ჰორორის სამყაროში ეს ნაცნობი ისტორიაა: პატარა სტუდია ჟანრულ ფილმებზე იგებს სახელს, შემდეგ კი უფრო ამბიციური ფილმების პორტფელით აფართოებს თავის მიღწევებს, ხშირად წლის ბოლოს ჯილდოებს ეპოტინება და არა „ფანგორიას“ აუდიტორიას. გაიხსენეთ 20-წლიანი გზა „ნიუ ლაინ სინემას“ მიერ 1984 წელს „კოშმარი ელმის ქუჩაზე“ პირველი ფილმის გამოშვებიდან, ტრილოგიის დასკვნითი ნაწილისთვის „ბეჭდების მბრძანებელი: მეფის დაბრუნება“ საუკეთესო ფილმის ოსკარის მოგებამდე. ანალოგიურად, თანამედროვე ინდი სტუდია A24 ამჟამად ჯილდოების ფავორიტი და ზოგჯერ სალაროების ძალაა ისეთი ბოლო წარმატებებით, როგორიცაა ჯოშ სეფდისის „მარტი სუფრიმი“ და სელინ სონგის „მატერიალისტები“, რომლებსაც ჟანრთან ნაკლები კავშირი აქვთ. (თუმცა „მარტი სუფრიმი“ თითქმის ვამპირების ფილმი იყო). A24-ის შემოსავლიანი ტოპ 10 ფილმიდან მხოლოდ ორია ჰორორი, მაგალითად, გარღვევის მომტანი „მემკვიდრეობა“ (Hereditary). მაგრამ სულ რაღაც 10 წლის წინ, რობერტ ეგერსის „ჯადოქარი“ (The Witch) ცდილობდა A24-ის ისტორიაში ყველაზე დიდი ფილმი გამხდარიყო. A24-ის ძველ სალარო ჩარტებში, ეგერსის სადებიუტო ნამუშევარი აშშ-ში ძლივს ჩამორჩა ალექს გარლანდის სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ჰორორს „ექს მანქანა“ (Ex Machina), მაგრამ საერთაშორისო დონეზე წინ გაუსწრო. „ჯადოქარმა“ ასევე დაამკვიდრა A24, როგორც უფრო მშვიდი, არტისტული, ნაკლებად პროგრამული ჰორორის ტიპის ფილმების შექმნის ადგილი. კარგი, იყოს ასე: ბევრი მას „ამაღლებულ ჰორორს“ უწოდებდა, დატვირთულ ტერმინს იმ ჰორორ შედევრების რაოდენობის გათვალისწინებით, რომლებიც 2010-იანი წლების შუა პერიოდს წინ უძღოდა. თუმცა, იმის გათვალისწინებით, თუ სად ტოვებს მთავარ პერსონაჟს, „ჯადოქარში“ რაღაც ამაღლებული ნამდვილად არის. დღესდღეობით, ეგერსის სტილი ნათელია. მისი ფილმები ვითარდება არა უგვიანეს მე-20 საუკუნის დასაწყისისა, და ხშირად საუკუნეებით ადრე. ისინი ზედმიწევნით გამოკვლეული და ჩამთრევია დიალოგის სტილით, დადგმითა და ჩახშობილი ტონებით. და მაშინაც კი, როდესაც მათ ფანტასტიკური თემატიკა აქვთ ან საშინელ ძალადობაში გადადის, ისინი აჩვენებენ მის გატაცებას ინტენსიური კვლევისა და ეპოქის ავთენტურობის მიმართ. მაგრამ ათი წლის წინ, „ჯადოქარი“ განსაკუთრებით შთამბეჭდავი იყო მე-17 საუკუნის ახალი ინგლისის პირქუში სიმკაცრით. ფილმი იწყება უილიამით (რალფ ინესონი) და მისი ოჯახით, რომლებსაც პურიტანული დასახლებიდან აძევებენ, სავარაუდოდ იმის გამო, რომ უილიამი ზედმეტად მკაცრი და შეუვალია პურიტანებისთვისაც კი. ოჯახი გადადის ტყის იზოლირებულ გარეუბანში და სწრაფად იწყებს მუშაობას მეტი ბავშვის გაჩენაზე და საცოდავი ფერმის აშენებაზე. შემდეგ ყველაფერი ნამდვილად ცუდად მიდის, რადგან ჩვილი სამუელი ქრება, სანამ უფროსი შვილი თომასინი (ანია ტეილორ-ჯოი) ეზოში მასთან დამალობანას თამაშობს. მისი