეტური ელემენტი. სეთი საკუთარ თავზე ტელეპორტერის გამოცდას მხოლოდ იმიტომ დაუფიქრებლად გადაწყვეტს, რომ ის ეჭვიანობისგან დუღს რონის გამო, რომელიც გვიან ღამით სტათისთან მიდის, ნაცვლად იმისა, რომ მასთან ერთად წარმატებული ბაბუინის ტელეპორტაცია აღნიშნოს. მაგრამ რონი სტათისთან იმისთვის წავიდა, რომ მისთვის ეთქვა, თავი დაენებებინა მისთვის და სეთისთვის. ხვდებით? ტრაგიკული! ბუზის დნმ თავდაპირველად სეთს ვნებიან მამაკაცად აქცევს — არის მაგარი ეროტიული სცენა, სადაც რონი მას შუაღამის ტანვარჯიშის შესრულებისას უყურებს, როცა ის საკუთარი ახალი ფიზიკური ძალით ტკბება. შემდეგ ის სტეროიდული, ამპარტავანი ნაძირალად იქცევა. რონი მას განშორდება, მაგრამ რაც უფრო ურჩხული და ამაზრზენი ხდება მისი ტრანსფორმაცია, მით უფრო უბრუნდება მას სიბრალულისა და სიყვარულის გამო. დევისი ამ მომენტებს გულწრფელი გულწრფელობით თამაშობს, რაც სცენის უმწვავეს ემოციას გადმოსცემს, თუნდაც მაშინ, როცა მას ეხვევა მას შემდეგ, რაც ხედავს, თუ როგორ აღებინებს დონატზე და იგლეჯს ყურს. გარკვეულწილად, ეს კლასიკური ურჩხული-და-ქალწულის ამბავია: ესმერალდა და კვაზიმოდო, ენ დეროუ და კინგ კონგი, „მზეთუნახავი და ურჩხული“. მაგრამ ეს ურჩხული არ არის გამოსყიდვადი გარიყული, ის არის სიბილწე, რომელიც საყვარლის თვალწინ იშლება. ის არ გადადის ზიზღიდან სიყვარულზე, არამედ მიზიდულობიდან ტრაგიკულ თანაგრძნობაზე; ის არ სწავლობს მისი ფარული ჰუმანურობის დანახვას, ის საშინელებითა და მწუხარებით უყურებს, თუ როგორ ქრება ეს ჰუმანურობა. როდესაც ბრანდლბუზი რონის გაიტაცებს, როგორც ამას პულპური მონსტრების ფილმების ჟანრი კარნახობს, მის მოტივაციას საშინელი სილამაზე აქვს. ის აღმოაჩენს, რომ ქალი ორსულადაა მის შვილზე და მის მოშორებას აპირებს, რადგან ეშინია, რომ ისიც მუტანტი მონსტრი იქნება. რონი განადგურებულია, მაგრამ არა შეშინებული; ბრანდლბუზი მოწყენილია. „ძალიან ცუდია, ძალიან ცუდია,“ კვნესის ის. მისი ამაღელვებელი გეგმაა, გამოიყენოს ტელეპოდები, რათა ადამიანურობის ნაწილი დაიბრუნოს თავისი დნმ-ის რონის დნმ-თან და ბავშვის დნმ-თან შერწყმით. „ჩვენ განვშორდით და კვლავ ერთად ვართ. შენ, მე და ბავშვი,“ ამბობს ის. „ოჯახი.“ სტათისი რონის გადაარჩენს ამ პროცესის შეწყვეტით, თითქმის შემთხვევით. მაგრამ ფილმი მასზე კი არ არის, როგორ იხსნის ის რონის, არამედ იმაზე, თუ როგორ იხსნის რონი ბრანდლბუზს წმინდა და ტრაგიკული წყალობის აქტით. ამ ჰიტური საშინელებათა ფილმის კულმინაცია ორ ადამიანს შორის ინტიმური მომენტია...