ხანგრძლივობის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში, „ჯადოქარი“ მაყურებლის შიშს ეკრანს მიღმა დარჩენილზე ამახვილებს. ეს ჰორორში უჩვეულო სტრატეგია არ არის, მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ უბრალოდ დამალოს თავისი მონსტრი, ეგერსი ხშირად იყენებს ამ ეკრანს მიღმა მოქმედებას, რათა დრო უცნაური გზებით მოხაროს. სამუელი თვალის დახამხამებაში ქრება: თომასინი ერთი წამით ხუჭავს თვალებს, ახელს და მისი ძმა უკვალოდ გაუჩინარებულია. არ ისმის განგაშის ხმები, არ ჩანან შორს მიმავალი ფიგურები. ეს საიდუმლოდ არ არის წარმოდგენილი; რამდენიმე წამის შემდეგ ვხედავთ, რომ ბნელმა ჯადოქარმა ბავშვი თავის ტყის ბუნაგში წაიყვანა. მაგრამ ეგერსი აგრძელებს მნიშვნელოვანი მოვლენების გამოტოვებას. ის აჩვენებს, როგორ ამზადებს ჯადოქარი ბავშვს რაღაცისთვის, შემდეგ კი საშინელ შედეგზე გადადის, როცა ის სისხლიან მალამოს ისვამს სხეულზე. ბავშვის გაუჩინარება და სიკვდილი უდავოა, თუმცა უხილავი, მათი შემდგომი შედეგების გარდა. ეს არის ძლიერი კომბინაცია იმისა, რომ ზუსტად იცი რა მოხდა, მაგრამ არ ხედავ როგორ. ეს უხილავი ბოროტება ოჯახს უადვილებს თომასინის დადანაშაულებას – იმის კითხვის დასმას, არის თუ არა ის ტყის ჯადოქარი, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ის შურისძიებით თავს მოაჩვენებს, თითქოს მოჯადოებულია, რათა შეაშინოს თავისი ურჩი და-ძმები, ტყუპები მერსი (ელი გრეინჯერი) და ჯონასი (ლუკას დოუსონი). ეს იყო ტეილორ-ჯოის პირველი ნამდვილი კინო როლი (სავარაუდოდ მას აქვს დაუდასტურებელი, მაგრამ შესაბამისი ფონური როლი „ვამპირების აკადემიაში“) და ეგერსი მის ექსპრესიულ თვალებს ვიზუალური მოტივის ნაწილად იყენებს. ის არაერთხელ აღბეჭდავს ტეილორ-ჯოის ზემოთ შემხედველს, ვედრებით აღსავსეს, ჩართულს იმაში, რაც უფრო სასოწარკვეთილი და სერიოზულია, ვიდრე უბრალო ლოცვა. ფილმის განვითარებასთან ერთად, თომასინს არა მხოლოდ ღვთის რისხვაზე უწევს ფიქრი, არამედ ოჯახის წევრებში აღძრულ გაბრაზებასა და ეჭვზეც, რომლებსაც მათ თავს დამტყდარი ტრაგედიების ახსნა სურთ. რამდენად დიდებული და დასამახსოვრებელიც არ უნდა იყოს ტეილორ-ჯოი აქ, და რამდენად გამჭრიახიც არ უნდა ჩანდეს ეგერსი იმაში, თუ საით მიჰყავს იგი, ინესონის შესრულება ფილმის ხელახლა ნახვისას არანაკლებ გადამწყვეტი ჩანს. მისი ცოლი კეტრინი (კეიტ დიკი) უფრო მეტად მიდრეკილია დაიჯეროს, რომ მათმა ქალიშვილმა ეშმაკთან გარიგება დადო, მაგრამ უილიამის პურიტანულზე წმინდა პოზიციის მიუხედავად, მას არ სჯერა სრულად, რომ თომასინი გაფუჭებულია. (ნაწილობრივ, ყოველ შემთხვევაში, ეს იმიტომ, რომ მან იცის, თომასინი კეტის ძვირფასი ვერცხლის თასის მოპარვაში დაადანაშაულეს, რომელიც უილიამმა ფარულად გაცვალა მარაგებზე.) ინესონი თავის შესრულებაში ტანჯულ სისუსტეს აჩვენებს, რადგან უილიამი უძლურია დაიცვას თომასინი ამ ეჭვებისგან, ან დაიცვას დანარჩენი ოჯახი...